อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกค่ะ ขอเล่าเลยแล้วกันนะคะ เรากับเพื่อนรู้จักกันตั้งแต่ปี 1 เรียกว่าสนิทกันมากที่สุดในภาคและในคณะ ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด คือสนิทกันอยู่ 2 คน เราไม่ค่อยชอบทำกิจกรรมเลยพี่เพื่อนไม่เยอะ ส่วนเพื่อนที่เคยรู้จักก็แยกย้ายเข้าภาคอื่นกันไป ช่วงตอนปี 4 เทอมปลายงานค่อนข้างเยอะ รวมทั้งมีวิชาสัมนาที่ต้องค้นคว้าข้อมูลงานวิจัยและนำเสนอต่อหน้าอาจารย์ โดยหัวข้องานวิจัยที่นำมานำเสนอจะเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับโปรเจคของพวกเรา เราเองก็ไม่ได้กังวลอะไรกับงานของตัวเองแต่เพื่อนเราเพิ่งเปลี่ยนหัวข้อโปรเจคเพื่อนเลยรู้สึกเหมือนไม่มั่นใจกับสิ่งที่เขาหามา (จากที่เราถามเขาว่าหาข้อมูลงานวิจัยเป็นยังไงบ้าง) เราเลยแนะนำว่าให้ปรึกษาอาจารย์น่าจะดีกว่า เราเองก็ไม่ได้เข้าใจงานวิจัยที่เพื่อนทำมากเท่าอาจารย์ คงให้คำแนะนำอะไรมากไม่ได้
พอถึงวันนำเสนอ ครั้งแรก เพื่อนกินยาแล้วเผลอหลับไปเลยไม่ได้มานำเสนอ เราทั้งโทรตาม ไลน์ตามก็ติดต่อไม่ได้เลย มาติดต่อได้ช่วงที่เขาเลิกกลับบ้านกันแล้ว เราก็ไม่อะไร เพื่อนคงป่วยจริงๆเพราะเรารู้ว่าเพื่อนเรามีความรับผิดชอบมาก ครั้งที่สอง เพื่อนก็ไม่มานำเสนออีก ติดต่อไปก็ไม่มีการตอบรับกลับ อาจารย์ก็ถามว่าเพื่อนเป็นอะไรทำไมไม่มานำเสนองาน เราได้แค่ตอบว่าไม่ทราบเพราะเราติดต่อเพื่อนไม่ได้เลย เพื่อนคนอื่นก็ติดต่อไม่ได้ ใจก็นึกเป็นห่วงเลยโทรเข้าเบอร์แม่เขาถึงรู้ว่าเพื่อนหลับไปเพราะเมื่อคืนทำ powerpoint นำเสนอไม่เสร็จ เราก็แปลกใจว่าทำไม่เสร็จจริงๆเหรอ อย่างที่บอกว่าเรารู้ว่าเพื่อนเราเป็นคนมีความรับผิดชอบสูง งานอื่นที่เขาทำไม่ทันก็อดนอนจนทำเสร็จ แต่พอมางานนี้กลับทำไม่สำเร็จ คือ เราพยายามส่งข้อความไปถามว่าเป็นอะไรรึเปล่า มีปัญหาอะไร เขาก็ไม่อ่านไม่ตอบ โทรไปก็ไม่รับ จนเรางงว่าเป็นอะไรกันแน่ อาจารย์กับเพื่อนก็งง จนตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าวิชานี้เขาได้เกรดอะไรหรือต้องลงใหม่ เพราะถามอะไรเขาก็ไม่อ่านไม่ตอบ โทรก็ไม่รับอาจจะเพราะเขาทำงานพิเศษอยู่ แต่ถ้าเห็นเราโทรมาก็ควรโทรกลับบ้าง และมีอีกงานคืองานโปรเจคที่เขาทำไม่ทันและไม่ได้ไปถอนวิชานี้ออก อาจารย์ก็ติดต่อเพื่อนไม่ได้ จนต้องขอติดต่อผ่านทางเรา เราบอกเพื่อน เพื่อนบอกกลับมาว่าขอบใจๆ และก็ไม่อ่านบ้าง เหมือนเพื่อนไม่สนใจ ทั้งๆที่เราก็ตามให้ขนาดนี้แล้ว เราเลยบอกไปว่าปัญหาทุกอย่างมันแก้ได้นะ อย่าเครียดเลย
เราคิดน้อยใจเล็กๆแต่ไม่ได้โกรธ เป็นอะไรก็ควรจะบอกกัน ไม่ใช่หายเงียบไปซะอย่างนี้ หรือทำเป็นไม่สนใจ มีปัญหาอะไรก็ควรจะเล่าให้เราฟังบ้าง หรือเขาคิดว่าเราไม่ใช่คนที่สนิทพอจะเล่าอะไรให้ฟังได้ เราเองตอนอกหัก เครียด ก็เล่าให้เขาฟังอยู่บ้าง เราเป็นห่วงเขานั่นแหละค่ะ แต่เขาไม่โต้ตอบสิ่งที่เราถามไปเลย เราคิดว่าเขาคงเครียดที่งานเยอะจนทำไม่ทันและกลัวทำไม่ได้ เขาเองก็ไม่มีแฟน เขาไม่เล่าไม่บอกอะไรให้เรารู้เลย จนตอนนี้เรารู้สึกว่าอยากทำอะไรก็ทำแล้วกัน แล้วเราก็เว้นช่วงติดต่อกันไปเพราะเขากลับบ้านต่างจังหวัดเนื่องจากช่วงนี้ปิดเทอม เขาทักมาหาเราอีกทีคือมาถามเรื่องลงทะเบียนเรียน เราก็ตอบกลับแต่ไม่ได้ถามเรื่องวิชาเรียนที่มีปัญหาเพราะเขาก็คงไม่ตอบ
เรามีสิทธิ์น้อยใจเขาได้ไหมคะ เวลาเขาต้องการคำตอบจากเราเขาถึงทักมา ทีเราให้ข้อมูลหรือบอกข้อมูลที่เป็นประโยชน์อะไรกับเขาทั้งๆที่มันเป็นเรื่องของเขา เขากลับไม่สนใจ ...
เพื่อนทำแบบนี้เรามีสิทธิ์น้อยใจเขาไหมคะ
พอถึงวันนำเสนอ ครั้งแรก เพื่อนกินยาแล้วเผลอหลับไปเลยไม่ได้มานำเสนอ เราทั้งโทรตาม ไลน์ตามก็ติดต่อไม่ได้เลย มาติดต่อได้ช่วงที่เขาเลิกกลับบ้านกันแล้ว เราก็ไม่อะไร เพื่อนคงป่วยจริงๆเพราะเรารู้ว่าเพื่อนเรามีความรับผิดชอบมาก ครั้งที่สอง เพื่อนก็ไม่มานำเสนออีก ติดต่อไปก็ไม่มีการตอบรับกลับ อาจารย์ก็ถามว่าเพื่อนเป็นอะไรทำไมไม่มานำเสนองาน เราได้แค่ตอบว่าไม่ทราบเพราะเราติดต่อเพื่อนไม่ได้เลย เพื่อนคนอื่นก็ติดต่อไม่ได้ ใจก็นึกเป็นห่วงเลยโทรเข้าเบอร์แม่เขาถึงรู้ว่าเพื่อนหลับไปเพราะเมื่อคืนทำ powerpoint นำเสนอไม่เสร็จ เราก็แปลกใจว่าทำไม่เสร็จจริงๆเหรอ อย่างที่บอกว่าเรารู้ว่าเพื่อนเราเป็นคนมีความรับผิดชอบสูง งานอื่นที่เขาทำไม่ทันก็อดนอนจนทำเสร็จ แต่พอมางานนี้กลับทำไม่สำเร็จ คือ เราพยายามส่งข้อความไปถามว่าเป็นอะไรรึเปล่า มีปัญหาอะไร เขาก็ไม่อ่านไม่ตอบ โทรไปก็ไม่รับ จนเรางงว่าเป็นอะไรกันแน่ อาจารย์กับเพื่อนก็งง จนตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าวิชานี้เขาได้เกรดอะไรหรือต้องลงใหม่ เพราะถามอะไรเขาก็ไม่อ่านไม่ตอบ โทรก็ไม่รับอาจจะเพราะเขาทำงานพิเศษอยู่ แต่ถ้าเห็นเราโทรมาก็ควรโทรกลับบ้าง และมีอีกงานคืองานโปรเจคที่เขาทำไม่ทันและไม่ได้ไปถอนวิชานี้ออก อาจารย์ก็ติดต่อเพื่อนไม่ได้ จนต้องขอติดต่อผ่านทางเรา เราบอกเพื่อน เพื่อนบอกกลับมาว่าขอบใจๆ และก็ไม่อ่านบ้าง เหมือนเพื่อนไม่สนใจ ทั้งๆที่เราก็ตามให้ขนาดนี้แล้ว เราเลยบอกไปว่าปัญหาทุกอย่างมันแก้ได้นะ อย่าเครียดเลย
เราคิดน้อยใจเล็กๆแต่ไม่ได้โกรธ เป็นอะไรก็ควรจะบอกกัน ไม่ใช่หายเงียบไปซะอย่างนี้ หรือทำเป็นไม่สนใจ มีปัญหาอะไรก็ควรจะเล่าให้เราฟังบ้าง หรือเขาคิดว่าเราไม่ใช่คนที่สนิทพอจะเล่าอะไรให้ฟังได้ เราเองตอนอกหัก เครียด ก็เล่าให้เขาฟังอยู่บ้าง เราเป็นห่วงเขานั่นแหละค่ะ แต่เขาไม่โต้ตอบสิ่งที่เราถามไปเลย เราคิดว่าเขาคงเครียดที่งานเยอะจนทำไม่ทันและกลัวทำไม่ได้ เขาเองก็ไม่มีแฟน เขาไม่เล่าไม่บอกอะไรให้เรารู้เลย จนตอนนี้เรารู้สึกว่าอยากทำอะไรก็ทำแล้วกัน แล้วเราก็เว้นช่วงติดต่อกันไปเพราะเขากลับบ้านต่างจังหวัดเนื่องจากช่วงนี้ปิดเทอม เขาทักมาหาเราอีกทีคือมาถามเรื่องลงทะเบียนเรียน เราก็ตอบกลับแต่ไม่ได้ถามเรื่องวิชาเรียนที่มีปัญหาเพราะเขาก็คงไม่ตอบ
เรามีสิทธิ์น้อยใจเขาได้ไหมคะ เวลาเขาต้องการคำตอบจากเราเขาถึงทักมา ทีเราให้ข้อมูลหรือบอกข้อมูลที่เป็นประโยชน์อะไรกับเขาทั้งๆที่มันเป็นเรื่องของเขา เขากลับไม่สนใจ ...