ขอเล่าคร่าวๆนะคะคือหนูเป็นเด็ก64 รอบแรกสมัครติดสาธารณสุขชุมชน แล้วแม่อะไม่ให้เอา แม่อยากให้เรียนพยาบาล ก่อนหน้านี้ก็รู้ตลอดอยู่แล้วว่าอยากให้เรียนพยาบาล หนูก็พยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองจากเด็กไม่ชอบอ่านหนังสือก็ หันมาอ่านมาตั้งใจเรียน  ส่วนสาธารณสุขหนูก็เลยสละสิทธิ์  แล้วหันมาสมัครคณะพยาบาล คือสมัครหลายที่มาก สมัครจนไม่คิดจะลงคณะอื่นเพราะดูแล้วแม่หวังกับสิ่งนี้มาก หนูเลยอยากพยายามไปให้สุด อีกอย่างตัวเองก็ชอบอยู่ด้วยแหละ บวกกับแม่หวังเลยรู้สึกว่าอยากทำให้ได้ ผลปรากฏว่าไม่ติดเลยจนมันรอบสุดท้ายแล้ว ก็เลยบอกแม่ว่าถ้าไม่ติดงั้นปีหน้าก็ได้เนาะ ขอไปทำงานรอสักปี แม่ก็ว่าก็ได้พอผ่านไปหนูหางานไว้เรียบร้อยพอบอกแม่แม่ก็ว่าไม่อยากให้ไปแล้ว อยากให้เรียนปีนี้ ลองไปหาคณะอื่นดู หนูก็เลยทำตามที่แม่พูด ก็เลยไปสมัครรอบที่4 คณะมนุษยศาสตร์สาขาการจัดการท่องเที่ยวและบริการ ตอนที่จะสมัครก็บอกแม่ แม่ก็ว่าโอเคร พอสมัครเสร็จเรียบร้อยทุกอย่างแม่ก็กลับคำพูดว่าไม่ค่อยชอบแล้ว หนูก็เริ่มไม่โอเครตั้งแต่วันนั้น แต่ก็พยายามปลอบใจตัวเองตลอด จนหนูติดคณะมนุษยศาสตร์ในรอบ4นี้ แม่ก็พูดมาตลอดว่าเสียดายสาขาสาธารณสุขชุมชน พูดกับคนอื่นให้ได้ยินบ้างพูดต่อหน้าหนูบ้าง เวลาได้ยินมันรู้สึกไม่โอเคร เหมือนหนูเดินตามคำพูดของแม่มาตลอด จนหนูสับสนทุกอย่างแล้วตอนนี้ หนูอยากพูดความในใจตัวเองให้แม่ได้ยินตลอด แต่หนูไม่สามารถพูดออกไปได้ หนูทำตามคำพูดแม่ทุกอย่าง จนแอบคิดว่าหนูเลือกอะไรได้บ้าง หนูสับสน จนตอนนี้ความรู้สึกมันเริ่มไม่โอเคร