เรื่องสั้น ╰ ลาก่อนครับพี่ ╮

บทที่ 11: เสียงครางของเครื่องจักรและหยาดเลือด บรรยากาศในห้องพิจารณาคดีหมายเลข 9 วันนี้ดูมืดสลัวกว่าปกติ ราวกับวิญญาณของผู้บริสุทธิ์ที่เพิ่งสังเวยชีวิตไปในคดีก่อนหน้ายังคงวนเวียนอยู่ตามมุมมืด โค้ก นั่

ครั้นวสันตฤดูฝนพรูพร่ำเธอเคยจำรักฉันไหมเธอจ๋าฉันจำได้รักเธอเสมอมาคำสัญญาเราสองไยต้องกลาย ?"จรดเหมันต์ฉันเหงาเศร้าหม่นหมางเคยเคียงข้างสุขสมชมเดือนหงายเธอหนุนตักฉันท่ามกลางหมอกพรายตะวันบ่ายคล้อยคลา

"ทำไมไม่ช่วยฉัน..." เมื่อแววตาสุดท้ายที่ด่านตรวจ กลายเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนชั่วนิรันดร์! 🚧🌘 ท่ามกลางความเงียบสงัดและเปลี่ยวดายของถนนสายชายแดนใต้ที่เต็มไปด้วยภยันตราย... นี่คือความจริงสุดส

-

บรรยากาศภายในห้องเริ่มกลับเข้าสู่ความเงียบเมื่อเอ็ดยังคงนั่งนิ่งจดจ้องมองเธอเหมือนว่าเธอเป็นตัวประหลาดซะอย่างนั้น พอเธอพยายามที่จะสบสายตากลับเขาก็เซมองไปทางอื่น มันเป็นเพราะอะไรกันแน่ทำไมเธอถึงรู้สึกค