มีความคิดที่ว่า "ทุกคนมีความพัฒนาก้าวหน้าในขณะที่เรายังอยู่ที่เดิม" ?

ใครมีหรือเคยมีความคิดที่แบบประมาณว่า.. คนรอบๆตัวเราไม่ว่าจะเป็นคนในครอบครัว เพื่อน กำลังมีความก้าวหน้าในการใช้ชีวิตที่ดีขึ้นเรื่อยๆ มีอนาคตที่สดใส เจอแต่สิ่งดีๆ แต่พอเรามองกลับมาที่ตัวเราเองนั้นเหมือนยังอยู่กับสิ่งเดิมๆ ไม่มีอะไรที่ดีขึ้นหรือพัฒนาขึ้นเลย ใช้ชีวิตไปวันๆตามกิจวัตรประจำวัน เช่น ตื่นเช้ามาอาบน้ำทานข้าวไปโรงเรียน ทำแบบนี้อยู่ทุกๆวัน วนลูปซ้ำๆ รู้สึกว่าเป็นการใช้ชีวิตที่น่าเบื่อมาก แต่บางครั้งก็มีความกังวลกับอนาคต รู้สึกท้อกับสิ่งที่กำลังทำกลัวว่าจะทำได้ไม่ดีพอ และในทุกๆวันก็ยังใช้ชีวิตตามปกติแบบคนเบื่อหน่ายไม่สดใสร่าเริง บางครั้งก็ต้องฝืนยิ้มหรือหัวเราะเพื่อเข้าสังคม ทั้งที่จริงๆไม่อยากจะพูดหรือสุงสิงกับใคร ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าเริ่มมีความคิดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือผมกำลังป่วยครับ บางคนอาจมองว่าบ้า ไร้สาระ แต่ผมรู้แบบนี้จริงๆ เพื่อนเคยมีความคิดแบบนี้กันไหมครับ