เราทบทวนมาพักนึงแล้วคะ จริงๆก็เคยบอกแฟนแล้วด้วย ว่าเรารู้สึกไม่เหมือนเดิม (เราหมายความแบบนั้นจริงๆ) ปกติเราเป็นคนไม่พูด และจะไม่พูดประมาณนี้เลย เพราะเราไม่อยากทำให้เขาเสียใจ แต่ครั้งนี้เรารู้สึกว่า ถ้าเขาจะไป เราจะปล่อยให้เขาไปจริงๆ

วันนั้นเราบอกเขาคะ แต่เราตกลงยังคุยกันต่อ 
เรื่องราวมันเกิดหลังจากแฟนเราไปทำงานต่างประเทศ มันผ่านมาแบบที่เรารู้สึกรอคอย น้อยใจ และเปรียบเทียบ (กับแฟนของคนอื่น) ซึ่งมันไม่ดีจริงคะ แต่มันก็ทำให้เรารู้สึกสงสารตัวเอง และอยากจะรักตัวเองมากขึ้น

ประกอบกับเรามีปัญหากับที่บ้าน ขนาดที่เรากรีดแขนตัวเองก็ไม่มีใครรู้ ตอนนั้เราคิดว่าถ้าเราตายจริงๆก็คงไม่มีใครรู้หรอก (ที่บ้านเราไม่มีใครรู้เลยคะว่าตอนนี้เราอาศัยอยู่ที่ไหน มันไม่ใช่เพราะเราไม่บอก แต่เขาไม่ใส่ใจที่จะมา)
 
เหมือนพอมันมีปัญหา เราก็ต้องผ่านมันมาเอง 
กอดตัวเอง พยายามทำเท่าที่ตัวเองทำได้

และล่าสุดคือที่บ้านเรา ให้เราไปย้ายของออกจากคอนโด (เพราะจะให้เช่าต่อ ทั้งที่เราเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสุดท้ายแล้วบ้านที่เราอยู่ จะได้อยู่ต่อไปไหม
คือบ้านหลังนี้ไม่ได้ซื้อเป็นชื่อเราคนเดียวคะ เราซื้อกับแฟน ซึ่งที่บ้านก็ทราบว่าเรามีปัญหาอยู่)
 
กลับมาปัญหาเรื่องแฟน คือวันก่อนเขาพูดประมาณว่าเราเปลี่ยนไป เราไม่สนใจเขาเหมือนเดิม เมื่อก่อนเราสนใจเขามากกว่านี้ (คืออยากให้เรากลับไปเป็นเหมือนเดิม) แต่เราไม่อยากกลับไปแล้วคะ เราอยากมีชีวิตที่มีความสุขโดยไม่ต้องขึ้นกับใคร และเราไม่อยากคาดหวังอะไรอีกแล้ว

เราพยายามถามตัวเองว่าเรายังรักเขาอยู่ไหม 
ในใจเรา เราคงยังรักเขาอยู่แหละ แต่มันไม่เหมือนเดิม ไม่มากเท่าเดิม

เราควรทำยังไงต่อไปดีคะ สุดท้ายแล้ว มันก็จะจบลงหรือเปล่า