จุดประสงค์ของกระทู้นี้คือ การนั่งทบทวนความสัมพันธ์ที่เกิดในตอนนี้ที่ผ่านเข้ามา และคงกำลังจะผ่านออกไป เพราะตัวผมเองมีความเชื่อว่าการพิมพ์ออกมาจะทำให้เราเข้าใจสิ่งที่อยู่ในใจเรา ได้มากกว่าการคิดในใจอย่างเดียว การพูดออกมาให้ใครซักคนฟังก็เป็นวิธีที่ดีเหมือนกัน แต่ใครมันจะรับฟังเราได้ตลอดจริงไหมครับ ดังนั้น ณ ตอนนี้ สำหรับผมการพิมพ์น่าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว
ตั้งแต่เลิกกับแฟนคนที่แล้ว ผมก็ไม่ได้มีแฟนอีกเลยมาเป็นเวลาปีครึ่ง ความรู้สึกชอบ ปลื้มใครซักคนมันมี...แต่ก็เป็นความรู้สึกชั่วคราว เพราะคิดว่าตัวเองไม่ใช่คนที่กลัวความรักอะไร แต่แค่ "ยังไม่เจอ" พอปลื้มๆใคร ช่วงแรกๆมันดีมากแต่สุดท้ายเราก็พบว่าเขาไม่เหมือนคนกับช่วงแรกๆที่คุยกัน ทำให้ความสัมพันธ์ของเราจบแค่ตรงนั้น หลังเลิกคุยกันไป ก็ไม่ได้มีความรู้สึกอกหักเท่าไหร่ จะเป็นความรู้สึกเสียดายมากกว่า ไม่ใช่ความเสียดายที่เลิกคุยกับเขา แต่เป็นความคิดที่ว่า จะได้เจอคนคนนั้นแล้วแท้ๆ แต่มันก็ไม่ใช่ หรือความรู้สึกแบบนี้จะเรียกว่าผิดหวังกันนะ
จนผมได้มาเล่นแอพหาเพื่อนแอพหนึ่ง( ที่ไม่ได้มีภาพโปรไฟล์ เพราะตัวแอพออกแบบมาเพื่อให้เราหาเพื่อนคุยแบบไม่ระบุตัวตน) เหตุผลที่เล่นคือเพราะเหงา อยากได้เพื่อนระบายชั่วครั้งชั่วคราว เราคิดแค่นั้นจริงๆ แต่เมื่อเราได้คุยกันแล้วมันรู้สึกถูกคออย่างน่าประหลาด พูดคุยได้แบบไหลลื่น จริงๆมันเริ่มจากแค่ คนนี้น่าสนใจดีนะ ---> คุยแล้วสนุกไม่เครียด ----> รู้สึกดี แต่ผมก็ยังไม่เรียกมันว่าชอบครับ เพราะเรายังไม่ได้เห็นหน้าค่าตากัน แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้ผมเริ่มอยากคุยกับเขาทุกวัน บทสนทนามันเริ่มมี "สัญญาณ" ที่เกินเพื่อนคุยกัน ซึ่งเรามั่นใจว่าเราไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ มันไม่ใช่สิ่งที่เพื่อนๆปกติเขาทำกัน ยอมรับว่าช่วงนั้นเป็นช่วงเวลาที่เรามีความสุขจริงๆ เขาเข้ากับเราทุกอย่างทั้งนิสัย ความชอบ ทัศนคติ จนวันนึงเราได้มีโอกาสแลกเฟซบุ๊คกัน เขากลับมีท่าทีที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย จากอะไรที่เคยเล่นกับเรามันก็ไม่มีอีกแล้ว
ข้อเสียอย่างนึงของความสัมพันธ์ในลักษณะ "คุยก่อนค่อยเห็นหน้าแบบที่ผมเจอ" ก็คือคุณอาจจะคุยกับใครสักคนนึงจนถูกใจไปแล้ว สนิทจนเริ่มรู้สึกว่ามันเป็นความสัมพันธ์ที่พิเศษไปแล้ว หรือพูดง่ายๆก็คือเราผูกพันธ์กับเขาไปแล้วจนเราเริ่มคาดหวังว่าความสัมพันธ์ครั้งคงไปได้ดี แต่ชั่วข้ามคืนที่เราได้เห็นหน้าตาของกันและกัน วันนั้นทุกอย่างมันอาจเปลี่ยนไปก็ได้ครับ จากที่เคยดูชอบกัน พิเศษต่อกัน กลายเป็นเฉยชาไปเลยก็ได้ แล้วอีกคนนึง(ผม) ที่ยังรู้สึกกับยเขาเหมือนเดิม คุยถูกคอเป็นเดือนๆ แต่ต้องมานั่งลุ้นว่าแลกวาปแล้วจะเป็นยังไงอีก กลายเป็นว่าที่ความรู้สึกทั้งหมดพังทลายไปในวันเดียว วันนี้ผมรู้ซึ้งถึงความเสี่ยงของการคุยลักษณะแบบนี้แล้ว
ในตอนนั้นผมทั้งรู้สึกเสียเซลฟ์ สงสัยว่าเพราะหน้าตาผมไม่ใช่ไทป์เขารึปล่าว เขาก็เลยเปลี่ยนไปหรือมันผมไม่เหมือนกับที่เขาคิดไว้กันนะ (บอกตรงนี้นะครับว่า มันก็เป็นเรื่องปกติที่เขาอาจจะไม่ชอบหน้าตาเรา เลยทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปก็ได้ ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร เพราะหน้าตาก็เป็นปัจจัยนึงที่ทำให้เราชอบใครสักคนได้ ประกอปกับปัจจัยเสริมอื่นๆ) แต่ก็นั้นแหละครับ ผมก็ยังรู้สึกเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ดี แต่ไม่เคยไปโทษเขานะ มันเจ็บยิ่งกว่าการจีบโดยเห็นหน้าตากันก่อนซะอีกเพระาเราคาดหวังไปแล้วไง เราผูกพันธ์ไปแล้วไง
หลังจากนั้นมันก็มาสู่ state ที่จะไปต่อหรือพอแค่นี้ดี อีกใจนึงมันก็คิดไปว่าถ้า ออกจากความสัมพันธ์ตอนนี้ เราก็คงได้โฟกัสชีวิตตัวเองมากขึ้น เพราะก่อนหน้านี้ตัวเราเองวันๆแทบไม่เป็นอันทำอะไร นอกจากเฝ้ารอเวลาที่เขาตอบแชทมา ก็เป็นตัวเราเองนี้แหละที่ลำดับความสำคัญไม่ถูก ข้อเสียต่างๆของเขาที่ผุดขึ้นมาในหัว คงเพราะเมื่อก่อนเราชอบเขามาก มีความสุขมากจนมองข้ามข้อเสียเหล่านี้ไปเลย น่าจะเป็นกลไลสมองหาเหตุผลที่ควรจะถอยออกมาให้มันมีน้ำหนักมากขึ้น เราไม่รู้ว่ามันข้อเสียเขาจริงๆ หรือว่าเราแค่พยายามหาข้ออ้างเพื่อออกมา แต่ไม่ว่าอย่างไหน มันเคยก็เกิดขึ้นจริงๆแหละ อีกใจนึงที่อยากจะลองสู้ต่อ แต่ก็กลัวว่ามันจะบั่นทอนจิตใจเรา สับสนมากๆ ต่อแยกให้ออกระหว่างอยากสู้ต่อ กับอยากยื้อเวลานะ
แต่เอาจริงๆ เขาก็มีสังคมเยอะ เจอเพื่อนอีกเยอะเจอคนที่ดีกว่า เขากับเขามากกว่า เขาจะมาสนใจคนที่อยู่โซเชี่ยวทำไม มันคงเป็นเรื่องยาก ที่เขาคุยมาทั้งหมดมันอาจจะเป็นแค่เพื่อนคลายเหงา ทำไมสับสนแบบนี้นะ คนนี้เป็นคนแรกที่เราชอบที่นิสัยเขาจริงๆไม่ใช่หน้าตา คือหน้าตาปานกลางพอ แต่นิสัยต้องแบบนี้อะ เฮ้อ ถ้าเมื่อก่อนคงให้ค่าหนา้ตามากกว่านิสัย แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้วเพราะเธอคนนี้ ถามว่าทำไมเราถึงไม่แสดงออกว่าจีบไป? เพราะเราเข้ามาหาเขาในฐานะพี่น้อง ถ้าจะแสดงออกจริงๆก็คงต้องมั่นใจกว่านี้ก่อนว่ามันมีโอกาส แต่ ณ วันนี้เขาเองก็ยังไมไ่ด้เปิดใจให้เราเต็มที่เลย
สิ่งที่เราทำได้ตอนนี้ก็คงเพียง เฝ้ารอว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป เขาทักก็คงคุยต่อ ถ้ามันดำเนินด้วยดีก็จีบ ถ้ามันไม่ดีก็ออกมา เหตุการ์ณที่2 คือเขาไม่ตอบแชทอีกเลย ก็คงถอยออกมาห่างๆ และไม่ทักไปด้วย จำไว้ว่าครั้งนึงเราเคยมีความทรงจำดีๆร่วมกัน แต่ตอบแบบไม่ปลอมก็ยังหวังให้เขาทักมาแหละ ขอให้ตัวเรามีคตวามสุข.
จบการบันทึก
ความรักของฉันในรอบปี 2021
ตั้งแต่เลิกกับแฟนคนที่แล้ว ผมก็ไม่ได้มีแฟนอีกเลยมาเป็นเวลาปีครึ่ง ความรู้สึกชอบ ปลื้มใครซักคนมันมี...แต่ก็เป็นความรู้สึกชั่วคราว เพราะคิดว่าตัวเองไม่ใช่คนที่กลัวความรักอะไร แต่แค่ "ยังไม่เจอ" พอปลื้มๆใคร ช่วงแรกๆมันดีมากแต่สุดท้ายเราก็พบว่าเขาไม่เหมือนคนกับช่วงแรกๆที่คุยกัน ทำให้ความสัมพันธ์ของเราจบแค่ตรงนั้น หลังเลิกคุยกันไป ก็ไม่ได้มีความรู้สึกอกหักเท่าไหร่ จะเป็นความรู้สึกเสียดายมากกว่า ไม่ใช่ความเสียดายที่เลิกคุยกับเขา แต่เป็นความคิดที่ว่า จะได้เจอคนคนนั้นแล้วแท้ๆ แต่มันก็ไม่ใช่ หรือความรู้สึกแบบนี้จะเรียกว่าผิดหวังกันนะ
จนผมได้มาเล่นแอพหาเพื่อนแอพหนึ่ง( ที่ไม่ได้มีภาพโปรไฟล์ เพราะตัวแอพออกแบบมาเพื่อให้เราหาเพื่อนคุยแบบไม่ระบุตัวตน) เหตุผลที่เล่นคือเพราะเหงา อยากได้เพื่อนระบายชั่วครั้งชั่วคราว เราคิดแค่นั้นจริงๆ แต่เมื่อเราได้คุยกันแล้วมันรู้สึกถูกคออย่างน่าประหลาด พูดคุยได้แบบไหลลื่น จริงๆมันเริ่มจากแค่ คนนี้น่าสนใจดีนะ ---> คุยแล้วสนุกไม่เครียด ----> รู้สึกดี แต่ผมก็ยังไม่เรียกมันว่าชอบครับ เพราะเรายังไม่ได้เห็นหน้าค่าตากัน แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้ผมเริ่มอยากคุยกับเขาทุกวัน บทสนทนามันเริ่มมี "สัญญาณ" ที่เกินเพื่อนคุยกัน ซึ่งเรามั่นใจว่าเราไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ มันไม่ใช่สิ่งที่เพื่อนๆปกติเขาทำกัน ยอมรับว่าช่วงนั้นเป็นช่วงเวลาที่เรามีความสุขจริงๆ เขาเข้ากับเราทุกอย่างทั้งนิสัย ความชอบ ทัศนคติ จนวันนึงเราได้มีโอกาสแลกเฟซบุ๊คกัน เขากลับมีท่าทีที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย จากอะไรที่เคยเล่นกับเรามันก็ไม่มีอีกแล้ว
ข้อเสียอย่างนึงของความสัมพันธ์ในลักษณะ "คุยก่อนค่อยเห็นหน้าแบบที่ผมเจอ" ก็คือคุณอาจจะคุยกับใครสักคนนึงจนถูกใจไปแล้ว สนิทจนเริ่มรู้สึกว่ามันเป็นความสัมพันธ์ที่พิเศษไปแล้ว หรือพูดง่ายๆก็คือเราผูกพันธ์กับเขาไปแล้วจนเราเริ่มคาดหวังว่าความสัมพันธ์ครั้งคงไปได้ดี แต่ชั่วข้ามคืนที่เราได้เห็นหน้าตาของกันและกัน วันนั้นทุกอย่างมันอาจเปลี่ยนไปก็ได้ครับ จากที่เคยดูชอบกัน พิเศษต่อกัน กลายเป็นเฉยชาไปเลยก็ได้ แล้วอีกคนนึง(ผม) ที่ยังรู้สึกกับยเขาเหมือนเดิม คุยถูกคอเป็นเดือนๆ แต่ต้องมานั่งลุ้นว่าแลกวาปแล้วจะเป็นยังไงอีก กลายเป็นว่าที่ความรู้สึกทั้งหมดพังทลายไปในวันเดียว วันนี้ผมรู้ซึ้งถึงความเสี่ยงของการคุยลักษณะแบบนี้แล้ว
ในตอนนั้นผมทั้งรู้สึกเสียเซลฟ์ สงสัยว่าเพราะหน้าตาผมไม่ใช่ไทป์เขารึปล่าว เขาก็เลยเปลี่ยนไปหรือมันผมไม่เหมือนกับที่เขาคิดไว้กันนะ (บอกตรงนี้นะครับว่า มันก็เป็นเรื่องปกติที่เขาอาจจะไม่ชอบหน้าตาเรา เลยทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปก็ได้ ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร เพราะหน้าตาก็เป็นปัจจัยนึงที่ทำให้เราชอบใครสักคนได้ ประกอปกับปัจจัยเสริมอื่นๆ) แต่ก็นั้นแหละครับ ผมก็ยังรู้สึกเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ดี แต่ไม่เคยไปโทษเขานะ มันเจ็บยิ่งกว่าการจีบโดยเห็นหน้าตากันก่อนซะอีกเพระาเราคาดหวังไปแล้วไง เราผูกพันธ์ไปแล้วไง
หลังจากนั้นมันก็มาสู่ state ที่จะไปต่อหรือพอแค่นี้ดี อีกใจนึงมันก็คิดไปว่าถ้า ออกจากความสัมพันธ์ตอนนี้ เราก็คงได้โฟกัสชีวิตตัวเองมากขึ้น เพราะก่อนหน้านี้ตัวเราเองวันๆแทบไม่เป็นอันทำอะไร นอกจากเฝ้ารอเวลาที่เขาตอบแชทมา ก็เป็นตัวเราเองนี้แหละที่ลำดับความสำคัญไม่ถูก ข้อเสียต่างๆของเขาที่ผุดขึ้นมาในหัว คงเพราะเมื่อก่อนเราชอบเขามาก มีความสุขมากจนมองข้ามข้อเสียเหล่านี้ไปเลย น่าจะเป็นกลไลสมองหาเหตุผลที่ควรจะถอยออกมาให้มันมีน้ำหนักมากขึ้น เราไม่รู้ว่ามันข้อเสียเขาจริงๆ หรือว่าเราแค่พยายามหาข้ออ้างเพื่อออกมา แต่ไม่ว่าอย่างไหน มันเคยก็เกิดขึ้นจริงๆแหละ อีกใจนึงที่อยากจะลองสู้ต่อ แต่ก็กลัวว่ามันจะบั่นทอนจิตใจเรา สับสนมากๆ ต่อแยกให้ออกระหว่างอยากสู้ต่อ กับอยากยื้อเวลานะ
แต่เอาจริงๆ เขาก็มีสังคมเยอะ เจอเพื่อนอีกเยอะเจอคนที่ดีกว่า เขากับเขามากกว่า เขาจะมาสนใจคนที่อยู่โซเชี่ยวทำไม มันคงเป็นเรื่องยาก ที่เขาคุยมาทั้งหมดมันอาจจะเป็นแค่เพื่อนคลายเหงา ทำไมสับสนแบบนี้นะ คนนี้เป็นคนแรกที่เราชอบที่นิสัยเขาจริงๆไม่ใช่หน้าตา คือหน้าตาปานกลางพอ แต่นิสัยต้องแบบนี้อะ เฮ้อ ถ้าเมื่อก่อนคงให้ค่าหนา้ตามากกว่านิสัย แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้วเพราะเธอคนนี้ ถามว่าทำไมเราถึงไม่แสดงออกว่าจีบไป? เพราะเราเข้ามาหาเขาในฐานะพี่น้อง ถ้าจะแสดงออกจริงๆก็คงต้องมั่นใจกว่านี้ก่อนว่ามันมีโอกาส แต่ ณ วันนี้เขาเองก็ยังไมไ่ด้เปิดใจให้เราเต็มที่เลย
สิ่งที่เราทำได้ตอนนี้ก็คงเพียง เฝ้ารอว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป เขาทักก็คงคุยต่อ ถ้ามันดำเนินด้วยดีก็จีบ ถ้ามันไม่ดีก็ออกมา เหตุการ์ณที่2 คือเขาไม่ตอบแชทอีกเลย ก็คงถอยออกมาห่างๆ และไม่ทักไปด้วย จำไว้ว่าครั้งนึงเราเคยมีความทรงจำดีๆร่วมกัน แต่ตอบแบบไม่ปลอมก็ยังหวังให้เขาทักมาแหละ ขอให้ตัวเรามีคตวามสุข.
จบการบันทึก