สวัสดีค่ะเรามีคำถามตามหัวข้อเลยค่ะสืบเนื่องมาจากช่วงนี้เราฝึกงานแล้วมันมีปัญหาสภาพแวดล้อมการปรับตัวหลายๆอย่างค่ะตอนแรกเราคิดว่าไม่เป็นไรเราค่อยๆปรับตัวเอาเพื่อนๆมีคอยมาปลอบนะคะจนท้ายที่สุดเราไม่ไหวเราอยากจบกับมันแต่คนรอบๆบอกให้ฮึบขึ้นมาก่อนมันเหมือนจะค่อยๆดีขึ้นแต่ก็เหมือนอยู่ขอบเหวตลอดเวลาพยายามยิ้มใจดีสู้เสือมาเรื่อยๆถึงจะไม่กี่เดือนก็เถอะเราทำงานทั้งน้ำตาเรารู้ว่าพี่ๆเขาคอยพยายามสอนเราแต่มันมีจุดที่เรารู้สึกว่ามันเสียไปแล้วเราเอามันกลับมาไม่ได้เราทำงานแบบระแวงว่ามันจะแย่ไหมมันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ พี่เลี้ยงเราเขาจะคอยบอกว่ามีอะไรให้ถามไปเลยพี่เขาไม่ดุหรอกเขาแค่สอนอย่าไปกลัวสิเราฮึบนะแต่สุดท้ายเรามานั่งนอยกับตัวเองอยากออกมาพักบ้างจนถึงขึ้นเราอยากย้ายออกรู้สึกเหมือนคนหนีปัญหาเลยค่ะแหะๆ
เราไม่เคยคิดถึงขั้นฆ่าตัวตายนะคะแต่เรากลับคิดว่านี่กูเกิดมาทำไมวะดูไม่มีประโยชน์เลยอะทำอะไรครึ่งๆกลางๆตลอดความสุขเล็กๆที่เคยมีก็ยังมีอยู่แต่ว่ามันดันน้อยลงเรื่อยๆที่จะเอามาฮิลตัวเองได้จนล่าสุดเรากลับมาฝันซึ่งปกติเราไม่ค่อยฝันสักเท่าไหร่แต่พอเราตื่นเรากลับรู้สึกอยากอยู่ในความฝันต่อถึงมันจะไม่ใช่ฝันที่ดีสักเท่าไหร่ค่ะ เรากลายเป็นคนที่นั่งทำงานอยู่ก็ร้องออกมามันเคยดีขึ้นแล้วนะคะแต่มันกลับมาอีกแล้ว
เรารับรู้ว่าบางอย่ามันเป็นเรื่องของสังคมการทำงานแต่ตัวเราเองมันเสียความรู้สึกตรงนั้นไปแล้วเราไม่เคยวาดฝันหรืออะไรไว้ว่าสังคมการทำงานต้องเป็นแบบนี้นะแต่เราเข้าไปได้ไม่ถึงอาทิตย์ดีเราโดนแหกหน้า(อาจจะดูใช้คำเวอร์แต่นึกคำไม่ออกแล้วจริงๆ)เพราะด้วยความไม่รู้เราก็กำลังคุยกับพี่เลี้ยงแต่เราโดนกลับมาด้วยคำว่า แบบนี้เขาไม่เอาหรอก อย่าให้มีอีกนะ เราอยากร้องออกมาตั้งแต่ได้ยินเลยค่ะ แย่จังเรื่องแค่นี้ยังรับไม่ได้อีก เราเคยรู้สึกแย่ด้วยเรื่องแบบนี้มาก่อนและเราไม่ได้โดนครั้งเดียวเราโดนว่า หัดคิดเองบ้างนะ ทั้งๆที่เราคิดเราทำออกมาเราถามพี่เขาเพราะไม่รู้ในบางเรื่องเราทำตามที่เหมาะสมตามที่พี่เขาสอนไปแล้ว มันมีเรื่องหยุมหยิมอีกซึ่งแค่เรื่องพวกนี้ไหลกลับเข้ามาในหัวเรายังนั่งร้องไห้เลยค่ะฮาาาาาาา
จุดที่เราโดนคงมีบ้างแหละที่คิดว่าแล้วไงอะแค่นี้เองแต่กับเราที่เพิ่งเหยียบเข้าการทำงานจริงประสบการณ์เป็นศูนย์มันรู้สึกน่ะค่ะ รู้สึกว่าเราเป็นคนที่แย่เอามากๆเลยเราตะกอนความรู้สึกมาตลอดจนเราพูดออกมากับเพื่อนว่าทุกอย่าตอนนี้มันก็ลงตัวอยู่นะแต่ความรุ้สึกที่เสียไปมันสวนทางกับคำว่าอยากอยู่มากๆเลยอะ จนเรากลับมาฝันเรานอนไม่เต็มอิ่มเรากลัวไลน์เราตกใจเสียงซูมเราระแวงคนแท็คชื่อเราหรือทักไลน์เรามา
เราอยากถามในมุมมองของคนที่อ่านโดยที่ไม่รู้ว่าเราเป็นใครค่ะว่าแบบนี้ยังเรียกโอเคอยู่ไหม
ไม่อยากตื่นขึ้นมาอยากนอนอยู่แต่ในความฝัน แบบนี้เรายังถือว่าตัวเองโอเคได้อยู่ไหมคะ
เราไม่เคยคิดถึงขั้นฆ่าตัวตายนะคะแต่เรากลับคิดว่านี่กูเกิดมาทำไมวะดูไม่มีประโยชน์เลยอะทำอะไรครึ่งๆกลางๆตลอดความสุขเล็กๆที่เคยมีก็ยังมีอยู่แต่ว่ามันดันน้อยลงเรื่อยๆที่จะเอามาฮิลตัวเองได้จนล่าสุดเรากลับมาฝันซึ่งปกติเราไม่ค่อยฝันสักเท่าไหร่แต่พอเราตื่นเรากลับรู้สึกอยากอยู่ในความฝันต่อถึงมันจะไม่ใช่ฝันที่ดีสักเท่าไหร่ค่ะ เรากลายเป็นคนที่นั่งทำงานอยู่ก็ร้องออกมามันเคยดีขึ้นแล้วนะคะแต่มันกลับมาอีกแล้ว
เรารับรู้ว่าบางอย่ามันเป็นเรื่องของสังคมการทำงานแต่ตัวเราเองมันเสียความรู้สึกตรงนั้นไปแล้วเราไม่เคยวาดฝันหรืออะไรไว้ว่าสังคมการทำงานต้องเป็นแบบนี้นะแต่เราเข้าไปได้ไม่ถึงอาทิตย์ดีเราโดนแหกหน้า(อาจจะดูใช้คำเวอร์แต่นึกคำไม่ออกแล้วจริงๆ)เพราะด้วยความไม่รู้เราก็กำลังคุยกับพี่เลี้ยงแต่เราโดนกลับมาด้วยคำว่า แบบนี้เขาไม่เอาหรอก อย่าให้มีอีกนะ เราอยากร้องออกมาตั้งแต่ได้ยินเลยค่ะ แย่จังเรื่องแค่นี้ยังรับไม่ได้อีก เราเคยรู้สึกแย่ด้วยเรื่องแบบนี้มาก่อนและเราไม่ได้โดนครั้งเดียวเราโดนว่า หัดคิดเองบ้างนะ ทั้งๆที่เราคิดเราทำออกมาเราถามพี่เขาเพราะไม่รู้ในบางเรื่องเราทำตามที่เหมาะสมตามที่พี่เขาสอนไปแล้ว มันมีเรื่องหยุมหยิมอีกซึ่งแค่เรื่องพวกนี้ไหลกลับเข้ามาในหัวเรายังนั่งร้องไห้เลยค่ะฮาาาาาาา
จุดที่เราโดนคงมีบ้างแหละที่คิดว่าแล้วไงอะแค่นี้เองแต่กับเราที่เพิ่งเหยียบเข้าการทำงานจริงประสบการณ์เป็นศูนย์มันรู้สึกน่ะค่ะ รู้สึกว่าเราเป็นคนที่แย่เอามากๆเลยเราตะกอนความรู้สึกมาตลอดจนเราพูดออกมากับเพื่อนว่าทุกอย่าตอนนี้มันก็ลงตัวอยู่นะแต่ความรุ้สึกที่เสียไปมันสวนทางกับคำว่าอยากอยู่มากๆเลยอะ จนเรากลับมาฝันเรานอนไม่เต็มอิ่มเรากลัวไลน์เราตกใจเสียงซูมเราระแวงคนแท็คชื่อเราหรือทักไลน์เรามา
เราอยากถามในมุมมองของคนที่อ่านโดยที่ไม่รู้ว่าเราเป็นใครค่ะว่าแบบนี้ยังเรียกโอเคอยู่ไหม