ผิดที่มุมมองเรา หรือผิดที่ไม่ได้มองเขาเป็นพี่ เพราะแค่เกิดก่อน. . .

       ผมเข้าใจนะครับว่านี่เป็นแค่เรื่องภายในของครอบครัว แต่คำถามนี้คาใจผมมานานมาก ถ้าไม่ได้สนใจก็ข้ามเลยก็ได้นะครับ

. . .คือเรื่องมันมีอยู่ว่า มันเกิดจากความสะสมในใจของผมแหละ ว่าแม่หลายๆ คนอาจจะเหมือนกันทั้งน่ารำคาญ หรือบางทีก็เอาใจไม่ถูกจนทำให้ในใจเราก็เกิดรู้สึกว่า เฮ้ยจะอะไรนักหนาวะ แค่ทำนู่นทำนี่ก็พอละ จะมาอะไรนักหนานัก นั่นเป็นความคิดผมตอนที่ผมอายุได้ 7-8 ขวบครับ แต่พอผมเริ่มโตขึ้นมุมมองผมก็เริ่มเปลี่ยนไปบ้างแล้ว ไอความรู้สึกว่ารำคาญก็เปลี่ยนไปเป็นความเห็นอกเห็นใจแล้วครับ เพราะที่เขาทำอาจจะเพราะความเป็นห่วงทั้งนั้น หรืออาจจะแค่เอาใจเราไม่ถูกแค่นั้นเอง จากนั้นผมก็เลยเริ่มเข้าใจแม่มากขึ้น แต่ในขณะที่ผมโตขึ้น แต่ทำไมในความคิดผมถึงมองพี่เป็นอีกคนแค่ที่เกิดก่อนเราถึงเรียกว่า พี่

มันมีเหตุการณ์หลายๆ อย่างแต่ผมขอยกตัวอย่างมาไม่เยอะนะครับ ตอนนั้นเป็นช่วงที่ผมกับพี่ทะเลาะกัน เพราะพี่ผมใช้เงินเยอะ ผมเลยบอกว่าเบาๆ มั่งเหอะ พ่อ กับแม่ก็หาเงินลำบาคอยู่นะ (ผมเคยหาเงินมาบ้างครับพวกขายของในเกม ผมเลยเข้าใจนิดนึงเพราะไม่ได้หามาง่ายๆ เลย) แต่คำตอบที่ผมได้มาคือ ถ้าพ่อกับแม่ ไม่มีเงินไม่พร้อมแล้วจะมีลูกมาทำไม ถ้าคิดว่ามีลูกแล้วไม่มีเงิน ก็ไม่ต้องมีซะจะดีกว่า ตอนนั้นในใจผมอึ้งไปเลยครับ เฮ้ยในใจคนเรามันขนาดนี้เลยหรอ แล้วไหนจะเป็นเหตุการณ์ที่ แม่ผมพาพี่ไปซื้ออุปกรณ์เล่นเกม (ผมจะสมมุติว่าเป็นหูฟัง) ตอนนั้นพี่ผมขอแม่ว่าอยากได้หูฟังไปเล่นเกม ผมก็ไม่ได้คิดไรมาก แล้วเวลาก็ผ่านไปพักนึง ผมลงไปกินข้าว แล้วดันไปได้ยินพี่พูดเข้าว่า อะไรวะหูฟังอย่างโง่เลย แม่กูแม่มก็พาไปซื้อแต่ของกากๆ มาสุดท้ายแม่มก็ห่วย

(ตอนนั้นใจผมบอก ไอสั* ยังจะอ้างนู่นอ้างนี่อีก ผมที่ใช้แค่หูฟังโทรศัพท์เล่นเกมไม่เคยบ่นสักคำ) ตอนนั้นผมโมโหมากเลยไปชวนพี่เล่นเกมด้วย ผมก็เลยโชว์ไปว่าหูฟังอะไรก็ชั่งมันไม่เกี่ยวไรมากเลย มันอยู่ที่ฝีมือถ้าจะอ้าง ก็ขอให้มีเหตุผลหน่อยทุกอย่างมันอยู่ที่การฝึกซะส่วนใหญ่ ถ้าจะอ้างก็ไปเล่นโง่ๆ คนเดียวเถอะ หลังจากนั้นผมก็แทบไม่ยุ่งกับพี่ผมอีกเลยครับ

            เอ่อ.... ไม่รู้ว่านี่เป็นคำถาม หรือความในใจผมกันแน่นะครับ ที่จริงเหตุการณ์มีเยอะกว่านี้มากกกกก ไม่ใช่แค่ 2 เหตุการณ์แล้วทำให้ผมเลิกคิดว่าเขาเป็นพี่เลยนะครับ นี่ผมสงสัยคือว่า เฮ้ยความคิดผมมันเด็กน้อยโลกสวยไปหรอ ทำไมผมรู้สึกหงุดหงิดกับอะไที่โง่เองแล้วไปโทษพ่อ โทษแม่ ทั้งที่ผมยอมรับตัวเอง แล้วปรับปรุงแก้ไขจนผมเก่งขึ้น  ทั้งผมนี้อาจจะดูเหมือนผมพิมให้ตัวเองดูดี แต่มันคือความจริงทั้งหมดครับ