ตามชื่อกระทู้เลยค่ะแม่เราเสียแล้วเราอยู่กับญาติฝั่งพ่อแต่พ่อทำงานอยู่ที่กทมนะคะ เราอยู่กับย่าที่ตจวย่าชอบใช้คำพูดที่รุนแรงกับจิตใจเรามากค่ะไม่ว่าจะเป็นคำดูถูกต่างๆนาๆ

  กดดันทุกเรื่อง เรื่องเรียนเกรดตกก็ไม่ได้ทั้งๆที่พ่อเราก็ไม่ได้ซีเรียสกับเรื่องเกรดมาก เปรียบเทียบเรากับลูกหลานคนอื่น ด่าเราทุกเรื่องขนาดเรื่องล้างจานยังบ่น เราไม่เคยมีความสุขเลยเวลาอยู่บ้านมันเหมือนที่ตรงนี้ไม่ใช่ที่ของเรา เวลาเราไปโรงเรียนเราก็ไม่เคยอยากกลับบ้านเลยเพราะกับมาเเล้วเจอแต่พลังงานลบ อยู่ข้างนอกเรายิ้มเราราเริงแต่พอเรากับมาบ้านเราก็ร้องไห้ มีคำนึงที่ทำเราจุกมากคือย่าเขาด่าเราว่า'อีลูกไม่มีพ่อแม่สั่งสอน'เราอยากกนีแกไปจากตรงนี้แต่เราก็ไปไม่ได้ทุกวันเขาจะต้องทะเลาะกับพี่เราแล้วมาลงที่เราตลอดที่เราเงียบเพราะเราไม่อยากมีปัญหากับเขา คำที่เขาพูดมาแต่ละคำมันทำให้เราเหนื่อยกับการใช้ชีวิตมากมันทำให้เราอยากนอนไปนานๆเพื่อไม่ให้รับรู้อะไรแล้ว ไม่ว่าเราอยากจะทำอะไรหรือเป็นอะไร เขาจะพูดเสมอว่าน้ำหน้าอย่างเราไม่สามารถทำอะไรได้หรอก เราเคยปรึกษาพ่อแล้วพ่อก็เอาแต่บอกว่าให้อดทนรอเราเรียนจบแล้วเราค่อยไปจากสิ่งที่ไม่ชอบ แต่เราอดทนไม่ไหวแล้วเราเจ็บ เขาชอบบลูลี่เราทำให้เราไม่เคยมั่นใจในตัวเองเลย เขาชอบมาเอาเงินเราไปทั้งที่เรายังไม่อนุญาติ
ตอนนี้ความรู้สึกดีที่เรามีให้เขาหมดไปแล้ว คนในครอบครัวก็ไม่เคยช่วยอะไรเราเลยทั้งๆที่เราพยามข้อความช่วยเหลือจากพวกเขาเเล้ว ตอนนี้เรากำลังเตรียมตัวสอบเขาโรงเรียนประจำอยู่ เพื่อเราจะได้ไม่มาอยู่ในที่ๆเรารู้สึกไม่สบายใจ เราตั้งใจเเค่ว่าไปที่ไหนก็ได้ขอแต่เราหลุดพนออกไปจากตรงนี้  ตอนนี้เราเสียใจมากเราแอบร้องไห้ตลอด  คำพูดเขาแต่ละคำเหมือนมีมีดกรีดใจเราเลยค่ะ เหมือนแผลเป็นในใจเราเสียใจทุกครั้งที่ได้ยินเขาด่าเรา😭😭
 เราแค่อยากอยู่บ้านเเล้วมีความสุขมั้ง
อยู่บ้านที่มีพลังบวกเยอะๆคอยฮีลเวลาเรา
เศร้าอยาก เขาอยากให้เราเป็นในแบบที่เขาต้องการ แต่เราทำแล้วไม่มีความสุขเลย
เราแค่อยากจะระบายสิ่งที่โดนมานาน