เคยเป็นมั้ย?? ปลอบใจคนอื่นเก่ง สอนคนอื่นแล้วเก่งสุดๆ พอถึงตัวเองกลับทำไม่ได้!

ก็เพราะ ความรู้สึกมันสั่งกันไม่ได้ ความรู้สึกมันห้ามกันไม่ได้ แต่การปลอบหรือคำพูดของคนรอบข้างตัวเรา มันก็แค่ช่วยให้รู้สึกดีที่ยังไงก็ยังมีคนที่อยู่ข้างเราในวันที่เรากำลังรู้สึกแย่ หรือรู้สึกเหมือนไม่มีใคร...ไม่มีใครรักเรา แต่ถามว่าช่วยให้ความรู้สึกมันหยุดหรือบังคับกันได้ไหม ก็ไม่นะ ไม่ว่าคนรอบข้างจะปลอบหรือบอกยังไง ความรู้สึกมันก็ไม่ได้จะบังคับให้เป็นไปตามที่ต้องการได้ ต่อให้เราปลอบใจเพื่อน ว่าเอ้อ ไม่ต้องร้องนะ ไม่ต้องเสียใจนะ หยุดคิดมากได้แล้ว หยุดเสียใจได้แล้ว จริงๆแล้ว มันไม่มีใครทำได้เหมือนคำปลอบใจต่างๆหรอกนะ ก็เหมือนตอนที่เรากลายเป็นคนที่ตกอยู่ในสถานะการณ์นั้น
ต่อให้เราจะปลอบคนอื่นได้ดีแค่ไหน พอถึงตัวเอง เราก็ไม่ได้เก่งขนาดที่จะสอนตัวเองได้หรือให้ปลอบตัวเองได้ เราไม่สามารถ ที่จะสั่งความรู้สึกให้มันหยุดรู้สึกได้  พอเอาจริงๆ คนที่เราเคยปลอบเค้าตอนนั้น เค้ากลับมาปลอบเราในตอนนี้