ก็ตามที่เข้าใจกันนะคะ ในกระทู้ก่อนๆ ที่ว่าไป....
ในระหว่างนี้ หรือในอีกสองเดือนที่จะถึง ถ้าคุณตกอยู่ในสถานการณ์นี้
คุณจะทำยังไงต่อไป ระหว่าง
หางานใหม่ ตอนนี้เลย ค่อยๆ หา ค่อยๆ นัดสัมภาษณ์ กระตือรือร้นในการเริ่มต้นใหม่
หรือนิ่งๆ เฉยๆ ตามที่มันควรเป็นไป
ค่อยๆ คิด ค่อยๆ ใช้ชีวิตไปแบบไม่รีบร้อน หรืออะไรต่อ...
วางแผนอะไรเพิ่มเติมไหม หลังจากนี้
ยืนยันนะคะ ว่าในใจเราคือเหนื่อย เหนื่อยมาก กำลังจะตกงานค่ะ แต่ชีวิตเหมือนได้รับอิสรภาพยังไงบอกไม่ถูก อาจจะเพราะความเหนื่อยที่รับมาก่อนหน้านี้ด้วยมั้งคะ
มันรวมๆกันไปหมด ทุกๆ สตอรี่เลย
เพิ่งตัดสินใจบอกครอบครัวเมื่อคืนนี้เองค่ะ ว่า.....กำลังจะเปลี่ยนงาน
จบประโยคบอกเล่า จากเรา
ทุกคนในบ้านเงียบค่ะ.....
พ่อ แม่ ไม่ได้พูดอะไร
มีเพียงลูกสาวเรา ที่พูดกับเราว่า
แม่...จะไปไหนไหม จะไปทำงานที่ไหน ที่ไหนคือที่ใหม่ เอาหนูไปด้วยได้ไหม
ก็ไม่ได้ตอบอะไรลูกไปนะคะ
ได้แต่กอด แล้วอุ้มเค้าขึ้นไปนอน
เพราะเราเองก็ยังไม่มีคำตอบอะไรในหัวเลย
ก่อนออกจากบ้าน....พ่อทำข้าวกล่องเอาไว้ให้ค่ะ นั่งรอลูกสาวอยู่หน้าบ้านพร้อมกับกล่องข้าวฝีมือพ่อ
เป็นครั้งแรกค่ะ ที่รู้สึกว่า...
ได้รับความห่วงใย ในแบบที่ยังไม่ได้เอ่ยปากขอ
ไม่ได้จะอยากชิลล์เลยนะคะ
แต่พอถึงตรงนี้ เราเองก็คิดอะไรไม่ออกอีกเหมือนกัน เราว่าช่วงเวลาแบบนี้มั้งคะ ที่มันจะมองเห็นได้ว่าอะไรสำคัญ อะไรที่จะทำให้เรารู้สึกดีขึ้น
เราขอพื้นที่ตรงนี้ เอาไว้เป็นเพื่อนคู่คิดเราจะได้มั้ยคะ
เราว่าในนี้น่าจะมีอะไรดีดี ให้เราได้อ่าน ได้คิดตาม ในระหว่างนี้เนอะ
ขอเสียงคนที่แบกอะไรเอาไว้หนักๆ หน่อยค่ะ
ถ้าคุณมีโอกาสเลือกที่จะพัก หรือไม่พักได้ คุณจะเลือกอย่างไหนกัน
แวะมาคุยมาแลกเปลี่ยนกันสนุกๆ ก็ได้นะคะ ว่าระหว่างการนั่งอ่านอีเมล์นั้นวนไป คุณแพลนอะไรเอาไว้ในใจแล้วบ้าง
ระหว่างที่ Ankhesenamun กำลังเครียด
พวกมากันแบบนี้ค่ะ
เพื่อนคะ เพื่อนเองก็ บ๋อแบ๋เหมือนมุงนั่นล่ะค่ะ
ขอร้องว่าอย่าชวนนนน
ถ้าอีกสองเดือนที่จะถึง คุณกำลังจะว่างงาน...วางแผนจะพัก ยังไงกันบ้างคะ
ก็ตามที่เข้าใจกันนะคะ ในกระทู้ก่อนๆ ที่ว่าไป....
ในระหว่างนี้ หรือในอีกสองเดือนที่จะถึง ถ้าคุณตกอยู่ในสถานการณ์นี้
คุณจะทำยังไงต่อไป ระหว่าง
หางานใหม่ ตอนนี้เลย ค่อยๆ หา ค่อยๆ นัดสัมภาษณ์ กระตือรือร้นในการเริ่มต้นใหม่
หรือนิ่งๆ เฉยๆ ตามที่มันควรเป็นไป
ค่อยๆ คิด ค่อยๆ ใช้ชีวิตไปแบบไม่รีบร้อน หรืออะไรต่อ...
วางแผนอะไรเพิ่มเติมไหม หลังจากนี้
ยืนยันนะคะ ว่าในใจเราคือเหนื่อย เหนื่อยมาก กำลังจะตกงานค่ะ แต่ชีวิตเหมือนได้รับอิสรภาพยังไงบอกไม่ถูก อาจจะเพราะความเหนื่อยที่รับมาก่อนหน้านี้ด้วยมั้งคะ
มันรวมๆกันไปหมด ทุกๆ สตอรี่เลย
เพิ่งตัดสินใจบอกครอบครัวเมื่อคืนนี้เองค่ะ ว่า.....กำลังจะเปลี่ยนงาน
จบประโยคบอกเล่า จากเรา
ทุกคนในบ้านเงียบค่ะ.....
พ่อ แม่ ไม่ได้พูดอะไร
มีเพียงลูกสาวเรา ที่พูดกับเราว่า
แม่...จะไปไหนไหม จะไปทำงานที่ไหน ที่ไหนคือที่ใหม่ เอาหนูไปด้วยได้ไหม
ก็ไม่ได้ตอบอะไรลูกไปนะคะ
ได้แต่กอด แล้วอุ้มเค้าขึ้นไปนอน
เพราะเราเองก็ยังไม่มีคำตอบอะไรในหัวเลย
ก่อนออกจากบ้าน....พ่อทำข้าวกล่องเอาไว้ให้ค่ะ นั่งรอลูกสาวอยู่หน้าบ้านพร้อมกับกล่องข้าวฝีมือพ่อ
เป็นครั้งแรกค่ะ ที่รู้สึกว่า...
ได้รับความห่วงใย ในแบบที่ยังไม่ได้เอ่ยปากขอ
ไม่ได้จะอยากชิลล์เลยนะคะ
แต่พอถึงตรงนี้ เราเองก็คิดอะไรไม่ออกอีกเหมือนกัน เราว่าช่วงเวลาแบบนี้มั้งคะ ที่มันจะมองเห็นได้ว่าอะไรสำคัญ อะไรที่จะทำให้เรารู้สึกดีขึ้น
เราขอพื้นที่ตรงนี้ เอาไว้เป็นเพื่อนคู่คิดเราจะได้มั้ยคะ
เราว่าในนี้น่าจะมีอะไรดีดี ให้เราได้อ่าน ได้คิดตาม ในระหว่างนี้เนอะ
ขอเสียงคนที่แบกอะไรเอาไว้หนักๆ หน่อยค่ะ
ถ้าคุณมีโอกาสเลือกที่จะพัก หรือไม่พักได้ คุณจะเลือกอย่างไหนกัน
แวะมาคุยมาแลกเปลี่ยนกันสนุกๆ ก็ได้นะคะ ว่าระหว่างการนั่งอ่านอีเมล์นั้นวนไป คุณแพลนอะไรเอาไว้ในใจแล้วบ้าง
ระหว่างที่ Ankhesenamun กำลังเครียด
พวกมากันแบบนี้ค่ะ
เพื่อนคะ เพื่อนเองก็ บ๋อแบ๋เหมือนมุงนั่นล่ะค่ะ
ขอร้องว่าอย่าชวนนนน