ตอนนี้เราเรียนจบแล้ว และทำงานอยู่ที่แห่งหนึ่ง เรากับเขาเป็นเด็กจบใหม่ทั้งคู่ เราทำงานด้าน Digital Marketing ส่วนเขาทำงานตำแหน่งกราฟิก ทีนี้ช่วงแรกเราก็ไม่รู้สึกอะไรหรอก พยายามจะไม่คิดหรือรู้สึกอะไร เพราะกลัวจะเหมือนที่ทำงานที่เก่า เวลาเราชอบใครแล้วสารภาพรักกับเขาตรง ๆ แล้วเขาไม่รับรัก เพราะเราเป็นเพศที่สามน่ะ
แรกเริ่มก็ไม่อะไร เรากับเขานั่งรถเมล์สายเดียวกัน ตอนกลับบ้านเขาก็ชวนเราเดินกลับด้วยกัน แรก ๆ ไม่ได้คิดอะไรเลย เขาก็พูดถามคำตอบคำ เหตุการณ์ดำเนินมาเรื่อย ๆ เรากับเขาทำงานคู่กันมากขึ้น กลับบ้านพร้อมกัน วันนี้เขาเริ่มชวนคุยเรื่องการเมืองกับเรา ระหว่างนั้นเราหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วแชทเพื่อนผู้ชายเด้งขึ้นมา เมื่อเราพิมพ์ตอบ เขาก็มองเราด้วยสายตาแปลก ๆ พอเราเปิดไปหน้าเฟซบุ๊กของเรา ก็จะมีรูปผู้ชายมีกล้ามที่เราชอบติดตามโผล่มา เขาก็สะบัดหน้า เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อเขานั่งคุยตรงป้ายรถเมล์ เราเห็นเขานั่งตาเศร้า ๆ เราก็ทักเขาว่า "เป็นคนที่เหมือนมีเรื่องเศร้าในชีวิตเยอะนะเนี่ย" เขาก็เริ่มออกอาการตกใจ แล้วปฏิเสธ ไม่ใช่มั้ง แต่เราบอกว่า เหมือนคนมีเรื่องเศร้าจริง ๆ นะ เท่านั้นแหละ ตาเขาวาวเหมือนน้ำตาจะไหลเลย
พอวันรุ่งขึ้น พวกเราก็คุยกันตามปกติ และเราก็ทำงานด้วยกัน บางทีเรามีงานของเราอยู่ แต่ทำไม่ทัน พอเขาเห็นแบบนั้นก็อาสามาช่วย ทั้งที่ก็มีงานตัดต่อวิดีโออยู่ เราก็เลยประทับใจในตัวเขามากขึ้นไปอีก เราก็บอกว่าจะดีเหรอ มีงานอื่นอีกหรือเปล่า เขาก็บอกว่า ไม่เป็นไร วันนี้รู้สึกว่าเขาน่ารักจัง แต่ก็ไม่อยากคาดหวังมาก เพราะกลัวผิดหวัง เตือนตัวเองอีกรอบอีกแล้ว
และการแอบรักคนในที่ทำงานก็เกิดขึ้น
เขามักทำงานรอกลับพร้อมเราในทุกวัน โดยเราจะปิดคอมก่อน แล้วเขาก็รีบปิดคอมตามอย่างไว แล้วก็เดินทางเลาะออกปากซอยมาที่ป้ายรถเมล์ ระหว่างนั้นเขาเริ่มเป็นคนช่างพูด จากแต่เดิมเขาเงียบ เขาเล่าให้เราฟังว่าชอบวาดรูป ผมเคยอยากเป็นปลานะ ตอนเด็ก ๆ บลา ๆ รู้ไหม... นั่นเป็นความสุขเดียวในช่วงชีวิตการทำงานที่ต้องเจอแต่ความกดดันเลยล่ะ
แต่ก็เก็บอาการไม่แสดงออกว่ารัก
ในทุกตอนกลางวัน เพื่อนร่วมงานคนอื่นก็จะออกมากินข้าวกัน ช่วงแรกเราไม่ค่อยอยากกินข้าวกับกลุ่มเพื่อนในที่ทำงานเลย เพราะเขาเม้าส์มาก สตรอว์เบอร์รี่เกินไป เราเลยพยายามเลี่ยงเขา และแปลกที่ว่า เมื่อเราไม่ออกไป เขาก็ไม่ออกไปกินข้าวด้วย เรากับเขาเหมือนตัวติดกัน พอสลับกลุ่มกัน พวกเราก็ออกไปนั่งกินข้าวกัน 3 คน ซึ่งมีเรา เขา และเพื่อนผู้หญิงอีกคนที่เขาก็ไม่ค่อยพูด แต่เมื่ออยู่ด้วยกัน พวกเขากลับกล้าพูดกับเรา บางทีมีบางจังหวะ เขามองเราบ่อยมาก เพราะตอนกินข้าวเราต้องถอดแมส เขาก็จะมองเราตากลมโตแบ๋ว มองค้างอยู่นั่นแบบเสี้ยววินาทีโลกหยุดหมุนเลย เราก็รู้สึกแปลก ๆ นะ แต่ก็ไม่กล้ามโนอะไรไปกว่านั้น บอกตัวเองว่า คิดไปเองน่า
ชีวิตเป็นแบบนี้ไปทุก ๆ วัน จนเราก็ออกเขิน ๆ หน่อย แต่พยายามไม่แสดงออก จนวันนึง เขาต้องไปเป็นลูกมือช่วยถ่ายวิดีโอนอกสถานที่ เรารู้สึกวาบหวิวแปลก ๆ เมื่อทำงานนั่งใกล้เขาทุกวัน เราบอกเขาว่า เดินทางดี ๆ นะ เขาก็ยิ้มให้เรา มองแล้วอบอุ่นดีจัง เรานั่งทำงานจวบจนทุ่มกว่า หวังว่าเขาจะกลับมา แต่ก็ดึกเกินไป เราเลยเขียนโพสต์อิททิ้งไว้ว่า "Bon Voyage" แปะบนโต๊ะเขา เพราะถ้าเขียนว่า "เดินทางดี ๆ นะ" ก็กลัวว่าเพื่อนร่วมงานจะเห็นแล้วก็ล้อ หรือไม่เขาก็จะจับได้แล้วก็รังเกียจเรา
วันถัดมาเขาทำงานในออฟฟิศ แต่ตอนนี้ดึกมากแล้ว วิดีโอเขาก็ยังไม่เสร็จดี เราเตรียมกลับละ แต่วันนี้แปลกไป เขาไม่กลับพร้อมเรา เราก็เลยเดินบ๊ายบายเขา แล้วก็เดินกลับคนเดียวด้วยความรู้สึกว่าขาดอะไรบางอย่าง มันเคว้งคว้างมากมาย เราเดินมาป้ายรถเมล์ แล้วก็ร้องไห้ วันนี้จบไม่สวยเลย
พอมาวันรุ่งขึ้นมีโพสต์อิทมาแปะที่โต๊ะทำงานเรา เขียนว่า "ถ้าทำงานเสร็จส่งให้พี่ต่อเขาดูต่อเลย" สืบไปมาก็เห็นว่าเป็นลายมือเขา เพราะบนโต๊ะเขามีโพสต์อิทจดงานของเขาไว้อยู่ พอเราเจอเขาเราก็ถาม "อันนี้คือ..." เขาก็เลิกลัก แล้วก็ตอบว่าเจ้านายฝากมาบอก มีอะไรก็ส่งงานให้เขาเลย แล้ววันนั้นเราก็เดินกลับบ้านกันอีกครั้งอย่างมีความสุข
เราไม่รู้ว่านี่เป็นอาการแอบชอบของเขาได้ไหม ไม่อยากคิดไปเอง แล้วถ้าเป็นจริง เราควรทำไงต่อไปดี เราก็ไม่อยากบอกรัก เพราะกลัวว่าจะจบแบบเดิม ว่าเราเข้าใจผิดทุกอย่าง อีกอย่างเขาก็เป็นผู้ชายด้วย จะคู่กับผู้หญิงก็คงดีกว่า เพราะมีครั้งนึงที่เราเห็นเขาออนเฟซในคอมที่ทำงาน แล้วเห็นเขาติดตามรูปผู้หญิงสวย ๆ เซ็กซี่ ซึ่งเราก็ไม่อยากมองเลย เราก็เสียใจ ก็ฉันเกิดมามีเท่านี้นี่นะ นมก็ไม่มี จิ๊มิก็ไม่มี จะให้ทำไง คิดแล้วกลุ้ม ก็เลยคิดว่า ปล่อยให้เป็นแบบนี้แหละดีแล้ว เพื่อให้เราได้ทำงานที่นี่ต่อไปนาน ๆ
แต่ว่านะ เรามีความสุขจริง ๆ นะที่ได้อยู่กับเขา กลับบ้านพร้อมกัน นั่งรถเมล์สายเดียวกัน อยากบอกเขาว่ารักมากมาย อยากกอดเขา อยากจับมือและได้ทำในสิ่งที่คนรักกันจะทำ บางครั้งเราผิดหวังในความรักจนรู้สึกชาแล้วไม่คาดหวังแล้วว่าจะเจอ แต่พอเป็นแบบนี้แล้วทรมานใจจัง บางทีก็มองว่าเราไม่เหมาะจะมีความรักเลยจริง ๆ เพราะสุดท้ายมันก็อาจจะจบแบบเดิม แล้วในที่ทำงานก็มีผู้หญิงคนนึงชอบเขาอยู่ด้วย เราก็เลยคิดว่า พวกเขาเหมาะสมกันดีเนาะ ถ้าพวกเขาได้เป็นแฟนกันคงดีมากเลย เราเองก็แอบรักของเราไปแบบเงียบ ๆ เพราะอย่างไงมันก็จะต้องจบแบบเดิม
ดูยังไงว่าเพื่อนร่วมงานผู้ชายแอบชอบหรือเปล่า?
แรกเริ่มก็ไม่อะไร เรากับเขานั่งรถเมล์สายเดียวกัน ตอนกลับบ้านเขาก็ชวนเราเดินกลับด้วยกัน แรก ๆ ไม่ได้คิดอะไรเลย เขาก็พูดถามคำตอบคำ เหตุการณ์ดำเนินมาเรื่อย ๆ เรากับเขาทำงานคู่กันมากขึ้น กลับบ้านพร้อมกัน วันนี้เขาเริ่มชวนคุยเรื่องการเมืองกับเรา ระหว่างนั้นเราหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วแชทเพื่อนผู้ชายเด้งขึ้นมา เมื่อเราพิมพ์ตอบ เขาก็มองเราด้วยสายตาแปลก ๆ พอเราเปิดไปหน้าเฟซบุ๊กของเรา ก็จะมีรูปผู้ชายมีกล้ามที่เราชอบติดตามโผล่มา เขาก็สะบัดหน้า เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อเขานั่งคุยตรงป้ายรถเมล์ เราเห็นเขานั่งตาเศร้า ๆ เราก็ทักเขาว่า "เป็นคนที่เหมือนมีเรื่องเศร้าในชีวิตเยอะนะเนี่ย" เขาก็เริ่มออกอาการตกใจ แล้วปฏิเสธ ไม่ใช่มั้ง แต่เราบอกว่า เหมือนคนมีเรื่องเศร้าจริง ๆ นะ เท่านั้นแหละ ตาเขาวาวเหมือนน้ำตาจะไหลเลย
พอวันรุ่งขึ้น พวกเราก็คุยกันตามปกติ และเราก็ทำงานด้วยกัน บางทีเรามีงานของเราอยู่ แต่ทำไม่ทัน พอเขาเห็นแบบนั้นก็อาสามาช่วย ทั้งที่ก็มีงานตัดต่อวิดีโออยู่ เราก็เลยประทับใจในตัวเขามากขึ้นไปอีก เราก็บอกว่าจะดีเหรอ มีงานอื่นอีกหรือเปล่า เขาก็บอกว่า ไม่เป็นไร วันนี้รู้สึกว่าเขาน่ารักจัง แต่ก็ไม่อยากคาดหวังมาก เพราะกลัวผิดหวัง เตือนตัวเองอีกรอบอีกแล้ว
และการแอบรักคนในที่ทำงานก็เกิดขึ้น
เขามักทำงานรอกลับพร้อมเราในทุกวัน โดยเราจะปิดคอมก่อน แล้วเขาก็รีบปิดคอมตามอย่างไว แล้วก็เดินทางเลาะออกปากซอยมาที่ป้ายรถเมล์ ระหว่างนั้นเขาเริ่มเป็นคนช่างพูด จากแต่เดิมเขาเงียบ เขาเล่าให้เราฟังว่าชอบวาดรูป ผมเคยอยากเป็นปลานะ ตอนเด็ก ๆ บลา ๆ รู้ไหม... นั่นเป็นความสุขเดียวในช่วงชีวิตการทำงานที่ต้องเจอแต่ความกดดันเลยล่ะ
แต่ก็เก็บอาการไม่แสดงออกว่ารัก
ในทุกตอนกลางวัน เพื่อนร่วมงานคนอื่นก็จะออกมากินข้าวกัน ช่วงแรกเราไม่ค่อยอยากกินข้าวกับกลุ่มเพื่อนในที่ทำงานเลย เพราะเขาเม้าส์มาก สตรอว์เบอร์รี่เกินไป เราเลยพยายามเลี่ยงเขา และแปลกที่ว่า เมื่อเราไม่ออกไป เขาก็ไม่ออกไปกินข้าวด้วย เรากับเขาเหมือนตัวติดกัน พอสลับกลุ่มกัน พวกเราก็ออกไปนั่งกินข้าวกัน 3 คน ซึ่งมีเรา เขา และเพื่อนผู้หญิงอีกคนที่เขาก็ไม่ค่อยพูด แต่เมื่ออยู่ด้วยกัน พวกเขากลับกล้าพูดกับเรา บางทีมีบางจังหวะ เขามองเราบ่อยมาก เพราะตอนกินข้าวเราต้องถอดแมส เขาก็จะมองเราตากลมโตแบ๋ว มองค้างอยู่นั่นแบบเสี้ยววินาทีโลกหยุดหมุนเลย เราก็รู้สึกแปลก ๆ นะ แต่ก็ไม่กล้ามโนอะไรไปกว่านั้น บอกตัวเองว่า คิดไปเองน่า
ชีวิตเป็นแบบนี้ไปทุก ๆ วัน จนเราก็ออกเขิน ๆ หน่อย แต่พยายามไม่แสดงออก จนวันนึง เขาต้องไปเป็นลูกมือช่วยถ่ายวิดีโอนอกสถานที่ เรารู้สึกวาบหวิวแปลก ๆ เมื่อทำงานนั่งใกล้เขาทุกวัน เราบอกเขาว่า เดินทางดี ๆ นะ เขาก็ยิ้มให้เรา มองแล้วอบอุ่นดีจัง เรานั่งทำงานจวบจนทุ่มกว่า หวังว่าเขาจะกลับมา แต่ก็ดึกเกินไป เราเลยเขียนโพสต์อิททิ้งไว้ว่า "Bon Voyage" แปะบนโต๊ะเขา เพราะถ้าเขียนว่า "เดินทางดี ๆ นะ" ก็กลัวว่าเพื่อนร่วมงานจะเห็นแล้วก็ล้อ หรือไม่เขาก็จะจับได้แล้วก็รังเกียจเรา
วันถัดมาเขาทำงานในออฟฟิศ แต่ตอนนี้ดึกมากแล้ว วิดีโอเขาก็ยังไม่เสร็จดี เราเตรียมกลับละ แต่วันนี้แปลกไป เขาไม่กลับพร้อมเรา เราก็เลยเดินบ๊ายบายเขา แล้วก็เดินกลับคนเดียวด้วยความรู้สึกว่าขาดอะไรบางอย่าง มันเคว้งคว้างมากมาย เราเดินมาป้ายรถเมล์ แล้วก็ร้องไห้ วันนี้จบไม่สวยเลย
พอมาวันรุ่งขึ้นมีโพสต์อิทมาแปะที่โต๊ะทำงานเรา เขียนว่า "ถ้าทำงานเสร็จส่งให้พี่ต่อเขาดูต่อเลย" สืบไปมาก็เห็นว่าเป็นลายมือเขา เพราะบนโต๊ะเขามีโพสต์อิทจดงานของเขาไว้อยู่ พอเราเจอเขาเราก็ถาม "อันนี้คือ..." เขาก็เลิกลัก แล้วก็ตอบว่าเจ้านายฝากมาบอก มีอะไรก็ส่งงานให้เขาเลย แล้ววันนั้นเราก็เดินกลับบ้านกันอีกครั้งอย่างมีความสุข
เราไม่รู้ว่านี่เป็นอาการแอบชอบของเขาได้ไหม ไม่อยากคิดไปเอง แล้วถ้าเป็นจริง เราควรทำไงต่อไปดี เราก็ไม่อยากบอกรัก เพราะกลัวว่าจะจบแบบเดิม ว่าเราเข้าใจผิดทุกอย่าง อีกอย่างเขาก็เป็นผู้ชายด้วย จะคู่กับผู้หญิงก็คงดีกว่า เพราะมีครั้งนึงที่เราเห็นเขาออนเฟซในคอมที่ทำงาน แล้วเห็นเขาติดตามรูปผู้หญิงสวย ๆ เซ็กซี่ ซึ่งเราก็ไม่อยากมองเลย เราก็เสียใจ ก็ฉันเกิดมามีเท่านี้นี่นะ นมก็ไม่มี จิ๊มิก็ไม่มี จะให้ทำไง คิดแล้วกลุ้ม ก็เลยคิดว่า ปล่อยให้เป็นแบบนี้แหละดีแล้ว เพื่อให้เราได้ทำงานที่นี่ต่อไปนาน ๆ
แต่ว่านะ เรามีความสุขจริง ๆ นะที่ได้อยู่กับเขา กลับบ้านพร้อมกัน นั่งรถเมล์สายเดียวกัน อยากบอกเขาว่ารักมากมาย อยากกอดเขา อยากจับมือและได้ทำในสิ่งที่คนรักกันจะทำ บางครั้งเราผิดหวังในความรักจนรู้สึกชาแล้วไม่คาดหวังแล้วว่าจะเจอ แต่พอเป็นแบบนี้แล้วทรมานใจจัง บางทีก็มองว่าเราไม่เหมาะจะมีความรักเลยจริง ๆ เพราะสุดท้ายมันก็อาจจะจบแบบเดิม แล้วในที่ทำงานก็มีผู้หญิงคนนึงชอบเขาอยู่ด้วย เราก็เลยคิดว่า พวกเขาเหมาะสมกันดีเนาะ ถ้าพวกเขาได้เป็นแฟนกันคงดีมากเลย เราเองก็แอบรักของเราไปแบบเงียบ ๆ เพราะอย่างไงมันก็จะต้องจบแบบเดิม