ปฏิจจสมุปบาทธรรมท่านสอนให้เห็นการเกิดและการดับทุกข์จากอวิชชา เป็นสายปัญญาวิมุตติ !!?

ปฏิจจสมุปบาทใหญ่เริ่มจากอวิชชา แต่หลายท่านดับที่วิญญาณ หลายท่านดับที่นามรูป หลายท่านดับที่ตัณหาเมื่อดับได้ อวิชชาก็สลายไปด้วยก็ไม่จำเป็นต้องดับที่อวิชชาอีก ดังนั้น ใครดับตรงไหน ก็มักแสดงปฏิจจสมุปบาทถึ

ผู้ใดเห็นธรรม ผู้นั้นชื่อว่าเห็นปฏิจจสมุปบาท’ (โย ปฏิจฺจสมุปฺปาทํ ปสฺสติ, โส ธมฺมํ ปสฺสติ; โย ธมฺมํ ปสฺสติ,โส ปฏิจฺจสมุปฺปาทํ ปสฺสติ) .....       ก็ปัญจุปาทานขันธ์เหล่าใด อ

คำอธิบายเรื่องหนทางสายกลางนี้เป็นหลักธรรมสำคัญที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงแก่พระมหากัจจานะะ ซึ่งเป็นการชี้ให้เห็นการดำเนินชีวิตและทัศนคติที่หลีกเลี่ยงสุดโต่ง 2 ประการ 1. หนทางสายกลางตามบทสนทนาของพระพุทธเจ้า

สัจจญาณ จะต้องรู้ในปริยัติ อ่านให้เข้าใจ ต้องมีธรรมวิจยะ ฟังให้เข้าใจ คิดให้เข้าใจ ในสมมุติ บัญญัติ แล้วจึงปฏิบัติ ตามที่เข้าใจ กิจจญาณ เมื่อมีธรรมวิจยะแล้ว เราก็ต้องปฏิบัติให้เกิดผล ธรรมวิจยะสัมโพชฌ

อยากถามนักปฏิบัติและผู้รู้ทางศาสนาพุทธผู้รู้คำสอนพระพุทธเจ้าครับว่าตามการการเจริญวิปัสสนาปัญญาเนี่ยเจริญสติพิจารณาขันธ์5คือรูปนามกายใจที่เป็นสภาะจริงครบทุกข้อเลยไหมถ้าเกิดสภาวะขึ้นมาตามหลักคำสอนของพระ

“..สมุทัย..คือ อาการของจิตที่เคลื่อนจากสภาพเดิมปกติเดิมของใจ ซึ่งมีอาการแว้บออกไปขั้นแรก... ก่อนจะเป็นสังขาร หรือ อะไรต่ออะไรเยอะแยะ แล้วเข้าไปยึดเอาเป็น "อัตตา" เป็นอุปาทาน อันเป็นต้น

ผู้นั้นเห็นธรรม :  ผู้ใดเห็นธรรม  ผู้นั้นชื่อว่า เห็นปฏิจจสมุปบาท”  ซึ่งเท่ากับว่า  “ผู้ใดเห็นธรรม ผู้นั้นเห็นเรา(ตถาคต) :  ผุ้ใดเห็น(รา)ต

มีคนบางคนบอกว่าการเจริญสติสัมปชัญญะรู้เฉยๆผิดต้องหาความจริงอุบายมาพิจารณาสอนจิตด้วยแต่ทำไมพระพุทธเจ้าถึงบอกว่าสักแต่รู้ล่ะจริงๆทำยังไงก็ไม่ผิดนะในสติปัฏฐาน4 หมวดขันธบรรพหรือขันธ์5ที่เป็นขั้นวิปัสสนาพร