2-3 ปีนี้ เราเจอเรื่องราวมากมาย เรื่องบ้าๆบอๆ เรื่องดีๆ และเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง ด้วยปีนี้อายุเดินเร็วอย่างกับเรื่องโกหก
วัย 34 ปี ที่ความเยาว์วัยกำลังจะเริ่มเดินถอยหลัง เราก็เริ่มคิดเรื่องอนาคตอีกครั้ง
เราทำงานในบริษัทแห่งหนึ่ง กับความน่าเบื่อหน่ายในมรสุมของชีวิต ทำให้จิตเราว่างเกินไป เราจึงหาอะไรทำในวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ใช่ค่ะ เราทำธุรกิจส่วนตัวเล็กๆ พอได้ค่าขนมในช่วงวันหยุด เราทำแบบนี้มาซักพักแล้ว คือวันธรรมดาเราก็ตั้งใจทำงานให้บริษัท มีบางครั้งที่เหนื่อยล้า วางแผนพักร้อนทิ้งโลกไปเที่ยว ไปพักผ่อนบ้าง ไม่ก็อยู่กับหมา อยู่กับครอบครัว เราใช้ชีวิตมาแบบนี้พักใหญ่แล้ว
จนวันนี้เรารู้สึกว่าสิ่งที่เป็นอยู่ยังไม่ดีพอ เลยจึงคิดอยากเรียนต่อ ใช่ค่ะ เราไปลงเรียน ป.โท ที่ใจกลางเมืองกรุงเทพฯ ด้วยรถที่โคตรติดเราก็ใช้รถจักรยานยนต์แทน เพื่อความคล่องตัวของงาน โดยไม่ได้มาห่วงสวย เราแต่งตัวแบบพี่แมสเลยค่ะ ชุดทำงานเน้นโทนสีดำ ผ้าใบ ขับขี่ในกรุงเทพฯ และปริมณฑล ทำตัวแบบแมลงสาบที่ไปตามซอกซอยต่างๆได้อย่างชำนาญ จนบางทีบนท้องถนนเราจะเป็น 1 ใน 5 เสมอ คือไม่ค่อยให้ใครแซง (อันนี้ชำนาญระดับพี่แมสหลายคนค่ะ เพราะเราขี่มาตั้งแต่ 15)
เราใช้ชีวิตแบบนี้ค่ะ โดยที่ไม่รู้เลยว่าเราใช้ชีวิตเครียดไปไหม หนักไปหรือเปล่า หรือมันจะทำให้ส่งผลร้ายอะไรไหมในอนาคต แต่สิ่งที่รู้ตอนนี้คือเรามีสิ่งที่ต้องทำเยอะมากๆ ในหนึ่งวัน ขอแจงแบบละเอียดแบบนี้ค่ะ
- วันธรรมดาไปทำงาน ช่วงนี้มี WFH สลับกัน
- เย็นไปเรียน (บางวัน) ช่วงนี้มีออนไลน์ค่ะ
- เสาร์อาทิตย์ ทำธุรกิจ (เล็กๆ นะคะ หาค่าขนมวนไป) ซึ่งเรามีสินค้าอยู่ค่ะ ซื้อมาตรงจากผู้ผลิต เป็นสินค้าทั่วไปที่ไม่เด่น แต่ราคาถูก เกรดพอใช้ ขายให้ลูกค้าบางกลุ่มที่ใช้ ตอนนี้กำลังวางแผนขายออนไลน์ด้วยค่ะ
- มีแผนจะทำงาน Art เพราะส่วนตัวอยากลองทำค่ะ งานนี้เป็นงานอดิเรก ยามว่างของเราอีกที ตอนนี้เริ่มลงมือไปบ้างแล้ว
ซึ่งตอนนี้เราเรียนโทมาซักพักแล้วค่ะ รู้สึกเหนื่อยเหมือนกันเพราะงานเยอะมาก โปรเจครายวิชา การบ้านรายวัน บางวันกลับมาทำถึงเที่ยงคืน วันก่อนนอนตีห้า สลับกันไป แต่ดีที่มีเพื่อนที่ดีมาก ๆค่ะ ช่วยงานกันดี ปรึกษากันได้ จนตอนนี้เราเองเริ่มวางแผนระยะยาวเพิ่มอีกนิด เรื่องเรียนโดยเฉพาะ เนื่องจากปีหน้าคาดว่าจะเรียนจบ เราเลยวางแผนจะต่ออีกใบ (เปลี่ยนที่เรียนด้วยนะคะ) คุยกับเพื่อนไว้คร่าวๆ เพื่อนที่สนิทก็บอกว่าน่าสนใจเหมือนกันค่ะ เราก็เลยวางแผนไว้แบบนี้
แผนถัดมาตอนนี้เราเริ่มวางแผนระหว่างเรียน 4 ปีนี้ค่ะ เพราะเรากำลังปลดหนี้หลายๆรายการพร้อมๆ กัน โดยการที่ขยันหาเงินให้มากที่สุด ใช้เท่าที่จำเป็น และกินอย่างประหยัด (ไม่ใช่ทุกๆมื้อนะคะ บางมื้อก็กินดีอยู่ดีบ้าง แต่ไม่บ่อย) เราซื้อของใช้แพงๆ บางชิ้นที่ใช้ได้นานๆ เลิกแต่งตัวตามแฟชั่น เลิกซื้อเครื่องสำอางค์ (ซื้อทีนึงใช้ได้นาน) 1 อาทิตย์กินประหยัด อาจจะมีมื้อพิเศษ 1-2 ครั้ง เที่ยวครั้งนึง 2-3 เดือนที (แค่ ตจว. นะคะ) มีพาครอบครัวไปทานข้าวบ้าง ซื้อของขวัญให้บ้างแต่ไม่บ่อย กินบ่อยกว่า ...
อีกสิ่งนึงที่เราอยากทำในชีวิตนี้ คือเราอยากมีหนังสือที่เราเขียนเอง ตีพิมพ์เป็นรูปเล่ม เพื่อขาย บอกต่อความสำเร็จจากพี่สู่น้อง หรือวันนึงที่เรามี เราอาจจะตีพิมพ์แล้วแจกเพื่อบอกบุญคนรุ่นหลัง แต่ตอนนี้เรายังไม่สำเร็จไงคะ เราจึงได้แค่เก็บประสบการณ์ให้มากที่สุด และรอที่จะประสบความสำเร็จก่อน แล้วจึงบอกต่อ ว่าสิ่งที่เราทำมันคือความพยายามที่จะทำ ซึ่งเราเองคิดว่าเรานี้ยังมีไฟอยู่อีกมากที่จะทำให้ตัวเองไปอยู่จุดนั้น เป็นหนึ่งในคนที่ประสบความสำเร็จ ...
เราไม่รู้ว่าจะมีใครอ่าน หรือตอบเราไหม ?
แต่ช่วยบอกเราที สิ่งที่เราทำมันถูกต้อง และดีงามแล้วใช่ไหมคะ คนทั่วไปเค้ามองคนประเภทเรายังไง บางครั้งเราก็อยากรู้เหมือนกันค่ะ คุณจะรู้ไหม?ว่าตอนติดไฟแดง ผู้หญิงที่คุณเห็นว่าขี่รถร้อนๆ กลางแดด เค้าต้องทำอะไรบ้างในแต่ละวัน จะมีใครว่างคิดถึงขั้นนั้นไหมในสถานการณ์เช่นนี้
ที่แค่ทำงานก็เครียดพออยู่แล้ว ...
รอดูนะคะ เรายังเชื่อว่า ความพยายาม = ความสำเร็จ
และเรากำลังลงมือทำมันอีกครั้ง ครั้งนี้เราจะวางแผนให้ดี ไม่ให้ชีวิตต้องพลาดให้เสียเวลาใดๆ อีกแล้ว
เราผู้ที่จะพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ^^
((เราแค่เหนื่อยมาก และอยากบรรยายให้ใครซักคนฟังค่ะ ใครก็ได้ที่ว่างอ่าน และเข้าใจสิ่งที่เราทำ ... ))
ความพยายาม = ความสำเร็จ เรากำลังทำมันอีกครั้ง ..
วัย 34 ปี ที่ความเยาว์วัยกำลังจะเริ่มเดินถอยหลัง เราก็เริ่มคิดเรื่องอนาคตอีกครั้ง
เราทำงานในบริษัทแห่งหนึ่ง กับความน่าเบื่อหน่ายในมรสุมของชีวิต ทำให้จิตเราว่างเกินไป เราจึงหาอะไรทำในวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ใช่ค่ะ เราทำธุรกิจส่วนตัวเล็กๆ พอได้ค่าขนมในช่วงวันหยุด เราทำแบบนี้มาซักพักแล้ว คือวันธรรมดาเราก็ตั้งใจทำงานให้บริษัท มีบางครั้งที่เหนื่อยล้า วางแผนพักร้อนทิ้งโลกไปเที่ยว ไปพักผ่อนบ้าง ไม่ก็อยู่กับหมา อยู่กับครอบครัว เราใช้ชีวิตมาแบบนี้พักใหญ่แล้ว
จนวันนี้เรารู้สึกว่าสิ่งที่เป็นอยู่ยังไม่ดีพอ เลยจึงคิดอยากเรียนต่อ ใช่ค่ะ เราไปลงเรียน ป.โท ที่ใจกลางเมืองกรุงเทพฯ ด้วยรถที่โคตรติดเราก็ใช้รถจักรยานยนต์แทน เพื่อความคล่องตัวของงาน โดยไม่ได้มาห่วงสวย เราแต่งตัวแบบพี่แมสเลยค่ะ ชุดทำงานเน้นโทนสีดำ ผ้าใบ ขับขี่ในกรุงเทพฯ และปริมณฑล ทำตัวแบบแมลงสาบที่ไปตามซอกซอยต่างๆได้อย่างชำนาญ จนบางทีบนท้องถนนเราจะเป็น 1 ใน 5 เสมอ คือไม่ค่อยให้ใครแซง (อันนี้ชำนาญระดับพี่แมสหลายคนค่ะ เพราะเราขี่มาตั้งแต่ 15)
เราใช้ชีวิตแบบนี้ค่ะ โดยที่ไม่รู้เลยว่าเราใช้ชีวิตเครียดไปไหม หนักไปหรือเปล่า หรือมันจะทำให้ส่งผลร้ายอะไรไหมในอนาคต แต่สิ่งที่รู้ตอนนี้คือเรามีสิ่งที่ต้องทำเยอะมากๆ ในหนึ่งวัน ขอแจงแบบละเอียดแบบนี้ค่ะ
- วันธรรมดาไปทำงาน ช่วงนี้มี WFH สลับกัน
- เย็นไปเรียน (บางวัน) ช่วงนี้มีออนไลน์ค่ะ
- เสาร์อาทิตย์ ทำธุรกิจ (เล็กๆ นะคะ หาค่าขนมวนไป) ซึ่งเรามีสินค้าอยู่ค่ะ ซื้อมาตรงจากผู้ผลิต เป็นสินค้าทั่วไปที่ไม่เด่น แต่ราคาถูก เกรดพอใช้ ขายให้ลูกค้าบางกลุ่มที่ใช้ ตอนนี้กำลังวางแผนขายออนไลน์ด้วยค่ะ
- มีแผนจะทำงาน Art เพราะส่วนตัวอยากลองทำค่ะ งานนี้เป็นงานอดิเรก ยามว่างของเราอีกที ตอนนี้เริ่มลงมือไปบ้างแล้ว
ซึ่งตอนนี้เราเรียนโทมาซักพักแล้วค่ะ รู้สึกเหนื่อยเหมือนกันเพราะงานเยอะมาก โปรเจครายวิชา การบ้านรายวัน บางวันกลับมาทำถึงเที่ยงคืน วันก่อนนอนตีห้า สลับกันไป แต่ดีที่มีเพื่อนที่ดีมาก ๆค่ะ ช่วยงานกันดี ปรึกษากันได้ จนตอนนี้เราเองเริ่มวางแผนระยะยาวเพิ่มอีกนิด เรื่องเรียนโดยเฉพาะ เนื่องจากปีหน้าคาดว่าจะเรียนจบ เราเลยวางแผนจะต่ออีกใบ (เปลี่ยนที่เรียนด้วยนะคะ) คุยกับเพื่อนไว้คร่าวๆ เพื่อนที่สนิทก็บอกว่าน่าสนใจเหมือนกันค่ะ เราก็เลยวางแผนไว้แบบนี้
แผนถัดมาตอนนี้เราเริ่มวางแผนระหว่างเรียน 4 ปีนี้ค่ะ เพราะเรากำลังปลดหนี้หลายๆรายการพร้อมๆ กัน โดยการที่ขยันหาเงินให้มากที่สุด ใช้เท่าที่จำเป็น และกินอย่างประหยัด (ไม่ใช่ทุกๆมื้อนะคะ บางมื้อก็กินดีอยู่ดีบ้าง แต่ไม่บ่อย) เราซื้อของใช้แพงๆ บางชิ้นที่ใช้ได้นานๆ เลิกแต่งตัวตามแฟชั่น เลิกซื้อเครื่องสำอางค์ (ซื้อทีนึงใช้ได้นาน) 1 อาทิตย์กินประหยัด อาจจะมีมื้อพิเศษ 1-2 ครั้ง เที่ยวครั้งนึง 2-3 เดือนที (แค่ ตจว. นะคะ) มีพาครอบครัวไปทานข้าวบ้าง ซื้อของขวัญให้บ้างแต่ไม่บ่อย กินบ่อยกว่า ...
อีกสิ่งนึงที่เราอยากทำในชีวิตนี้ คือเราอยากมีหนังสือที่เราเขียนเอง ตีพิมพ์เป็นรูปเล่ม เพื่อขาย บอกต่อความสำเร็จจากพี่สู่น้อง หรือวันนึงที่เรามี เราอาจจะตีพิมพ์แล้วแจกเพื่อบอกบุญคนรุ่นหลัง แต่ตอนนี้เรายังไม่สำเร็จไงคะ เราจึงได้แค่เก็บประสบการณ์ให้มากที่สุด และรอที่จะประสบความสำเร็จก่อน แล้วจึงบอกต่อ ว่าสิ่งที่เราทำมันคือความพยายามที่จะทำ ซึ่งเราเองคิดว่าเรานี้ยังมีไฟอยู่อีกมากที่จะทำให้ตัวเองไปอยู่จุดนั้น เป็นหนึ่งในคนที่ประสบความสำเร็จ ...
เราไม่รู้ว่าจะมีใครอ่าน หรือตอบเราไหม ?
แต่ช่วยบอกเราที สิ่งที่เราทำมันถูกต้อง และดีงามแล้วใช่ไหมคะ คนทั่วไปเค้ามองคนประเภทเรายังไง บางครั้งเราก็อยากรู้เหมือนกันค่ะ คุณจะรู้ไหม?ว่าตอนติดไฟแดง ผู้หญิงที่คุณเห็นว่าขี่รถร้อนๆ กลางแดด เค้าต้องทำอะไรบ้างในแต่ละวัน จะมีใครว่างคิดถึงขั้นนั้นไหมในสถานการณ์เช่นนี้
ที่แค่ทำงานก็เครียดพออยู่แล้ว ...
รอดูนะคะ เรายังเชื่อว่า ความพยายาม = ความสำเร็จ
และเรากำลังลงมือทำมันอีกครั้ง ครั้งนี้เราจะวางแผนให้ดี ไม่ให้ชีวิตต้องพลาดให้เสียเวลาใดๆ อีกแล้ว
เราผู้ที่จะพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ^^
((เราแค่เหนื่อยมาก และอยากบรรยายให้ใครซักคนฟังค่ะ ใครก็ได้ที่ว่างอ่าน และเข้าใจสิ่งที่เราทำ ... ))