ผมมีพี่น้อง 3 คนครับ ตอนเด็กแม่ชอบเอาเราไปเปรียบเทียบกับลูกน้า เพราะเขาสอบได้ที่ 1 แต่เราได้ที่สิบกว่าตลอด ขอย้อนหลับไปนิดนึง ป.1- ม.3 เราเรียนโรงเรียนวัดที่ ตจว เพราะพ่อแม่ไม่มีเงิน วันหยุดก็ต้องไปรับจ้างทำงานสารพัด ไม่เคยได้มีเวลาวิ่งเล่นเหมือนเด็กคนอื่นๆครับ พอ เข้า ม.4 ที่บ้านย้ายมาอยู่ กทม ผมก็ไปสอบเข้า รร. ใน กทม สายวิทย์-คณิต รับแค่ 21 คน เราสอบได้ที่ 19 คนสมัคร 108 คน งง เหมือนกัน เพราะไม่เคยได้กวดวิชากับเขาเลย พอ จบ ม. 6 เราเลือกอยากไป ยุ มหาลัย ตจว เพราะเรารำคาญแม่ แม่ชอบทำร้ายร่างกายเราแรงๆ วันนั้นเราจำได้เลย น้องลื่นล้มหัวฟาดพื้น น้องร้องไห้ เพราะเจ็บ แม่ยังไม่ทันถามอะไรเราเลย แม่จับสายยางรดน้ำต้นไม้ได้ แม่เอาผ้าขาวม้าผูกเรากับบันได ไม่ให้เราวิ่งหนี แล้วแม่ก็ฟาดเต็มเรา น้องก็ยังไม่หยุดร้องไห้ แม่ฟาดไม่ดูเลยคับ จนสายยางฟาดตาผม ตาดำอักเสบ เส้นเลือดฝอยในตาแตก นึกอารมณ์หนังเรื่อง 5 แพร่งออกไหมคับ ฉากที่ เก้า จิรายุ โดนหินปาหน้า ตาผมปูดและแดงแบบนั้นเลย ผมร้องขอชีวิต แม่ก็ไม่เคยฟังเลย แล้วพอแม่รู้ว่าผมไม่ได้ทำน้อง น้องล้มเอง แม่ไม่พูดอะไรคับ ผมไป รร. อาจารย์ ก็พยายามถาม ผมไม่กล้าบอก เพราะกลัวแม่โดนจับ ทุกๆวันหยุด ผมต้องช่วยแม่เย็บผ้า ต้องทำงานบ้าน ทำกับข้าวให้คนทั้งบ้าน  เช้าวันนั้นมันเป็นปลายฝน ต้นหนาว บ้านผมยุชานเมืองอากาศมันเย็นอ่าคับ แล้วแม่ก็บังคับให้ผมตื่นมาซักผ้าด้วยมือ  4 ตะกร้าใหญ่ แล้วผมซักผ้าไม่ค่อยสะอาด เคยเห็นถังตักน้ำให้ควายกินตามบ้านนอกไหมคับ มันจะมีเหลี่ยมที่ก้น แม่ผามาเต็มแรง หัวผมแตกเลยคับ ยังเป็นแผลเป็นยุทุกวันนี้ เนื้อตัว ผมก็แผลเยอะไปหมด ผมเกลียดแม่คับ เพราะแม่ชอบแช่งว่า คนอย่างผมไม่มีวันเจริญหรอก ส่วนลูกบังเกิดเกล้าอีก 2 คน พี่ชายผมไปบวชตั้งแต่อายุ 12 ปี เพราะสอบดุริยางค์ทหารเรือไม่ติด ท่านเสียใจคับตอนนี้ยังไม่สึกเลย อยู่มา 20 พรรษาแล้ว สาธุกับพี่ชายคับ ส่วนน้องสาวก็อารมณ์ลูกคนเล็กโดนตามใจจนเสียคน ท้องไม่มีพ่อ แล้วก็มีผัวใหม่เอาลูกไปอยู่ด้วย ส่วนพ่อผม ก็ทนความใจร้ายของแม่ไม่ไหวจนต้องหย่าร้าง ทุกคนทิ้งผมไว้กับแม่คนเดียว ทุกวันนี้คนที่ไม่ได้เรื่องของแม่เนี้ยแหละคับ ที่ให้เงินเดือนแม่ทักเดือน ซื้อข้าว ซื้อน้ำ จ่ายค่าเน็ตบ้าน ค่าโทรศัพท์ ซื้ออาหารเสริมให้ เพราะท่านแก่แล้ว ผมก็คิดว่าแม่เปลี่ยนไปแล้วไม่ได้คิดอะไร อ๋อตอนน้องสาวย้ายไปบุกะผัวใหม่ แม่ต้องยุบ้านตนเดียวคับ เพราะผมโดนย้ายไปทำงาน ตจว ด้วย สถานการณ์โควิด วันนึงผมก็ต้องตกงาน ตอนนั้นผมโอนเงินเดือนให้แม่ล่วงหน้าเลยถึงสิ้นปี 2564 ซึ่งแม่ก็ยังไม่รู้อ่าคับว่าผมตกงาน กลัวแม่เครียด พอผมมายุบ้าน แม่ก็บอกว่า อยากได้สิ่งนั้น สิ่งนี้ จนผมต้องบอกความจริงกะแม่ว่า ผมตกงานนะแม่ แม่จะได้รู้สถานทางการเงินของผม แต่แม่ก็ยังไม่หยุด ชอบพูดว่าอบากได้นั่น อยากได้นี่ ทั้งๆที่ เงินเดือนก็ให้ไปแล้ว ทำไม ไม่ซื้อเองอ่า จนวันนั้นผมหงุดหงิดเลยขึ้นเสียงกับแม่ บอกว่า "หยุดพูดได้แล้วแม่ พูดมากไม่มีประโยชน์ อากาศยิ่งร้อนๆยุ หงุดหงิด" แล้วเขาก็บ่นอะไรของเขาไม่รุ้ แม่ผมเป็นพวกไม่ยอมรับความจริงอะไรสักกะอย่าง ถ้าเราพูดดีๆ ก็บอกว่า เราไปว่าเขา เขามันไม่ดี เรียนมาน้อย ผมโคตรเกลียดคำนี้เลย
        ตอนนี้อ่าคับ ผมอยากหายไปจากชีวิตแม่ ผมอยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง พ่อก็ทิ้งผมไปตั้งแต่ปี 2 หาเงินเรียนโคตรเหนื่อย ยังน้องมีอยู่กับแม่ที่ไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง แล้วสิ่งที่ผมจุกคือ เงินที่ลูกให้พ่อกะแม่ พ่อแม่คนปกติทั่วไป ผมได้ยินว่าเขาไม่ใช้ เก็บไว้ให้ลูก แต่แม่ผมหรอคับ หมดเกลี้ยง หูผมเหมือนดับเลยคับ ผมแค่คิดว่า อะไรกันว่ะเนี้ย คือถ้ากูล้ม กูไม่มีใครเลยนี่หว่า แถมยังมีแม่ที่ต้องดูแลอีก
        ถ้าผมหายไปเหมือนพี่ชาย น้องสาว และพ่อ ให้แม่ แก่ตายคนเดียว ผมจะ ไหมอ่าคับ ผมเหนื่อย ผมท้อ กลับบ้านไม่เคยมีกำลังใจ ชวนทะเลาะตลอด หรือนี่อาจจะเป็นเวรกรรมของผม ผมอยากตะโกนใส่หน้าแม่ว่า "อี !! มีกูโคตรเหนื่อยเลย" ใครจะว่าผม อกตัญญูก็ได้นะคับ แค่ผมริดมันก็บาปแล้ว ผมอาจจะเป็นคนเลว จริงๆแหละ ปีหน้าประกันชีวิตจะครบ 3 ปีแล้ว เขาจ่ายกรณีฆ่าตัวตายด้วย ผมอยากฆ่าตัวตาย อย่างน้อย ผมก็ทิ้งเงินประกันชีวิตไว้ให้แม่ดูแลตัวเอง 10 ล้านบาท ผมเหนื่อยไม่ไหวแล้ว เคยคิดว่า ถ้ายุตัวคนเดียวกูคงไม่เหนื่อยขนาดนี้ อยากให้แม่ ปลงๆบ้าง ตายไปก็เอาอะไรไปไม่ได้คับ 🥺

ปล. จากลูก ๆ คนนึง