ตามหัวข้อเลยค่ะคือขอเล่าก่อนเลยนะคะ
เราอาศัยอยู่กับย่าตั้วแต่เด็กๆค่ะตอนนี้เราอายุ13แล้ว
ย่ามีปัญหากับคนข้างบ้าน้พื่อตัดความรำคาญเลยขายบ้านทิ้งแล้วมาสร้างบ้านใหม่ที่บ้านเกิดของย่าเองค่ะตอนแรกๆเราก็ไม่รู้สึกอะไร ตอนที่เรามาอยู่บ้านเกิดย่า เราชอบโดนพี่ๆน้องๆของย่าดูถูกว่าไม่มีอนาคตแล้วเอาเราไปเปรียบเทียบกับลูกหลายตัวเอง (เพราะลุงเราถามเราว่า โตขึ้นอยากเป็นอะไร เราเลยบอกคิดไม่ออกยังไม่มี ลุงก็เอาไปเล่าต่อ) ทำให้ตอนนั้นเรารู้สึกแย่ๆมากๆเกิดความคิดอยากตายแต่ไม่ได้ต้องการฆ่าตัวตายหรือทำร้ายตัวเองเราเป็นแบบนั้นซึมมา4-5 จมอยู่กับความคิดเดิมๆและโรงเรียนก็เปิด เราไปวันแรกจนถึงวันที่5ก็ยังไม่มีเพื่อนเลยค่ะรู้สึกตัวคนเดียวมากๆ หลังจากนั้นพอเสาร์อาทิตย์เรารู้สึกอยากกลับบ้านที่เคยอยู่หนักมากค่ะ รู้สึกจนกระสับกระส่ายอยู่เฉยไม่ได้เรารู้สึกไม่อยากไปโรงเรียน พยายามติดต่อหาพ่อแม่แต่ไม่เป็นผลเลย(แม่ทะเลาะกับย่า)เรารู้สึกอยากกลับบ้าขขนหนักมากๆค่ะควรทำยังไงเมื่อเรารู้สึกแบบนี้ดีคะ
#ยาวไปหน่อยแหะๆ;_;
ถ้าบ้งขอโทษด้วยนะคะอาจจะไม่ค่อยระเอียด
อยากกลับบ้านมากทำไงดี
เราอาศัยอยู่กับย่าตั้วแต่เด็กๆค่ะตอนนี้เราอายุ13แล้ว
ย่ามีปัญหากับคนข้างบ้าน้พื่อตัดความรำคาญเลยขายบ้านทิ้งแล้วมาสร้างบ้านใหม่ที่บ้านเกิดของย่าเองค่ะตอนแรกๆเราก็ไม่รู้สึกอะไร ตอนที่เรามาอยู่บ้านเกิดย่า เราชอบโดนพี่ๆน้องๆของย่าดูถูกว่าไม่มีอนาคตแล้วเอาเราไปเปรียบเทียบกับลูกหลายตัวเอง (เพราะลุงเราถามเราว่า โตขึ้นอยากเป็นอะไร เราเลยบอกคิดไม่ออกยังไม่มี ลุงก็เอาไปเล่าต่อ) ทำให้ตอนนั้นเรารู้สึกแย่ๆมากๆเกิดความคิดอยากตายแต่ไม่ได้ต้องการฆ่าตัวตายหรือทำร้ายตัวเองเราเป็นแบบนั้นซึมมา4-5 จมอยู่กับความคิดเดิมๆและโรงเรียนก็เปิด เราไปวันแรกจนถึงวันที่5ก็ยังไม่มีเพื่อนเลยค่ะรู้สึกตัวคนเดียวมากๆ หลังจากนั้นพอเสาร์อาทิตย์เรารู้สึกอยากกลับบ้านที่เคยอยู่หนักมากค่ะ รู้สึกจนกระสับกระส่ายอยู่เฉยไม่ได้เรารู้สึกไม่อยากไปโรงเรียน พยายามติดต่อหาพ่อแม่แต่ไม่เป็นผลเลย(แม่ทะเลาะกับย่า)เรารู้สึกอยากกลับบ้าขขนหนักมากๆค่ะควรทำยังไงเมื่อเรารู้สึกแบบนี้ดีคะ
#ยาวไปหน่อยแหะๆ;_;
ถ้าบ้งขอโทษด้วยนะคะอาจจะไม่ค่อยระเอียด