เราโดนแม่ว่าตั้งแต่เด็กว่าตัวดำ เรามีพี่น้องทั้งหมด 5 คน ทุกคนขาวได้แม่หมดยกเว้นเราดำได้พ่อ เรามักจะถูกแม่ว่าเราดำอยู่ตลอดเวลา แต่ที่ทำให้เราฝั่งใจมากที่สุดคือตอนเราเด็กประมาณ ป.1 เราเห็นแม่ไปนั่งคุยกับเพื่อนบ้านด้วยความเป็นเด็กจึงเดินตามแม่ไปพอสักพักเราก็ชวนแม่กลับบ้านแต่แม่ยังไม่อยากกลับแต่เราก็ยังดื้อชวนแม่จะให้กลับให้ได้ก็เลยโดนแม่ต่อว่าด้วยคำพูดที่ว่า"ตัวก็ดำไม่เหมือนคนอื่นนิสัยยังเสียอีก" เราได้ได้ยินคำนั้นเราตกใจมากจำได้ว่าเราเงียบไปทันทียอมรับเลยว่าตอนนั้นอายเพื่อนบ้านแม่มาก และเพื่อนบ้านแม่ก็ยิ้มแห้งแล้วพูดให้เรารู้สึกไม่อายเขาว่า"ถึงดำแต่ก็สวยในแบบของเราเนอะ" ซึ่งเรารู้แหละว่าตอนนั้นเขาพูดปลอบใจเราไม่ให้เราอายเขาที่แม่พูดแบบนั้นต่อหน้าเขา และหลังจากนั้นมันทำให้เราไม่กล้าไปเล่นบ้านเขาไปซักพักเลย ตอนนี้มันผ่านมาเกือบ 20 ปี แต่เหตุการณ์นั้นเรายังจำได้ไม่เคยลืมเลย จนตอนนี้เราก็ยังได้ยินคำว่า"ตัวดำ"อยู่เรื่อยๆจนทำให้น้องสาวล้ออยู่หลายครั้ง เราควรจัดการกับความรู้สึกที่มีต่อแม่ยังไงดี เราไม่ได้เกลียดแม่แต่เมื่อไหร่ที่ได้ยินแม่พูดคำนั้นออกมาเรากลับรู้สึกไม่ค่อยดีกับแม่เท่าไหร่และจะทำให้เรานึกเหตุการณ์ตอน ป1.ทันที