กาลครั้งหนึ่งให้หายคิดถึงปารีส จากชายกระเป๋าลีบทั้ง 4 คน ตอนที่ 1 "การเดินทาง"


ย้อนกลับไป เมื่อปี 2017 ชายหนุ่ม(ไม่)กระทง 4 คน จัดทัพออกเดินทาง ไปยุโรป 3 ประเทศ ปลายทางอยู่ที่ Oktoberfest ที่มิวนิค 
นี่คือเรื่องราวการเดินทางของพวกเราครับ 

สิ่งสำคัญอันดับแรกหลังจากลงเครื่อง คือ "การเดินทาง" การเดินทางในปารีสนั้น คนปารีเซียงเขาเน้นเดินเป็นหลัก อย่างเพื่อนผมนาย มิกกี้  ที่เดินด้วยความเร็วเฉลี่ย 7 กม./ชม เร็วพอๆกับการวิ่งจ๊อกกิ้ง (บ้าไปแล้ว) เลยอาจทำให้เห็นสาวๆ ปารีเซียงขาเรียวยาวกัน พรึ่บไปหมด



ส่วนคนสายชิล หรือ อยากฮิปหน่อยก็นี่เลย จักรยาน มีให้เช่า เรื่องคิดเงินยังไงไม่รู้ แต่น่าจะต้องใช้บัตรครับ ข้อควรระวังคือ ความฉวัดเฉวียนของคนขี่มอไซต์ กับขับรถที่นี่ เรียกว่าไม่แพ้บ้านเรา ดูจากสกิลหลบก่อนหินแล้ว ทะเล่อทะล่าเดินไม่ดูตาหิน ตาแดด อาจจะได้ใช้ประกันอุบัติเหตุโดยไม่รู้ตัว



และแน่นอนสำหรับประเทศพัฒนาแล้ว พับลิค ทรานสปอร์ต ที่ทั่วถึง สะดวก และทันสมัย ก็มีให้บริการ เช่น รถบัส รถราง RER (แอ เออ แอ) สำหรับทริปนี้เราใช้เมโทรเป็นหลัก เพราะที่พักบ้านเพื่อนอยู่ใหล้สถานีครับ

พับลิค ทรานสปอร์ตทั้งหมดใช้บัตรโดยสารแบบเดียวกัน โดยตั๋วเที่ยวเดียวราคา 1.90 ยูโร (เกือบๆ 80บาท) แต่ถ้าซื้อ 10 ใบ จะตกเหลือใบละ 1.45 ยูโร (ประมาณ 60 บาท) เท่านั้น เก็บไว้ใช้ต่อได้ เขาเรียกแพ็คแบบนี้กันว่า การ์เน่ สายเมโทรน่าจะมี ทั้งหมด 16 สาย ไปถึงแลนด์มาร์คดังๆเกือบหมด เราจะเห็นคนที่นี่เขาเดินเข้าไปตอกตั๋วแล้วทิ้งตั๋วเลย เพราะส่วนใหญ่ขาออกจากสถานีไม่ใช้บัตร

แต่!!! เราจะบอกคุณว่าอย่าทีเดียวเชียว เพราะบางสถานียิ้มต้องใส่บัตรเพื่อออกประตูด้วย เราโดนกันมาแล้ว ต้องคุ้ยถังขยะหากันเลยทีเดียว และอย่าเอาบัตรเก็บในคลิปแม่เหล็กเพราะคุณจะใช้มันไม่ได้อีกต่อไป และไม่ต้องตกใจไป ทุกเมืองมันก็มีคนมักง่ายเหมือนๆกัน เราจะเห็นคนปีนประตูกั้น เพื่อเข้าเมโทรกันแบบไม่ต้องจ่ายตัง ไอ้บ้าเอ้ย นึกว่าเป็นนักวิ่งข้ามรั้ว ถ้าเป็นยามค่ำคืน จะมีคนยืนฉี่อัดกำแพงในสถานี แต่อย่าไปทำตามเชียว ถูกจับ ก็ถูกปรับ เรื่องใหญ่ๆ



ส่วนสถานีที่ผมจะแนะนำ ให้คุณๆไปค้นหา เรียล แพพพรีสสส กันคือ พิเกล (Pigalle) กับ กลิชี่ (Clichy) 55555555 ระหว่างเดินชมถนน ดูคน ถ่ายรูปชิคๆ หน้ามูเลงลูจ ถ้ามีคนจุ้นจ้าน มาชวนคุนขึ้นไปดูโชว์ แค่บอกเขาว่า "แอม คัม ฟอร์ม พัทยา" มันจะหน้าเสียทันทีที่รู้ว่า ใคร...เป็นรุ่นใหญ่ และย่านนี้ไม่ได้เป็นถิ่นมันอีกต่อไป อ่อ!!! มีร้านคาราโอเกะอยู่ร้านนึง พยายามหาให้เจอ ร้านนี้มีของ สนุกมากครับ
ทั้งร้านมีไมค์ 2 ตัว แย่งกันร้องกันทุกเพลง
อยากได้เสียงปรบมือ ลองเสี่ยงขอ โรนัน คีทติ้งดู

และไหนๆ ก็ไปมูแลงรูจมาแล้ว

ขากลับ อย่าลืมเอ่ยประโยค "วูเล วู เวคอนีย์ อาเวก์ มัวก์" พร้อมยื่นมือออกไป วัดใจกันไปเลย
ส่วนหนุ่มไม่กระทงอย่างเรา ... วันนั้นก็เดินเหงากลับบ้านสิครับ

ปล. รูปที่ พิเกล ไม่มีนะครับ "มือไม่ว่าง"

มีรูปภาพเกี่ยวกับ "การเดินทาง" ในเมืองมาฝากนะครับ 
(ภาพถ่ายด้วยกล้อง Nikon FA & 50mm f1.2 )
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่