แม่ไม่เคยเข้าใจอะไรเราเลยหรอ???!!

คือเราอยู่กับแม่อยู่ด้วยกันสองคนนะคะ เพราะพ่อไปทำงานที่ตปท.นานๆทีจะกลับมาหา เราสนิทกับแม่มากๆ มีอะไรก็จะปรึกษาแม่ตลอด  แต่ก็มีปัญหากันบ่อยมากด้วย ตอนเด็กๆเราจะโดนแม่ดุตลอดเลย เพราะตอนนั้นเราดื้อเองด้วยแหละ555 แม่เองก็น่าจะเครียดจากที่ทำงาน ตอนเด็กเราเถียงแม่ทุกคำเลยแบบว่าไม่ได้เป็นการตั้งคำถามอะไรนะ คือเราเถียงแบบเถียงจริงๆ  รู้สึกผิดเลย แต่พอเราโตๆมาก็คิดได้แหละมาที่ทำไปมันผิด ตั้งแต่ขึ้นมัธยมมา เวลาแม่บ่นเรา เราก็จะเงียบฟัง แต่เราก็ค้านแม่บ้างบางที แต่แม่ก็ยังมองว่าเป็นการเถียงอยู่ เราพยายามทำความเข้าใจกับแม่เยอะมาก เพราะเราไม่อยากมีปัญหาอะไร ไม่รู้ว่าเราคิดไปเองรึเปล่า ตลอดเวลาที่ผ่านมามีแค่เราฝ่ายเดียวที่ปรับตัวเข้าหาแม่ แม่ไม่เคยพยายามจะเข้าใจอะไรเราเลย ทั้งเรื่องเรียน เรื่องเพื่อน เราอธิบายอะไรแม่ก็ไม่เข้าใจเราเลย เรียกว่าไม่สนใจดีกว่า เรากับเพื่อนในกลุ่มคุยกันเรื่องครอบครัวบ่อยมาก เราอิจฉาเพื่อนที่แม่เข้าใจ อิจฉาที่ได้อยู่กับพ่อแม่ทุกวัน แต่เราก็ไม่ได้อะไรมาก จนพอเราอยู่ม.6 เป็นช่วงที่เราสอบเข้ามหาลัย ช่วงนั้นเราเครียดมาก ตอนก่อนที่เราไปสอบ เราอ่านหนังสือทุกวัน เราเครียดว่าเราจะเรียนต่อคณะอะไรดี  เราอยากเรียนนิเทศแต่แม่อยากให้เราเรียนหมอไม่ก็พยาบาล คือเราบอกแม่ไปแล้วว่าเราไม่ชอบเลย แต่แม่ก็ยังบังคับเราให้พยายามสอบเข้าให้ได้ เรารู้ว่าแม่หวังดี อยากให้เรามีอาชีพมั่นคง แม่กลัวว่าเราเรียนนิเทศแล้ว จบมาจะเป็นอะไร แต่ถ้าเราได้เรียนหมอเราจะมีความสุขกับสิ่งที่เราทำรึเปล่า เรียนแต่ไม่มีความสุขแล้วเราจะเรียนทำไม  ตั้งแต่ตอนนั้นมาเราก็ทะเลาะกับแม่ทุกวันเพราะเราสอบเข้านิเทศ แม่ตีตัวออกห่างจากเรา จากที่พูดด้วยก็กลายเป็นไม่พูด เราอธิบายอะไรแม่ก็ไม่ฟังเลย เมื่อวานนี้เราทะเลาะกับแม่หนักมากเพราะเราอยากเคลียร์เรื่องนี้ให้มันจบๆแต่แม่ดูโกรธเรามากกว่าเดิม เราปวดหัวท้ายทอยมาก แบบมีนพูดอะไรไม่ออกเลย แม่ดูเกลียดเราไปแล้ว เรานึกว่าแม่จะสนับสนุน จะรับได้ในสิ่งที่เราเลือก แต่ไม่เลย เรานอนแทบไม่หลับ คิดอยู่ทั้งคืนว่าเราเกิดมาทำไม แต่เราไม่ได้คิดจะฆ่าตัวตายนะ555
รอโควิดหายก่อน ต้องไปเลื้อยอยู่รัชดา