อกหักจากเพื่อนสนิท ที่มาจีบเราก่อน

สวัสดีค่ะ วันนี้เราจะมาเล่าประสบการณ์ความรักแบบผู้ใหญ่ครั้งแรกของเรา ซึ่งเกิดกับเพื่อนสนิท เรากับเขาเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ปี1 จนถึงปี3 เทอม2 เขาเป็นเพื่อนที่ดีมากๆ นิสัยดีมาก จนเราคิดว่าดีขนาดนี้ทำไมเพื่อนยังไม่มีแฟน ก็มีแบบคุยเรื่องความรักกันบ้าง เพื่อนเป็นผู้ชายค่ะ ความคิดนิสัยเขาและเราเข้ากันได้ เลยทำงานกลุ่มด้วยกันตลอด ช่วยเหลือกันและกัน ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรนะคะ เพื่อนเขาเป็นเพื่อน พอมาตอนปี3 เทอม2 มันเริ่มชัดเจนมากขึ้น ว่าเขาสนใจเรา แบบ reply สตอรี่มาคุยกันบ่อยมาก บางทีก็แอบคิดว่าเพื่อนเขาคุยกันแบบนี้หรอ แต่พยายามไม่คิดไรค่ะ เพราะเขาชอบแซวเราแต่ไหนแต่ไร เลยคิดว่าปกติ จนถึงช่วยโควิดระบาดตอนนั้นเราไปพิ้นที่เสี่ยงมา เราเครียดมาก กลัวติดและตอนนั้นไม่มีหออยู่ จะกลับบ้านก็ไม่ได้ กลัวเอาไปคิดคนที่บ้าน ก็เป็นเขาแหละค่ะ ที่ยื่นมาเข้ามาช่วยเราตอนลำบาก มารับส่ง พาเราไปตรวจโควิด และให้เราอยู่ห้องเขา ส่วนเขาอยู่ห้องเพื่อนที่อยู่ติดกัน และก็ได้ใช้ชีวิตด้วยกัน เขาสุภาพกับเรามากทั้งคำพูดและการกระทำ แอบหวั่นไหวนะคะ เพราะไม่เคยใกล้ชิดผู้ชายมาก่อน แต่ก็ยังคิดกับเขาเป็นเพื่อน พอตอนเราจะย้ายออกมาเพราะตอนนั้นหาหอได้แล้ว ก็รู้สึกใจหายและคิดถึงเขามาก ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันมันดีมาก เขาดูเเลเราดี เป็นห่วงเราเวลาเราออกไปข้างนอก ฝนจะตก ก็ทักตามว่าระวังฝนให้รีบกลับ จะไปไหนไกลๆ ก็ไปส่งเรา จนเราคิดว่าทั้งเราและเขาคิดเหมือนกัน ซึ่งเราก็เดาไม่ผิดค่ะ ตอนเราย้ายออกเขาก็พูดว่าต้องคิดถึงเราแน่ๆ แล้วก็ช่วยเราขนของ ของเราเยอะมาก เขาก็บ่นว่าเหนื่อย เราก็เลยบอกว่าจะเลี้ยงข้าว เขาก็ปฏิเสธ เราก็บอกทำไมแกไม่รับน้ำใจเรา และเขาก็ตอบกลับว่า งั้นแกก็มาเป็นแฟนเราดิ อย่างอื่นเราไม่เอา ตอนนั้นคือเราเขินมาก และคิดว่าเขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ จากนั้นเราก็คุยกันทุกวัน และก็ไปมาหากันบ้าง เราไปดูหนังห้องเขาบ้าง เพราะตอนอยู่ด้วยกันดูหนังด้วยกันบ่อย คือจะบอกว่าตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน เขาใช้ชีวิตตอนกลางวันกะเราตลอดเวลาพอจะนอนเท่านั้นที่เขาจะไปนอนห้องเพื่อน แต่พอหลังๆ เขาก็นอนห้องเดียวกับเรา แต่เขานอนข้างล่าง เขาไม่เคยล่วงเกินเราเลยตอนอยู่ด้วยกัน ค่ะตัดบทมาตอนที่เราย้ายออกมาแล้ว เรากับเขาก็ไปหากัน ดูหนังด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน และมันรู้สึกเหมือนว่ามีกันแบบนี้มันดีมากๆ คิดว่าเป็นเพราะเราไม่เคยมีแฟนเป็นผู้ชาย บวกกับเขาเป็นคนนิสัยดี และพอถึงวันที่เราจะกลับ เราไปหาเขา เพราะเราคิดว่าถ้าห่างกันต้องคิดถึงเขาแน่ๆ เลยไปหาตอนเช้า และบอกเขาว่าเค้าต้องคิดถึงแกแน่ๆ เขาก็บอกว่าเค้าก็เหมือนกัน สุดท้ายใกล้ถึงเวลากลับ เขาขอเราเป็นแฟน และบอกว่าย้ายมาอยู่ด้วยกันนะ อมจ เขาบอกเขาจริงจังกับเรา เราจะเป็นแฟนคนแรกของเขา และพูดประโยคที่ทัชใจที่สุดว่า “ เธอเชื่อป่าวว่า first and forever มีอยู่จริง “ เราเชื่อว่าตอนนั้นเขาพูดมันมาจากใจจริงๆ แต่ณ ตอนนั้นคิดว่ามันไวไปมากๆ เพราะเราพึ่งจะมาอยู่ด้วยกันแบบจริงๆจังๆ และเราก็กลัวเสียคสพที่ดีมากๆ เราเลยปฏิเสธไปและบอกว่ามันเร็วไปไหม (โง่มากๆ) เขาก็บอกว่าไม่เป็นไร เธอกลัวเสียเพื่อนใช่ไหม เราก็บอกว่าใช่ ละเขาก็บอกต่อว่าถ้าเธออยากให้เราเป็นอะไร อยู่จุดไหนเขาจะเป็นให้ ตอนนี้ก็คุยๆไปก่อน ถ้ามันไม่ใช่เธอกับบอกเค้า เค้าจะไม่โกรธ เค้าจะยังกลับไปเป็นเพื่อนเธอ แกล้ง แซวเล่นกับเธอเหมือนเดิม เกิดมายังไม่เคยมีใครมาขอเป็นแฟนแบบต่อหน้าต่อตา และพร้อมที่จะทำเพื่อเราขนาดนี้ คือเราไม่ใช่จะกั๊กเค้าไว้นะ แต่มันเร็วไปจริงๆ สำหรับการเป็นเพื่อนมา3ปี ไม่เคยคิดไรกัน แต่พอได้มาอยู่ด้วยกันได้สักพักก็จะเลื่อนสถานะเลย เราไม่กล้าเสี่ยง จากนั้นก็ต่างคนแยกย้ายกลับบ้าน เรากับเขาก็คุยกันทุกวันค่ะ คือว่างกันทั้งคู่เลยคุยกันตลอด เขาดีมากนะคะ พอดูหนังเล่นเกมก็บอกตลอด พอดูเสร็จก็บอก เราโพสเพลงเศร้าเขาก็ถามว่าเป็นไร กลัวเรารู้สึกไม่กีกับเขา คือเราเป็นคนชอบเพลงเศร้าอยู่แล้ว จริงๆไม่ได้เป็นอะไร หลังๆ มันไม่ค่อยมีไนคุยกัน ก็ห่างๆ กันบ้าง และเราก็งี่เง่าเองค่ะ แอบนอยด์บ่อยตอนที่เขาหายไป เขาก็บอกว่าหายไปอยู่กับเพื่อน อ่านการ์ตูนไรงี้ และสุดท้ายอยู่ๆ เขาก็หายไป หลายวัน เราก็คิดว่าเขาไปทำอะไรของเขามั้ง แต่พอเข้าวันที่ 5 เราก็คิดว่าไม่ใช่ละ เลยทักไปถาม ตอนแรกเขาก็ไม่ยอมบอกนะคะ บอกว่าเปิดเทอมค่อยบอก ค่อยคุยกัน แต่เราก็เค้นเขา จนเขาบอกว่าเขาอยาอยู่คนเดียว เขาไม่อยากให้เราเสียใจเวลาเขาหายไป และเขาคิดว่าที่เขาเป็นแบบนี้ เพราะเขาติดเพื่อน เขาเลยชอบอยู่คนเดียวกว่า ตอนนั้นเราช็อกมา เราเป็นคนใจร้อนด้วย เลยพูดแซะเขาไป และบล็อกเขาเพราะเราทำใจไม่ได้ นั่นแหละค่ะ ที่เล่ามาเป็นเพราะเรางี่เง่า ใจร้อนล้วนๆ ตอนนี้ได้แต่คิดว่าถ้าเราตอบตกลงเป็นแฟนเขาในตอนนั้น ตอนนี้จะเป็นยังไง คงไม่เกิดเหตุการณ์นี้ หรือมันจะแย่ลง เราคิดถึงเขามาก คิดถึงเขาตลอด และตอนนี้เรากับเขาก็กลับมาอยู่หอแล้ว เราอยากไปเจอเขามาก แต่ไม่รู้จะไปเจอด้วยฐานะอะไร วันแรกที่เรากลับมาที่หอ เราก็ทักไปถามเขาว่าตกลงแล้วคสพเราเป็นแบบไหน เราจะได้ทำตัวถูก เขาก็บอกเป็นเหมือนตอนแรกมั้ง เราก็ถามว่าตอนแรกนี่หมายถึงตอนเป็นเพื่อนกัน หรือตอนอยู่ด้วยกัน เขาก็ตอบว่า เพื่อน... สนิทเลย 5555 เราก็ได้แต่ตอบ 5555 ไป ไอ่ 5555 ที่มีน้ำตาซ่อนอยู่จริงๆ คืนนั้นเราร้องไห้หนักมาก เพราะหลังจากที่คุยกันว่าจะคุยๆกันไปก่อน เราก็จริงจังกับเขา เพราะคิดว่าเขาก็จะจริงจังกับเราเหมือนกัน แต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นกลายเป็นแบบนี้ แอบให้ความหวังตัวเองว่าถ้าเราและเขา กลับมาอยู่ที่หอ อาจจะมีโอกาสได้ปรับความเข้าใจกัน แต่สุดท้ายก็ลงเอยด้วยเพื่อนสนิทเหมือนเดิม และวันนี้เราพึ่งทักไปบอกเขาว่าเราคิดถึงแก เขาก็ตอบกลับว่า “เราเป็นเพื่อนกันนะ” โถ่ น้ำตาไหลเลย เราจริงจังและคิดถึงเขามาตลอด ได้แต่คิดว่าเขาไม่ชอบเราแล้วหรอ หรือเขากลัวเสียเพื่อน หรืออะไร ตอนนี้เราสับสนมากๆ และก็โทษตัวเองที่ทำตัวเอง งี่เง่าใจร้อน ครั้งนี้จะเป็นบทเรียนครั้งใหญ่ให้กับเรา เราควรทำยังไงหรอ คือใจ ยังคิดกับเขาเป็นเพื่อนไม่ได้ ทำใจไม่ได้ เขานิสัยดี ดูแลเราดีมาก คิดว่าไม่รู้จะเจอคนแบบเขารึอีกป่าว และไม่รู้ว่าตัวเองจะมูฟออนได้ตอนไหน วันนี้ทำอะไรไม่ได้เลยค่ะ ร้องไห้ทั้งวัน เสียใจ ทำใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ และก็คิดว่าคงจะรอเขาต่อไปค่ะ ขอบคุณที่อ่านมาถึงตอนนี้นะคะ ขอให้ทุกคนสมหวังกับความรัก ไม่ว่าจะเริ่มต้นด้วยความสัมพันธ์แบบไหน