ผมชื่อโกลด์

กระทู้สนทนา

.


                ผมชื่อ ’โกลด์’ คุณฟังไม่ผิดหรอกครับ แต่เฮ้ย ! เดี๋ยวก่อนนะผมไม่ได้ชื่อทองแล้วทึกทักเปลี่ยนชื่อใหม่เอาเองนะ ผมชื่อโกลด์น่ะถูกต้องแล้ว คุณฟังถูกต้องแล้ว ส่วนมากคนเรียกถูกแต่ออกสำเนียงไม่ถูกกันครับ ฮา แต่อย่างว่าผมไม่ถือสาหรอก

                 ชีวิตลูกผู้ชายอย่างผมเกิดมาไม่เก่งอะไรสักอย่าง สู้พี่ชายผมก็ไม่ได้ ทั้งหน้าตาดี เรียนเก่ง เป็นที่รักของทุกคนในครอบครัวรวมทั้งในหมู่ญาติพี่น้องด้วย นอกจากนั้นยังเป็นคนเดียวที่ผอมทั้งบ้าน คือครอบครัวผมอ้วนกันทั้งบ้านเลยครับ ฟังมาถึงตรงนี้พวกคุณคงจะสงสัยกันใช่มั้ยละ ทำไมผมถึงบอกแบบนั้น ใช่แล้วครับผม ‘อ้วน’  ครับ ใคร ๆ ก็เรียกผมว่าไอ้โกลด์อ้วน ไม่แคร์หรอกครับผมหล่อและเท่มากคุณไม่รู้หรอก

                  ผมมีพี่ชายห่างกันแค่ปีเดียวอยู่คนหนึ่งชื่อต้อม ขาว หล่อ สูง พิมพ์นิยมเลยแหละ ทำเอาผมไม่อยากบรรยายสาระรูปของตนเองเลย เราห่างกันแค่ปีเดียว หัวปีท้ายปีล่ะครับ เรียนหนังสือก็เก่ง แม่นี่รักมากอย่าบอกใครเชียว ใครอย่าได้มาแตะ นึกถึงตรงนี้ทำไมนะเราสองคนถึงได้แตกต่างกันลิบลับ จะว่าไปผมเหมือนทุกคนในบ้านนะ มีไอ้ต้อมแหละผ่าเหล่า มันผอมอยู่คนเดียว

                      ผมเรียนหนังสือไม่เก่งเอาเสียเลย ทีโหล่ของห้องทุกปีตั้งแต่ ป.1 ถึง ป.6 เลยนะครับ จริงนะครับผมไม่ได้โม้เพราะผมไม่ใช่สมรักคำสิงห์ กระซิบนิดหนึ่งครับ ไอ้ต้อมพี่ชายผมน่ะที่หนึ่งของห้องทุกปี ฮา นอกจากผมจะเรียนไม่เก่งแล้วแถมยังขี้เกียจอีก หน้าตาก็ร้าย ๆ อ้วนก็อ้วน โง่ก็โง่นี่แหละครับสรรพคุณของผมล่ะ

                     ด้วยความที่ผมมีพรสวรรค์แห่งความโง่มาแต่กำเนิด แถมด้วยความขี้เกียจมาครบเซ็ต ผมจึงขอพ่อกับแม่ว่าไม่เรียนต่อจบแค่ ป.6 พอ ผมพอใจเรียนแค่นี้ ชีวิตผมพอแค่นี้ พ่อกับแม่รักผมมากครับไม่ห้ามเลย ไม่อยากเรียนต่อก็ตามใจ ส่งไอ้ต้อมคนเดียวพอ ดีเหมือนกันจะได้ไม่เปลืองตังค์ อ้วนก็อ้วน ตัวใหญ่อุ้ยอ้าย หาเสื้อผ้าใส่ยาก ตัดภาระออกไปได้อีกหนึ่งคน

                        ฟังผมเล่ามาถึงตรงนี้ทุกคนอาจจะตั้งคำถามว่าทำไมไม่ลดหุ่น ก็กับข้าวฝีมือแม่กับยายอร่อยนี่นา ผมจะอดทำไม ผมไม่แคร์อะไรแบบนี้หรอกครับ ผมชอบหุ่นของผมแบบนี้ จะมีเมียหรือไม่ ไม่สนใจครับ

                     จะว่าไปผมไม่ได้โง่และขี้เกียจเรียนเพียงเท่านั้นนะ ผมมีความชอบอยู่อย่างครับ ผมชอบพวกรถสิบล้อ รถหัวลาก รถแม็คโคร พี่เขยเห็นผมชอบในทางนี้ชวนผมไปทำงานด้วย ผมก็ไปเพราะมีแค่วุฒิ ป.6 ครับ จะไปทำงานอะไรได้ ผมไม่สมน้ำหน้าตัวเองนะที่เลือกจบแค่ ป.6 มีวุฒิ ป.6 ผมเลือกเองผมไม่สมน้ำหน้าตัวเองแน่นอนครับ

                     พอได้ทำงานก็พอมีเงินใช้ส่วนตัวและให้ไอ้เจ้าพี่ชายต้อมไปเรียนหนังสือ อ่อ มันไม่ได้ขอผมให้เอง เห็นมันเรียนเก่งรักเรียนผมก็สนับสนุนมันก็แล้วกัน ความหวังของพ่อแม่ล่ะครับ

                       กลางวันผมทำงานขับรถขนดิน เลิกงานกลับมานอนบ้านกอดยายกับตาผมก็โอเค ผมมีอะไรจะบอกอีก ใครว่าคนอ้วน ๆ อย่างไอ้โกลด์จะไม่มีแฟนกับเขา ผมมีคนคุยนะ ไม่ได้หลอกใครเลย เธอคนนั้นเห็นผมประจำ ก็ไม่รู้เรียกว่าแฟนหรือความรักหรือเปล่านะ เพราะผมโง่ไม่รู้หนังสือ แต่เราคุยกันทุกวัน

                       ผมทำงานตั้งแต่จบ ป.6 ด้วยอาชีพขับรถขนดิน ก็พอมีเงินพอมีเงินยื่นให้พ่อแม่ในวันสิ้นเดือน พอมีเงินซื้อนมใส่ตู้เย็นไว้ให้ตากับยาย พอมีเงินซื้อบัตรเติมเงินให้ไอ้ต้อม บางช่วงงานหนักทำเอาผมไม่ค่อยมีเวลาแทบจะทานข้าว ทำให้ผมผอมซูบลงมาก

                      ไอ้โกมืงดูดม้าเหรอเหลือแต่กระดูก อย่าให้กูรู้นะ กูจะไม่ให้มืงไปขับรถขนดินอีก กูไม่ได้เลี้ยงมืงมาให้สูบม้ายาเสพติดนะ ดูสิพ่อผมด่า นอกจากจะมองผมในแง่ร้ายแล้วยังเรียกผมเพี้ยนอีก ผมน่ะชื่อโกลด์ ไม่ได้ชื่อโก ผมรู้ความหมายนะครับ ครูบอก ครูสมัยประถมบอกความหมายของชื่อผมไว้ ทุกคนคิดว่าผมทำอย่างที่พ่อพูดหรือไม่ ฝากไว้ให้คิดนะครับ

                       ช่วงชีวิตหนึ่งของไอ้โกลด์อ้วนที่ไม่คิดว่าจะผอมได้ในชาตินี้ ผมไม่ได้ผอมจนเห็นซี่โครงขนาดนั้น ก็อวบ ๆ หน่อยครับ แต่ผอมลงเยอะมาก พ่อผมเขาก็พูดเว่อไป ตอนนี้อยากจะบอกว่าลูกชายสองคนของพ่อแม่ ไม่ได้มีแค่ไอ้ต้อมพี่ชายผมที่หล่อนะ ผมก็หล่อเหมือนกัน

                      พอผอมลงร่างกายก็เป็นร่างกายมากขึ้นครับ คิ้วเป็นคิ้ว จมูกเป็นจมูก หน้าเป็นหน้า ทำให้ผมมีผู้หญิงมาติดอีกหลายคน ไม่คิดเลยว่าชีวิตไอ้โกลด์จะต้องได้มาเลือกผู้หญิง แต่ผมก็เลือกเธอ เธอคนที่ชอบผมในฉบับไอ้หมูตอนโกลด์ เฮ้อ ! นี่ตอนนี้ผมกำลังนึกถึงใบหน้าของเธออยู่นะครับ

                       ชีวิตของไอ้โกลด์ไม่ได้ง่ายเลย ลำบากมาก เหนื่อยท้อ บางครั้งก็น้อยใจเมื่อมองไปเห็นภาพพ่อแม่เอาอกเอาใจไอ้ต้อม พี่ชายหัวแก้วหัวแหวน ได้ใส่ชุดหล่อแต่งตัวเท่ไปเที่ยว ไอ้โกลด์สิหน้าเปื้อนดินชุดเปื้อนฝุ่นขับรถสิบล้อ

                    เมื่อไอ้ต้อมอยากได้อะไรจากผมแล้วผมไม่มีให้ แม่กลับมาด่าทอผม หาว่าผมหาเงินไม่เก่งเหมือนคนอื่นเขา ผมก็ได้แต่ถอนหายใจ อาชีพขับรถขนดินจะให้ผมเอาเงินมากมายมาจากไหน แม่ไม่เข้าใจอะไรบ้างเลย

                     แต่ว่าผมก็คิดว่าทุกคนในครอบครัวรักผมนะ อาจจะน้อยกว่าไอ้ต้อมไปนิด เพราะบางครั้งผมเลิกงานกลับมาเหนื่อย ๆ  ยายบอกว่ามีนั่นมีนี่ไว้ให้ในตู้เย็น ทำนั่นทำนี่ไว้รอ บางครั้งผมแอบได้ยินตาชมผมว่าไอ้โกมันเก่ง มันให้เงินใช้เท่านั้นเท่านี้ พูดแล้วตาก็หัวเราะพอใจมีความสุข ผมนี่ปลื้มไปหลายวันแล้วก็กลับมาโดนด่าอีก

                    แฟนมันสวยบ้างล่ะ อันนี้ผมไม่เถียง ถึงตาไม่ชมผมชมแฟนผมก็พอใจครับ ถึงตากับยายพ่อแม่จะชมผมอย่างไร คนที่ทุกคนสรรเสริญเยินยอก็คือไอ้ต้อมอยู่ดี ในบางครั้งก็ตีผมด่าทอผมทั้งที่ผมไม่ผิด ทั้งที่ไอ้ต้อมผิดแต่มาลงที่ผม

                     ช่างเถอะครับเพราะผมมันโง่ มันขี้เกียจ ผมเคยโดนไอ้ต้อมพูดด่าว่า ก็มืงมันไม่อยากเรียนหนังสือเอง มืงต้องหาเงินให้กูใช้ มืงมันอยากเกิดมาโง่เอง ผมน้อยใจนะ ช่างเถอะผมชอบชีวิตของผมแบบนี้ เพราะสุดท้ายมันด่าผมเสร็จมันก็ต้องมาอ้อนวอนขอเงินผมซื้อบัตรเติมเงินโทรหาผู้หญิงเหมือนเดิม

                     “ไอ้โก ! มืงจะคุยโทรศัพท์นานมั้ย ดึกดื่นค่อนคืนละ ชาวบ้านชาวช่องเค้าปิดไฟมืดกันหมดแล้ว นั่งคุยโทรศัพท์อยู่ได้” ยายเรียกผมเรียกสำเนียงเพี้ยนแบบนี้ตลอดเลย ผมชื่อโกลด์มาเรียกไอ้โกได้ไง

                    “ครับ ๆ ไปแล้วครับ” ผมตอบยายไปแบบไม่ใส่ใจ ผมนั่งอยู่บนเบาะรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจ แต่งเองขับเองนักเลงพอ ถึงมันจะเหมือนเศษเหล็กก็เถอะ ผมก็ภูมิใจที่ผมเก็บเงินแต่งมันเองกับมือได้ ปรายตามองเข้าไปภายในวัดยามนี้ขนลุกพิลึก รู้สึกว่ามันมืดและเงียบจริง ๆ กระดิ่งบนยอดหลังคาโบสถ์สั่นไหวไปตามลม เสียงดังเบา ๆ ให้พอได้ยิน

                      ผมไม่กลัวหรอกครับ ผมโตมากับวัดนี้ บ้านผมอยู่ตรงนี้ตรงหน้าวัด มีธาตุอัฐิคนตายอยู่หน้าบ้านนี่แหละ ผมตอบยายไปแบบนั้นที่จริงผมยังไม่อยากเข้าบ้านหรอก ผมยังไม่ง่วง ผมรอเธอโทรหาก่อน เดินไปปิดบ้านให้ยายตนเองยังอยู่ข้างนอก ยายเพียงเรียกพอเป็นพิธีเท่านั้นแหละครับ ไม่ได้ห่วงอะไรผมหรอก เป็นไอ้ต้อมว่าไปอย่าง

                     ทุก ๆ วันผมมานอนบ้านยายกับตาตั้งแต่เด็ก ๆ จนกลายเป็นบ้านผมอีกหลังไปแล้ว ส่วนบ้านผมก็อยู่ข้าง ๆ กันนี่แหละ แต่ว่าผมชอบมานอนเป็นเพื่อนยาย คนมันรักยายอ่ะครับจะให้พูดว่าไงล่ะ ผมนั่งเล่นโทรศัพท์ที่หน้าบ้าน บ้านยายติดถนน ตรงข้ามเป็นวัดเลย มีต้นโพธิ์ต้นใหญ่ที่มันตายแล้วแต่ไม่ล้มสักทีอยู่หนึ่งต้น มีเมรุเก็บอัฐิของเจ้าอาวาสคนก่อน ผมก็ไม่กลัวผมเห็นมาตั้งแต่เกิด ทำไงได้ล่ะครับอยากเกิดมาบ้านใกล้วัดเอง

                     ในเวลาดึกสงัดแบบนี้มันเงียบดีนะ หลวงพี่ก็ยังไม่นอนมองไปเห็นกุฏิเปิดไฟอยู่ ทว่ามันก็เงียบในความรู้สึกและมืดผิดปกติ หมาสักตัวรถสักคันก็ไม่วิ่งผ่าน

                      สายตาผมเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างคล้าย ๆ คนในเงามืด ปิดบังด้วยใบโพธิ์อีกที ผมแน่ใจว่าไม่ใช่คน เพราะนั่นมันวัดและนี่ก็ดึกแล้วด้วย สาวหน้าไหนจะไปยืนอยู่ตรงนั้น ผมจ้องมองไม่ละสายตา คล้ายว่าผมเห็นดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่ดูไม่ออกว่าเป็นตาเพราะมันมืด แต่ผมมั่นใจว่านั่นคือดวงตา เพราะมันมีแสงเล็ก ๆ ให้เห็น

                  ผมอยากเบือนหน้าหนีแต่ผมทำไม่ได้ มือชาขาแข็งก้าวขาไม่ออก ผมลุกขึ้นจากเบาะรถมอเตอร์ไซค์ไม่ได้ ผมหลับตาไม่ได้ ร่างในเงามืดใต้ต้นโพธิ์เหมือนรู้ว่าผมกำลังกลัว เหมือนมันได้ใจและสะใจ เหมือนมันกำลังหัวเราะเยาะเย้ยผม

                    เงานั้นขยายใหญ่ขึ้น สูงขึ้น สูงขึ้นเลยต้นโพธิ์ไปอีก ผมไม่รู้ว่ามันจะยืดขึ้นสูงแค่ไหน มันเป็นการยืดตัวที่ไม่มีปฏิกิริยาอะไร ไม่มีเสียงกรีดร้องโหยหวน ไม่มีแลบลิ้นปลิ้นตา ไม่มีก้มหัวลงมามองผมเหมือนในหนังผี เพียงแค่มันเป็นเงาดำ ๆ เป็นรูปร่างของคนค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นไปบนฟ้าสูงเลยต้นโพธิ์ไป เลยหลังคาโบสถ์ไปอีก

                     ไม่ทันได้ให้มันยืดตัวขึ้นไปแตะฟ้าหรอกครับ ฉี่ผมก็ราดแล้ว ผมกรี๊ด ! สุดกำลัง ความเป็นลูกผู้ชายอกสามศอกสี่ศอกของผมไม่เหลือแล้ว แม้แต่คืบเดียวก็ไม่เหลือ ฉี่ราดไหลลงไปตามขาเปื้อนรถแต่งคันสวยของผมหมด

                     “ยาย ! ตา ! กรี๊ด ! ผีหลอก ! ช่วยโกด้วย มาเอาโกเข้าบ้านหน่อย ผีหลอก ! ยาย ! ตา ! ฮือ ผีหลอก” ผมทั้งร้องไห้ทั้งกรี๊ดเสียงหลงเลยครับ สำนงสำเนียงอะไรไม่ต้องเป๊ะแล้วครับนาทีนี้ ไม่โกลด์ไม่เกอะไรแล้ว ‘โก’ นี่แหละออกเสียงง่ายดี

                    เสียงกรี๊ดสุดกำลังของผมทำให้ตากับยายที่นอนอยู่ในบ้านรีบเปิดประตูออกมาดู พ่อกับแม่ยกเว้นไอ้ต้อมพากันรีบวิ่งมาจากบ้านมาหาผมที่บ้านยาย เพื่อนบ้าน และหลวงพี่ที่ยังไม่นอนเดินออกมาหาผม ส่วนภาพที่ผมเห็นหายไปแล้ว เหลือเพียงต้นโพธิ์ที่เป็นเงาตะคุ่มในความมืด

                      ผมร้องไห้พูดไม่เป็นภาษา กว่าผมจะสงบสติอารมณ์ได้และเล่าเหตุการณ์ให้ฟังได้ก็กินเวลานานหลายนาที ผมเล่าเหตุการณ์ที่เจอเมื่อครู่ให้ทุกคนฟัง ทุกคนเชื่อสนิทใจครับ จากสภาพของผมที่ฉี่ราดรถและเห็นในวัดขนาดนั้น หลวงพี่ผูกแขนเป่ากระหม่อมให้ก่อนกลับวัด ยายกับตาเรียกขวัญให้ผมถึงนอนหลับตาลงได้ เหตุการณ์สุดละทึกที่สุดของผมแล้วครับเรื่องนี้

                       ชีวิตผมคนขับรถสิบล้อขนดิน ชีวิตเปื้อนดิน ใช้เงินหลักร้อย ดูแลพ่อแม่ตายายตามอรรถภาพอย่างผมก็มีความสุขดีนะครับ ชีวิตวัยรุ่นก็มีคึกคะนองไปตามวัย ผมไม่เคยมีเรื่องชกต่อยตีกับใครนะ เพราะมัวแต่ทำงานนี่แหละ เหล้าบุหรี่เอากะเขาหน่อย เห็นจะมีบ้างก็ไอ้ต้อม ทุกคนก็แห่แหนมันเหมือนเดิม ไอ้พี่คนเก่ง เฮ้อ ฮา

                   “โก !โกยายเรียกหาลูก” เสียงแม่สะอื้นเดินมาเรียกผมที่หน้าบ้านของยาย ตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงเช้า ผมกำลังนั่งมองวัดหน้าบ้านและกำลังมองต้นโพธิ์ต้นนี้ หลายปีแล้วที่ผมไม่ได้มานั่งมอง เพราะผมไปทำงานต่างถิ่นครับ

                   ปัจจุบันผมเป็นผู้รับเหมาขนดิน และมีรถขนดินเป็นของตัวเองสองสามคัน ส่วนไอ้ต้อมเหรอ ฮึ มีเมียนับไม่ถ้วน มีลูกหนึ่งคน เรียนไม่จบทำงานที่กรุงเทพนู่น ขนาดยายป่วยหนักแบบนี้มันยังไม่คิดจะกลับมาเยี่ยมยายเลย บอกลาไม่ได้บ้างล่ะ

                     ผมรีบเดินเข้าไปในบ้าน ยายผมป่วยหนัก หนักจนผมทำใจและปลงว่าอีกไม่นานยายก็คงลาผมไปอยู่อีกโลก ผมรักยายมาก อ้อ ผมลืมบอกอีกเรื่องนะครับ ตอนนี้ผมมีลูกสาวที่น่ารักสองคน ภรรยาของผมก็เป็นเธอคนนั้นแหละ คนที่รักผมตอนผมเป็นไอ้หมูตอนโกลด์ไง ผมยังชื่อโกลด์นะครับ ไม่ได้ชื่อโก
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่