วันนนั้นเราไปต่างจังหวัดกับเขา เหตุการณ์มันเกิดขึ้นไวมาก เราไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ เราไปด้วยกัน ขับรถคนละคัน แต่คันที่เขาขับเกิดอุบัติเหตุจนเขาเสียชีวิต เราไม่ได้ลากันเลย เช้าวันนั้นที่เราคุยกันประโยคสุดท้ายคือ เดี๋ยวพี่ไปทำงานแล้ว รีบกลับบ้านกันนะ เราออกเดินทางก็ไม่ได้พูดคุยกันเลย เพราะขับรถคนละคัน เราไม่คิดว่าเรื่องนี้ที่เรากลัวมากที่สุดจะเกิดขึ้นกับตัวเราเอง
เรายอมรับนะ ว่าเราก็มีส่วนผิดที่ไม่ห้ามเขา ถ้าเขาไม่ไปกับเรา เขาก็คงไม่เป็นอะไร
เราไม่รู้จะเดินต่อยังไง เขาจากเราไปจะ1เดือนแล้ว เป็นการจากไปแบบไม่มีวันหวนกลับ เราไม่สามารถสัมผัส พูดคุยกันได้อีก เราหมดแรงจะเดินต่อ เราต้องเริ่มยังไงดี ให้เราผ่านตรงนี้ไปได้ เราติดตรงคำที่ทุกคนรอบข้างเขาว่าเรา ว่าเราพาพี่เขาไปตาย เราออกจากตรงนี้ไม่ได้ เราเลิกคิดไม่ได้ เราควรทำยังไงดี ใครมีวิธีช่วยเราบ้าง
เราควรทำยังไงดี เราจากกันเพราะความตาย เรายังรักกันอยู่
เรายอมรับนะ ว่าเราก็มีส่วนผิดที่ไม่ห้ามเขา ถ้าเขาไม่ไปกับเรา เขาก็คงไม่เป็นอะไร
เราไม่รู้จะเดินต่อยังไง เขาจากเราไปจะ1เดือนแล้ว เป็นการจากไปแบบไม่มีวันหวนกลับ เราไม่สามารถสัมผัส พูดคุยกันได้อีก เราหมดแรงจะเดินต่อ เราต้องเริ่มยังไงดี ให้เราผ่านตรงนี้ไปได้ เราติดตรงคำที่ทุกคนรอบข้างเขาว่าเรา ว่าเราพาพี่เขาไปตาย เราออกจากตรงนี้ไม่ได้ เราเลิกคิดไม่ได้ เราควรทำยังไงดี ใครมีวิธีช่วยเราบ้าง