สวัสดีค่ะทุกคน เรามีเรื่องอยากระบายและอยากได้ความเห็นจากทุกคน ตอนนี้เราอายุ 22 ปี อยู่มหาลัยปี3 
ตอนเราอยู่ม.3 กำลังจะขึ้นม.4 แม่เราโดนจับด้วยคดีๆหนึ่ง (ต้องบอกก่อนว่าก่อนหน้านี้ฐานะทางบ้านเราไม่ได้รวยแต่พออยู่พอมึไม่มีหนี้สิน) วันนั้นเรากลับมาจากโรงเรียนยายบอกเราว่าแม่โดนจับนะ เราทำอะไรไม่ถูก งงไปหมด หลังจากวันนั้นทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเหตุการณ์นึงที่เราจำได้ไม่ลืมเลยคือตอนนั้นพ่อมีเรื่องทะเลาะ(เรื่องแม่)กับคนแถวบ้านแล้วโดนฟันที่ข้อมือ เราทำอะไรไม่ได้เลย คืนนั้นที่พ่อถูกฟันแม่ก็อยู่ในบ้านด้วยแต่ก็ไม่ออกไปดูพ่อ คนแถวนั้นพอพ่อไปโรงพยาบาลตอนดึก เราจำได้ว่าแม่แอบออกจากบ้านตอนตี4-5 ไม่ให้ใครเห็น เพื่อไปหาพ่อที่โรงพยาบาล หลังพ่อออกจากโรงพยาบาลแม่ก็ถูกจับ เรากับพ่อไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่ เท่าที่จำความได้เราไม่เคยบอกรักหรือกอดพ่อเลย หลังจากนั้นพ่อก็ต้องทำงานหนักขึ้น หลังจากทำงานประจำเสร็จก็จะขับแท็กซี่ต่อตอนกลางคืนทุกวัน ไม่ค่อยได้กลับบ้าน หาเงินส่งเรากับน้องเรา เราอยู่บ้านกับตา,ยายแล้วก็น้อง ตอนนั้นน้องเราขึ้นม.1 น้องเราสอบไม่ติดจึงต้องเรียนเอกชน แต่เรายังโชคดีที่ต่อโรงเรียนเดิมได้ เราคิดถึงแม่มากนอนร้องไห้คนเดียวทุกคืน เราไม่เคยบอกหรือปรึกษาใครเราเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว เราไม่กล้าบอกเพื่อนว่าแม่เราติดคุก เราไม่เคยมีความสุขเลยเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง เราไม่อยากออกไปข้างนอกไม่อยากเจอใคร พอใครเจอเราก็ถามตลอดว่าแม่เป็นไงบ้าง ไปเยี่ยมแม่บ้างมั้ย แม่ออกเมื่อไหร่ เราโดนถามตลอด เราพยายามไปเรียนเช้าๆกลับบ้านดึกๆจะได้ไม่เจอคน เราใช้ชีวิตแบบนี้มาตลอด อาทิตย์ยังนึงพ่อจะบ้านประมาณ2ครั้งเอาเงินมาให้แบ่งกับน้อง 2 คนครั้งละ500 เรานั่งรถเมล์ไปโรงเรียนส่วนน้องนั่งรถรับส่ง บางทีเงินไม่พอยายก็จะให้บ้าง หลังๆพ่อเราทะเลาะกับยายพ่อเลยไม่เข้ามาบ้านอีกเลย นานๆทีถึงเข้ามา ถ้าครั้งไหนเงินไม่พอเราก็โทรไปหาพ่อ ทุกครั่งที่เราโทรไปพ่อก็จะพูดว่า “พ่อก็ไม่มีเลยเดี๋ยวพ่อหายืมให้นะ” เราก็ไม่ค่อยกล้าขอพ่อเท่าไหร่ เงินค่าเทอมประมาณ 3,000 บาท พ่อก็ไม่มีให้ บางทีก็ให้มาพันสองพันที่เหลือก็ขอยาย มีครั้งนึงตอนนั้นเราโทรไปขอค่าเทอม พ่อบอกไม่มีเลย เราก็ไม่รู้จะทำไงคงต้องทำเรื่องผ่อนผันไปก่อน แต่ตอนนั้นพ่อก็โทรมาบอกว่าพ่อยืมเพื่อนพ่อที่อยู่แถวบ้านเราให้ เดี๋ยวเขาเอามาให้หน้าโรงเรียน วันนั้นเราก็มีเงินจ่ายค่าเทอม ปิดเทอม ม.5จะขึ้นม.6 ยายบอกให้เราไปหางานทำจะได้มีเงินใช้ ตอนนั้นเราทำงานโรงงานแถวบ้าน ได้วันละ 250 ทำ 08.00-17.00 น. ถ้ามี ot ก็เลิก 2 ทุ่ม นี่เป็นการทำงานครั้งแรกของเรา เราเหนื่อยมากไม่เคยอยากทำงานเลย แต่เราก็ไม่อยากเป็นภาระพ่อกับยาย ตอนนั้นมีงานที่โรงเรียน เสียค่าบัตรเข้างาน600 เราโทรไปขอพ่อ พ่อบอกว่าไม่มีเงินหรอกขับแท็กซี่ไม่ค่อยได้เลย เราก็ร้องไห้โกรธพ่อตอนนั้นคิดแค่ว่าดงินแค่600 ก็ให้ไม่ได้จนตอนเช้าพอเข้ามาบ้ายแล้วเอาเงิน 600 มาให้ วันนั้นพ่อไปส่งเราพ่อขับรถแท็กซี่มา พ่อบอกว่าเมื่อคืนพ่อขับทั้งคืนเลย พ่อบอกว่าเดี๋ยวนี้ขับทั้งคืนก็ได้ตังน้อยบางคืนก็ไม่ไหว ตอนเช้าก็ต้องทำงานประจำอีก เรารู้สึกผิดมากๆ ตั้งแต่นั้นมาถ้าไม่จำเป็นจริงๆเราก็ไม่นั่งแท็กซี่อีกเลย หลังจบม.6 แม่เราก็กลับมาพอดี แต่เรารู้สึกไม่ค่อยสนิทกับแม่เหมือนแต่ก่อน เราสอบติดมหาลัยรัฐแห่งหนึ่ง ต้องไปเรียนต่างจังหวัด(เราเลือกที่จะไปเรียนต่างจังหวัดเอง ตอนนั้นเราเริ่มรู้สึกอยากหนีไปไกล เราไม่อยากอยู่ที่นี่) มีกลับมาช่วงที่ประกาศผลพอดี พอเรารู้ว่าเราติดเราดีใจมากๆเราอยากเรียนมา แม่บอกเราว่าอยากเรียนก็เรียนเลย เราดีใจมาก ตอนนั้นต้องไปสัมภาษณ์หรือรายงานตัว เราจำไม่ค่อยได้แต่มันต้องมีตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลแล้วเอาไปยื่น แม่บอกว่าแม่ไม่มีตังให้ ปีนี้หยุดเรียนไปก่อนได้มั้ยเราเสียใจมากๆเราทะเลาะกับแม่ เราบอกแม่ว่าครอบครัวอื่นไม่เห็นจะเป็นแบบนี้เลยทำไมต้องเป็นเราด้วย เรานอนร้องไห้อยู่ให้ห้องไม่คุยกับแม่หลายวัน เราได้ยินแม่คุยโทรศัพท์กับญาติบอกว่าเรางี่เง่า เราเสียใจมากเราอยากเรียนมากๆแต่สุดท้ายเราก็ทำอะไรไม่ได้ ระหว่างที่เราไม่ได้เรียนเราก็ไปหางานทำ เราเห็นเพื่อนได้เรียนเราก็น้อยใจทำไมเราไม่เป็นเหมือนคนอื่นบ้างนะ เราตั้งใจทำงานเพื่อจะได้เก็บเงินไปเรียนมหาลัย แต่ทุกเดือนแม่ก็ขอเงินเราตลอด บอกขอยืมก่อน เราไม่เคยมีเงินเก็บเลย เราเข้ามหาลัยแถวบ้านได้แม่บอกให้กู้กยศ. เรากู้แล้วแต่ไม่ผ่านเพราะไม่มีสลิปเงินเดือนของพ่อ ทำให้แม่ต้องไปหายยืมเงินมาจ่ายค่าเทอม เราได้เงินไปมหาลัย100บาท เราต้องใช้ให้ได้ประมาณ2-3 วัน เอาไว้ใช้เป็นค่ารถ ส่วนข้าวเราไม่ได้กิน เรากินลูกชิ้นวันละ10บาทแทน ถ้ากินข้าวด้วยค่ารถด้วยก็คงไม่พอ เราทำแบบนี้มาตลอด โชคดีที่อยู่ใกล้บ้าน อีกอย่างเพราะเราไม่อยากขอแม่ทุกวัน เรารู้ว่าแม่ไม่ค่อยมีตังแล้วไหนยังต้องให้น้องอีก น้องเราสอบม.4 ไม่ติดเลยมาเรียนปวช เราเคยคิดนะว่าค่าเทอมปวช.กับมหาลัยมันก็พอๆกัน แต่เราก็ไม่ได้เรียนต้องไปทำงาน แต่น้องเราไม่ต้องทำอะไรเลย ตอนนั้นเราพอเข้าใจว่าน้องคงยังเด็ก พอปิดเทอมปี1กำลังจะขึ้นปี2 เราก็หางานทำ เราไม่อยากเป็นภาระแม่คิดว่าหางานทำแล้วเก็บเงินไว้ใช้เอง
ดีกว่า แค่แม่จ่ายของน้องก็เยอะแล้ว เราทำงานมาเรื่อยๆจนเปิดเทอมก็ยังทำ ทำหลังเลิกเรียน เราทำร้านอาหารเดริเวอรี่ ทำพาร์ทไทม์ได้ 48 บาท/ชั่วโมง เรารู้สึกว่าเยอะมาก เราก็ตั้งใจว่าจะทำที่นี่ไปเรื่อยๆ เพราะเราได้เงินเดือนเยอะน่าจะพอใช้กินใช้อยู่ แต่สุดท้ายเราก็ต้องออกเราออกไม่ใช่เพราะงานแต่เป็นเพราะแม่ ช่วงที่เราทำงานเงินเดือนออกเราจะให้แม่ 1,000/เดือน ที่เหลือเราตั้งใจเก็บไว้จ่ายค่าเทอมกับเก็บไว้ใช้ แต่ทุกเดือนแม่ก็จะยืมเราตลอด บอกขอยืมก่อนเดี๋ยวคืนแต่เราไม่เคยได้คืนเลยสักครั้ง เป็นแบบนี้ตลอด เราเหนื่อยมากเรารู้สึกไม่ชอบแม่เลย เราเริ่มเกลียดตัวเองที่เกิดมา เราอยากหายไปจากที่นี่ เราอยากไปอยู่ไกล เราอยากตาย เราคิดเรื่องนี้มาตลอด ทุกครั้งที่เงินเดือนออกเราเหลือใช้แค่ไม่กี่พัน เราไม่มีเงินเก็บ จนเปิดเทอมขึ้นปี2 ต้องจ่ายค่าเทอม ก็ไม่มีตังจ่ายเหมือนเดิมต้องไปยืมคนอื่นแล้วบอกเราว่าพอเงินเดือนออกก็เอาไปผ่อนจ่ายนะ เรางงมาก มันเป็นความผิดเราใช่มั้ย เราอยากเรียนเราเลยต้องจ่ายค่าเทอมเองใช่มั้ย เราพยายามหาเงินใช้เองจะได้ไม่ต้องเป็นภาระแม่ แต่เราเหนื่อยมาก เหนื่อยจนเราคิดอยากตายวันละหลายรอบ เรารู้สึกว่าไม่อยากทำงานแล้ว เราเหนื่อยเราต้องตื่นเช้าไปเรียนพอเย็นก็ต้องไปทำงานเลิกก็4-5ทุ่ม กว่าจะถึงบ้าน แม่ไม่เคยถามเราว่าเหนื่อยไหม มีแต่ถามว่าได้เงินเดือน เดือนนี้แม่ขอยืมก่อนนะ เป็นแบบนี้ตลอด เราเลยลาออก แม่ถามว่าเราออกทำไม เราบอกเราเหนื่อยเรียนด้วยทำงานด้วยเราไม่ไหว แม่บอกให้เราไปกู้กยศ. เราก็ทำเรื่องกู้ เราได้เงินค่าเทอมคืนที่สำรองจ่ายไปแล้วก็เงินรายเดือนที่กยศ.ให้ 3,000/เดือน แม่เราถามตลอดว่าได้เงินกยศหรือยัง เงินเข้าหรือยัง พอเงินเข้า เราก็แบ่งให้แม่ 1,000/เดือน แต่ก็ไม่เคยพอแม่มาขอเราตลอด สรุปเราก็ไม่ค่อยได้ใช้เหมือนเดิม พอปิดเทอมปี2 เราก็หางานทำเป็นงานออนไลน์ทำที่บ้าน เงินเดือนก็ประมาณ4,000-5,000 ไม่เกินนี้ เราก็ให้แม่1,000/เดือน เหมือนเดิม แล้วก็เหมือนเดิมสุดท้ายก็ไม่เคยพอ ขอยืมเราเหมือนเดิม เราแค่อยากมีเงินเก็บไว้ซื้อของที่เราอยากได้ จนถึงตอนนี้เราคิดว่าเราจะไม่กู้กยศ.แล้ว เราจะกู้แต่ค่าเทอม แต่ค่ายังชีพรายเดือนเราจะไม่เอาแล้ว เราบอกแม่ว่าเราจะไม่กู้แล้วนะ คำแรกที่แม่ถามมาคือทำไม เราบอกว่ากลัวเราจ่ายไม่ไหวเราไม่อยากมีหนี้เยอะ แม่ก็พูดมาว่าแล้วแต่ เราคิดว่าทุกอย่างมันคงจะโอเคขึ้นมั้ง เงินเดือนเราไม่ได้เยอะแล้วอรกอย่างจะเปิดเทอมขึ้นปี3 แล้ว ถ้าไปเรียนแม่ก็คงไม่มาขอเราอีกเพราะเราต้องใช้ไปเรียน(ถ้าไม่เรียนออนไลน์) แต่เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาแม่บอกว่าให้เรากู้กยศ.ต่อ แม่ไม่มีเงินจ่ายค่าไฟค้างไว้หลายเดือน(หลักหมื่น) ให้เรากู้เหมือนเดิมจะเอาเงินมาจ่ายค่าไฟ เรางงมาก นี่มันคือหน้าที่เราหรอ ที่ผ่านมาค่าใช้จ่ายในบ้านเราช่วยมาตลอดแต่ก็ไม่เคยพอเลย เราคิดตลอดว่าทำไมคนอื่นไม่เห็นเป็นแบบเราเลย เพื่อนเราพ่อแม่ให้เงินไม่ต้องทำงาน หรือบางคนทำงานก็ไม่เห็นให้พ่อแม่ทำเพราะไม่อยากรบกวนพ่อแม่ แต่เรานี่อะไร เราทำงานมาไม่เคยได้ใช้เงินเองเลย เราให้แม่ตลอดถึงแม้เราจะไม่อยากให้ก็เถอะ เราคิดเรื่องตายวันละร้อยรอบ ตอนกลางคืนเรานอนไม่หลับมันฟุ้งซ่านไปหมด เราคิดแต่เรื่องอยากตาย อยากหนีไปอยู่ไกลๆ แต่เราก็ยังตายไม่ได้ เรามีแมวที่ต้องเลี้ยง ถ้าเราตายก็เป็นภาระแม่อีก อย่างน้อยถ้าเราตายก็ต้องมีเงินค่าทำศพตัวเอง ตายไปแล้วจะได้ไม่ต้องเป็นภาระใคร  เราไม่รู้จะทำยังไงเลย เราอยากถามทุกคนว่าเราควรทำยังไงดี
- ตอนนี้เราอยากบอกแม่อีกรอบว่าเราจะไม่กู้กยศ. แต่เราจะช่วยจ่ายค่าไฟจากเงินเดือนเรา เราไม่ได้ใช้เงินแต่สุดท้ายคนที่จ่ายหนี้ก็คือเรา *เราควรทำยังไงดี*
- ทุกครั้งที่เรามีเรื่องไม่สบายใจ หรือเราอยากตาย คนที่เราบอกได้ทุกเรื่องก็คือแฟนเรา แฟนเราเข้าใจเราและอยู่ข้างเรามาตลอด(เรามีแฟนตอนปี1) แต่แฟนเราไม่รู้ว่าแม่เราเคยติดคุก เราอยากบอกเพราะไม่อยากมีความลับกับแฟนแต่เราไม่กล้าจริงๆ เราเคยบอกแฟนไว้ว่าอีก6ปี เราจะบอก แต่เราก็ไม่รู้ว่าเราจะมีชีวิตอยู่ถึง 6ปี มั้ย
ที่เรายังไม่ตายตอนนี้เพราะแฟนเรา เค้าเป็นคนเดียวที่เข้าใจเรา เราอยู่กับเค้าแล้วเราสบายใจมากเรามีความสุข ความสุขที่เราไม่เคยมีมาก่อน(ครั้งนึงก่อนที่เราจะเริ่มทำงาน แม่เราไม่มีเงินให้เราไปมหาลัย เราไม่มีเงินเลยสักบาท ตอนนั้นพึ่งคบกับแฟนแฟนมารับเราไปมหาลัยทุกวันเลยไม่เสียค่ารถ เราไม่กล้าบอกแฟนว่าเราไม่มีเงิน แฟนถามว่าทำไมเราไม่กินข้าว เราบอกแฟนไปว่าเราปวดท้อง แต่ที่จริงเรากิวข้าวมาก คืนนี้นเราคิดแล้วคิดอีกว่าจะบอกดีมั้ย สุดท้ายเราก็ตัดสินใจบอก ว่าเราไม่มีเงินมากขนาดนั้นนะ ครอบครัวเราเป็นแบบนี้ เราคบกับเธอเราคงไม่มีเงินไปเที่ยวกับเธอหรือซื้อของให้เธอบ่อยๆเหมือนคู่อื่นๆเขานะแล้ววันนี้ที่เราไม่กินข้าก็เพราะเราไม่มีเงิน เราไม่อยากรบกวนเธออีกอย่างเราอายเธอมากๆ ถ้าเธอจะเลิกกับเราเลิกได้เลยนะเราโอเคมากถ้าเธอจะได้เจอคนที่กว่าเรา เราบอกแฟนไปแบบนี้ ก่อนเราคบกับแฟนเรากลัวมากว่าเขาจะรับเราไม่ได้(แฟนคนแรกของเรา) แต่เขาก็ตอบมาว่าเราอย่าคิดมาก เขาจะไม่เลิกกับเรา จะอยู่ข้างๆเราเอง แล้วขอให้เราอย่าคิดฆ่าตัวตายอีก เขาขอให้เราอยู่กับเขาไปนานๆ เขาเข้ามาเป็นความสุขของเรา เป็นความรู้สึกที่สบายใจเวลาเราอยู่กับเขา เขาตามใจเราทุกอย่างซึ่งเราไม่เคยได้รับจากใครเลย ไม่มีคนตามใจเรา มีแต่น้องเราที่ถูกตามใจ *เราควรบอกแหนเรื่องแม่ดีไหม เราไม่กล้าจริงๆกลัวเขาจะรับไม่ได้*
- อีกเหตุผลหนึ่งคือเรามีหมามีแมวที่ต้องดู เราไม่อยากทิ้งน้อง เรากลัวถ้าตายไปแล้วจะไม่มีใครรักน้องเท่าเรา ถ้าเราตายน้องจะอยู่ยังไงกัน เราเคยคิดว่าถ้าเราหาบ้านให้น้อง น้องจะมีความสุขมั้ยแล้วจะมีใครรักน้องเท่าเรามั้ย

ปล.ยาวมากเลย เราไม่รู้จะไประบายที่ไหน อย่างแรกขอบคุณสำหรับคนที่อ่านจบนะคะ อ่านแล้วช่วยบอกเราทีว่าเราควรทำยังไง หรือใครมีความคิดเห็นอย่างไรช่วยบอกเราทีนะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ