เหนื่อยจังง เหมือนเดินอยู่คนเดียวเลย

เรากับแฟนอายุห่างกัน...เขาทำงานเราเรียน เขาเป็นฝ่ายจีบเราก่อน แต่ก่อนเราเป็นคนใจร้อนและเอาแต่ใจมากก เขารักเรามาก คบกันมาจนปีกว่าทุกอย่างดูเปลี่ยนไปเขาแทบไม่สนใจหรือใส่ใจหรือแคร์เราเลย อาจจะมีแต่น้อยมากนับครั้งได้ ช่วงหลังๆเราทะเลาะกันบ่อยขึ้นเรื่องไร้สาระต่างๆนาๆ ตลอดทั้งที่คบกันมาเราเปลี่ยนตัวเองปรับตัวเองพยายามไม่ทำในสิ่งที่เขาไม่ชอบ แต่สุดท้ายก็มักจะมีเรื่องให้เราทะเลาะกันตลอด เรามักเป็นฝ่ายรอเขาตลอด เราปรับให้ตัวเองใจเย็นขึ้น พยายามไม่งี่เง่า(อันนี้อาจจะมีบ้างที่งี่เง่าไป) เขาเคยบอกเขาไม่ชอบเวลาเราตัดสายทิ้งเวลาทะเลาะ เขาไม่ชอบให้เงียบเวลาเราทะเลาะกัน เขาไม่ชอบให้เราหึงน้องร่วมงาน(เราก็พยายามไม่พูดถึง) เขาไม่ชอบให้เราพูดเลิกกับเขา และหลายๆอย่างๆสุดท้ายเขาก็ทำกับเราทุกอย่าง เราตามง้อเขาตลอด มีอยู่2ครั้งๆได้ที่เราไปรอเขาละอยู่ๆเขาก็หงุดหงิดใส่เรา โมโหร้ายใส่เรา เขาบอกกับเราว่าเขาเครียดงาน หลังๆมาเขาก็แทบจะใส่ใจน้อยลง เวลาทะเลาะกันเขาพูดคำแรงออกมาตลอดเขาคิดแทนเราตลอดว่าเราคิดจะพูดอะไรทั้งที่เราไม่เคยคิดจะพูดไม่อยากจะเลิกเลยด้วยซ้ำ เรารักเขามากๆคลั่งรักอยู่ฝ่ายเดียวเลยก็ว่าได้ เราพยายามคิดว่าเขาคงเหนื่อยจากงานมากๆเขาเลยมาลงที่เราตอนนี้เราทำอะไรก็ผิดไปหมดเลย เราไม่เคยมองเขาผิดเลยแต่เขาก็ไม่เคยขอโทษเราสักครั้ง เรามีเวลาเราแทบจะไปหาเขาทุกครั้ง ตอนนี้เราเหนื่อยมากที่เป็นได้แค่ที่รองรับอารมณ์เขา เขามักมีความสุขกับน้องร่วมงานมากกว่าเราสะด้วยซ้ำ ช่วงหลังมานีเขาดูเปลี่ยนไปเรากลัวเขาจะหมดรักเราเราไม่อยากเริ่มต้นใหม่แล้วเรารักเขามากๆมากจริงๆ ยอมทุกอย่างขอโทษทุกครั้งเพื่อให้เราไม่ทะเลาะกัน...เราอยากเดินพร้อมกัน ไม่ใช่เราที่วิ่งตามเขาตลอด เราเสียใจเขาแทบจะไม่เคยโอ๋ เรางอนเขาไม่เคยง้อ เราร้องไห้บ่อยมากเขาแทบจะไม่แคร์