ข้อความนี้อาจจะยาวหน่อยนะคะ แต่เราอยากออกมาระบายจริงๆ ตอนนี้เราอายุ16ย่างเข้า17 เราเป็นเด็กคนนึงที่ เมื่อก่อนติดเที่ยวติดเพื่อนออกจากบ้านทั้งวัน ไม่สนใจคนในครอบครัว โดนใครต่อใครตราหน้าว่าเป็นเด็กใจแตก เที่ยวอยู่กับผู้ชาย บ้านช่องไม่อยู่ ไม่สนใจเรียนเราโดนเยอะมากๆ แต่ใครจะรู้ลึกเข้าไปข้างใน? นั่นแหละค่ะ เหตุผลของเรื่องนี้ เราเป็นโรคซึมเศร้า เราไม่เคยบอกใครสักคน เราเริ่มห่างการเรียน เพื่อออกไปอยู่คนเดียวเงียบๆ ออกไปที่ไหนสักที่ ที่ไม่มีใคร กลางคืน จะบอกครอบครัวว่าไปกับเพื่อน แต่จริงๆแล้ว จะชอบไปริมน้ำ ไปที่สาธารณะที่ๆมันทำให้เราสงบได้ จะมีใครเชื่อ พูดไปก็โดนว่าโกหก เราเลยเงียบมาตลอด เราเก็บกดมาตลอดเวลา เราบอกครอบครัวว่า ไปนอนบ้านเพื่อน แต่จริงๆแล้ว เรานอนรพ.1คืนครึ่งวัน เพื่อให้น้ำเกลือแต่เช็คร่างกาย เพราะอาการเรากำเริบ เริ่มทำร้ายตัวเองหนัก แต่เชื่อไหมการนอนรพ.ของเรา ไร้คนเยี่ยม ไร้ผู้ปกครอง เพียงเพราะ เราไม่อยากให้เขามารับรู้ กลัวเขาเป็นห่วง แต่เชื่อไหม เขาไม่เคยมาถาม ไม่เคยอยากรู้อะไรเกี่ยวกับเราสักเรื่อง ยังมีเรื่อง1 ที่ทำให้เราสามารถร้องไห้ตลอดเวลาคือ ทุกปีของรร จะมีงานวันแม่ และใช่ แม่ทุกคนต้องไปงาน แต่เชื่อไหมคะ ตั้งแต่เราเรียนอนุบาลถึงมัธยม แม่ไม่เคยไปสักครั้ง งานรร.แม่ไปเคยไปเลยสักงาน ทำให้เราฝังใจมาตลอด โดนว่าลูกไม่มีแม่ แม่ให้เหตุผลว่า ติดงาน ให้คนอื่นไปแทนนะ แต่ทำไม เวลาไปที่อื่น ไปได้ ถ้าเด็กที่ไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากครอบครัว จะรู้เหตุผลนี้ดีนะคะ ส่วนพ่อ ติดเหล้า ตั้งแต่เราจำความได้ ทะเลาะตบตีกับแม่มาตลอด แม้กระทั่งวันพี่ชายบวช เขาก็ตีกันในงานจนพังหมด แล้วจะไม่ให้เด็กคนนี้ฝังใจเลยหรอ ไม่เคยได้รับคำว่าอบอุ่น ไม่เคยได้ยินคำว่ารักจากปากใคร ไม่เคยได้กอด ไม่เคยได้หอม ได้แต่ร้องไห้ไปวันๆ พอเริ่มโต อาการเริ่มหนัก มีวันนึง เราออกไปอยู่ริมบึงแม่น้ำ พอดึกเรารู้ว่าพี่ชายเราจะต้องมาตามกลับบ้าน และสไตล์เขา จะทำให้เราขายหน้าเพื่อน จะด่าเราต่อหน้าเพื่อน สารพัดคำพูดให้เราแย่ นั่นแหละค่ะ เป็นเหตุผลที่ทำให้เราเกลียดพี่ชาย พอเรารู้ว่าพี่ชายจะตาม เราโทรหาเพื่อนเราทันที ว่าอยู่ที่ไหน จะไปเดี๋ยวนี้ เราก็ไปค่ะ ไม่นานก็จริงๆ พี่เรามาตามจนเจอ ด่าเราต่อหน้าเพื่อน ที่เราทำแบบนี้ เพราะเราไม่อยากให้ใครรู้ ว่าเราเป็นอะไร อยากให้เขาคิด ไปในทางที่เขาคิดกัน เราไม่เคยสนคำพูดใครเลย พอยิ่งนานไป เรายิ่งแย่ ความคิดเรายิ่งติดลบ เราไม่มีที่พึ่ง เราขอออกจากบ้านไปอยู่หอ โดยให้เหตุผลกับแม่ว่า ไปอยู่กับแฟน แต่จริงๆเราอยู่คนเดียว แรกๆ แม่ไม่โอเคค่ะ หลังๆมาเขาก็ชิน เริ่มคิดถึงเรา เริ่มอยากให้มาหา เรากลับรู้สึกเฉยๆ เพราะคำว่ารัก ไม่สามารถทำให้เรารู้สึกได้อีกแล้ว จนถึงทุกวันนี้ มีแค่พี่สาวและพี่เขยเรา ที่รู้เรื่องของเรา เพราะเราไม่ไหวจนมาระบายกับเขา เราต้องยับยั้งใจตัวเอง เราเห็นมีด เราก็คิดว่าจะแทงดีไหม จับกรรไกร ก็จะแทงตัวเอง เจออะไรที่ทำร้ายตัวเองได้ ก็จะทำ เราแค่ต้องการคำว่ารัก และคำว่าครอบครัวที่อบอุ่นจากครอบครัว แต่เราไม่ได้เลย เราอยากให้เขารู้ ว่าเด็กก็เหนื่อยเป็น ไม่สำคัญว่าจะเหนื่อยเรื่องอะไร เด็กเนี่ยนะ เหนื่อย มันก็มีนะ เรื่องที่ต้องเหนื่อย แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว อยากให้คนโตเข้าใจกันบ้าง ไม่ใช่คิดแค่ว่า เป็นเด็กก็เรียนไป ยิ่งเรียน ยิ่งทำให้ไม่อยากเรียน สุดท้ายนี้ เราไม่ขออะไรเลย แค่คำว่ารักจากครอบครัว