สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเราที่อยากจะมาแลกเปลี่ยนความเห็นกับเพื่อนๆพันทิป
ก่อนอื่นเลยขอแนะนำตัวก่อนนะคะ เราชื่อมุกค่ะ อายุ 24 ปี ทำงานรับราชการ เนื่องจากสถานที่ทำงานของเราใกล้บ้านมาก เราจึงเลี่ยงไม่ได้เลยที่ต้องอาศัยอยู่ที่บ้านไม่ได้อยู่หอพัก เรื่องของเรื่องคือเราไปพบรักกับชาวต่างชาติคนนึงที่เค้ามาทำงานในประเทศไทยอายุ20ปลายๆ เราเจอกันในเว็บเดทชื่อดังค่ะ แล้วหลังจากนั้นก็นัดเดทกัน เรารู้สึกถูกชะตากับเค้ามาก ชอบอะไรคล้ายๆกัน เค้าชอบเที่ยว เราก็ชอบเหมือนกัน จนถึงวันนึงเค้าชวนเราไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกัน เราตัดสินใจไปเที่ยวกับเค้า (แต่ตอนนั้นเราบอกพ่อแม่ว่าเราไปกับเพื่อน แต่จริงๆแล้วเราไปกับผช.><555555) ในเวลาที่เราใช้เวลาด้วยกัน มันทำให้เราเห็นอะไรในตัวเค้ามากขึ้น เค้าก็คงเห็นเราในมุมต่างๆเช่นกัน หลังจากนั้นเราก็นัดเจอกันบ่อยขึ้นค่ะ เค้าเป็นผช.ที่ใจดี อบอุ่น ให้เกียรติเรามาก จนเราแอบคิดว่า นี่แหละว่าที่พ่อของลูก
จนมาในวันนึงก็เกิดปัญหาค่ะ เนื่องจากเวลาที่เราไปหาเค้ามันเป็นช่วงที่เค้าทำงาน WFH (work from home) เพราะสถานการณ์โควิด เราก็ได้ WFH เช่นกันตอนที่เราไปหาเค้า เราทำได้แค่นั่งรอเค้าทำงาน และช่วงเที่ยงก็ไปหาอะไรกินกัน เราทำแบบนี้มาสักระยะนึง ไปหาช่วงเช้า และช่วงเย็นประมาณ 5 โมงก็ต้องกลับบ้าน ใช้เวลาเดินทางจากบ้านของเราถึงคอนโดเค้า ประมาณ 1 ชั่วโมง (ซึ่งเราเดินทางไปหาเค้าเท่ากับว่า ไป-กลับ รวม 2 ชั่วโมง) และวันนึงเค้าก็บอกกับเราว่า
ฝ : "คุณย้ายมาอยู่กับผมได้มั้ย ผมอยากใช้เวลากับคุณให้มากกว่านี้ ผมไม่อยากให้คุณเหนื่อยกับการเดินทางที่จะไปๆมาๆแบบนี้ "
มุก : ฉันทำแบบนั้นไม่ได้หรอก พ่อแม่ฉันต้องว่าแน่ๆเลย
ฝ : ทำไมหล่ะ ทำไมเค้าต้องว่าคุณด้วย คุณอายุตั้ง 24 แล้วนะ แล้วคุณทำงานแล้วด้วย คุณสามารถตัดสินใจอะไรได้แล้ว
ฝ : ผมแค่ไม่อยากให้คุณมารอผมและกลับทั้งๆที่ผมยังไม่ได้ใช้เวลากับคุณเลย ผมแค่อยากจะพาคุณไปกินอะไรอร่อยๆ หลังจากผมเลิกประชุมแค่นั้นเอง (เค้าเลิกประชุมออนไลน์ประมาณ 6 โมงเย็นค่ะ ซึ่งตอนนั้นเราก็กลับบ้านแล้ว)
ม : T-T
ฝ : คุณคิดตามผมนะ ผมมาอยู่ที่นี่คนเดียวได้ 5 เดือนแล้ว และผมรู้จักผู้หญิงที่อยู่ใกล้ๆผมอยู่คนนึง(เค้าหมายถึงผญที่เค้าเคยเดทด้วย) ซึ่งผมก็เลิกคุยกับหล่อนไปแล้ว เพราะผมมาเจอคุณ แต่คุณกลับใช้เวลากับผมแบบนั้นไม่ได้ และสุดท้ายผมก็อยู่โดดเดี่ยวอีกครั้งนึง
ม : งั้นเราเลิกคุยกันมั้ย เพราะฉันเชื่อว่าฉันเป็นแบบนั้นให้คุณไม่ได้หรอก (ในใจคือกัดฟันพูดมาก เสียใจจนจุกในอก คิดว่าเจอคนที่ใช่แล้วแท้ๆ ดันมาเจอปัญหาที่ตัวเรานั้นก็ไม่รู้จะแก้ไขยังไง)
ฝ : แต่ผมชอบคุณมากนะ เรามาลองแก้ปัญหานี้ด้วยกันนะ
ม : เอาก็เอาวะ ลองดูสักตั้ง!!
พอมาถึงตรงนี้ทุกคนเริ่มจะเข้าใจแล้วใช่มั้ยคะว่าปัญหามันอยู่ตรงไหน T^T
ใช่ค่ะ เรื่องวัฒนธรรมที่บ้านเค้ากับบ้านเราไม่เหมือนกัน เค้าเล่าให้เราฟังว่าที่บ้านเค้า เค้าออกมาใช้ชีวิตด้วยตัวเองตั้งแต่อายุ 19 แล้ว แล้วพ่อแม่ก็ไม่ได้มาแคร์อะไรมากขนาดนี้ แต่สำหรับบ้านเราไม่ใช่แบบนั้น เวลาเราออกจากบ้านทีเราต้องหาข้ออ้างเพื่อที่จะไปหาเค้า จนวันนึงเราตัดสินใจเปิดอกคุยกับพ่อแม่ว่า เราคุยกับฝรั่งคนนึงอยู่นะ เค้าก็ดูเป็นคนดีนะ เค้าดูจริงใจกับมุก แต่พ่อแม่เข้าใจวัฒนธรรมของฝรั่งใช่มั้ยว่าเค้าอยู่ก่อนแต่งกัน พอเปิดประเด็นมาอย่างนี้ ที่บ้านคือทำตัวไม่ถูกกันเลยทีเดียว เพราะเค้าไม่ยอมรับวัฒนธรรมแบบนี้แน่ๆ ยิ่งญาติๆเค้าก็กลัวเสียหน้าที่มีลูกหลานรับราชการแต่ไม่ได้แต่งออกหน้าออกตา และถ้าคนอื่นรู้ว่าไปอยู่กับผช.ก่อนแต่งนี่เป็นเรื่องใหญ่มากแน่ๆ
นี่แหละค่ะคือปัญหาของเรา เพราะแฟนเราบอกว่าถ้าคุณชอบคนต่างชาติ "มันเป็นเรื่องปกติที่จะต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันก่อนที่จะแต่งงาน ไม่งั้นจะรู้ได้ยังไงว่าไปด้วยกันได้หรือเปล่า" เค้าไม่เข้าใจตรงนี้ ตอนนี้สมองของเราจะระเบิดมาก เพราะเราไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี เราเห็นด้วยกับเค้านะว่าอยู่ก่อนแต่งมันดีกว่า และไม่ใช่ว่าเราจะหอบเสื้อผ้าไปทั้งหมดนี่น่า เราแค่อยากจะไปค้างบ้างอาทิตย์ละวันหรือสองวัน แค่นั้นเอง จนวันนึงเค้าบอกว่า "ถ้าผมไปบ้านคุณ อะไรๆมันจะดีขึ้นมั้ย? ถ้าไปเจอพ่อแม่คุณ ให้เค้ารู้จักผมมากขึ้น คุณจะได้มาอยู่กับผมได้อย่างสบายใจ " เราก็บอกว่า"ก็ลองดูไม่เสียหาย แต่ฉันไม่รับประกันนะว่ามันจะดีขึ้นจริงหรือเปล่า " ใช่ค่ะ เค้ากล้ามาบ้านเรา กล้ามานอนที่บ้านของมุก แต่เราก็แยกห้องนอนนะคะ เรานอนกับแม่ ส่วนเค้าก็นอนห้องของเรา ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี พ่อแม่ก็ดูจะชอบเค้านะ
แต่สิ่งที่คาดหวังก็เหมือนเดิมค่ะ เราไม่สามารถไปอยู่กับเค้าตอนช่วงที่เค้าต้องการเราได้ เวลาเค้าส่งข้อความมาหาเราว่า "คุณมาหาผมได้มั้ย ผมเลิกงานแล้ว ไปหาอะไรกินกัน". "ผมอยากพาคุณไปดูวัดตอนกลางคืนจัง มันสวยมากนะ". "เราไปย่าง BBQ บนรูฟทอปกันมั้ยที่ผมเคยบอกคุณผมจะซื้อเตาย่างละนะ" ทุกครั้งที่เราอ่านข้อความของเค้ามันทำให้เรารู้สึกสงสารเค้ามาก จนไม่อยากให้เค้ามารอกับอะไรก็ไม่รู้ เราปฏิเสธในสิ่งที่เค้าขอมาหลายรอบ จนเราพยายามถอยออกมาหลายครั้ง พยายามไม่ตอบข้อความเค้า ทั้งๆที่เราอยากจะตอบมาก พยายามถอยห่างออกมา ทั้งๆที่เราก็รู้สึกเสียดายมากที่ทำแบบนี้ เราถามตัวเองทุกครั้งว่าเราจะยอมเสียเค้าไปหรอวะ? เค้าดีกับเรามากเลยนะ จนมีแว๊ปนึงในใจ เราอยากจะลองทำตามใจเราดูสักครั้ง แต่เหมือนกับเรากลายเป็นคนเลวร้ายไปเลย ถ้าไปค้างกับเค้า1คืน เหมือนเราทำที่บ้านอับอาย เราไม่รู้จะแก้ปัญหานี้ยังไง และไม่รู้ว่าเค้าจะทนรอเราไปได้นานแค่ไหน แต่เรารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเลย เพราะเราแคร์ที่บ้าน กลัวที่บ้านเสียหน้า เพราะบรรทัดฐานที่ว่าเราต้องแต่งก่อนค่อยอยู่.
ขอความคิดเห็นจากเพื่อนๆในพันทิปหน่อยนะคะ ทางตันจริงๆค่ะ เราไม่อยากให้เค้าหลุดมือไป เค้าตรงใจเราทุกอย่างเลย ขอบคุณมากค่ะ ถ้าเขียนผิดหรืองงตรงไหนขอโทษด้วยนะคะ เป็นกระทู้แรกของเรา
ความรักกับฝรั่งที่เหมือนจะเป็นไปไม่ได้ เพราะบรรทัดฐานทางสังคมไทย
ก่อนอื่นเลยขอแนะนำตัวก่อนนะคะ เราชื่อมุกค่ะ อายุ 24 ปี ทำงานรับราชการ เนื่องจากสถานที่ทำงานของเราใกล้บ้านมาก เราจึงเลี่ยงไม่ได้เลยที่ต้องอาศัยอยู่ที่บ้านไม่ได้อยู่หอพัก เรื่องของเรื่องคือเราไปพบรักกับชาวต่างชาติคนนึงที่เค้ามาทำงานในประเทศไทยอายุ20ปลายๆ เราเจอกันในเว็บเดทชื่อดังค่ะ แล้วหลังจากนั้นก็นัดเดทกัน เรารู้สึกถูกชะตากับเค้ามาก ชอบอะไรคล้ายๆกัน เค้าชอบเที่ยว เราก็ชอบเหมือนกัน จนถึงวันนึงเค้าชวนเราไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกัน เราตัดสินใจไปเที่ยวกับเค้า (แต่ตอนนั้นเราบอกพ่อแม่ว่าเราไปกับเพื่อน แต่จริงๆแล้วเราไปกับผช.><555555) ในเวลาที่เราใช้เวลาด้วยกัน มันทำให้เราเห็นอะไรในตัวเค้ามากขึ้น เค้าก็คงเห็นเราในมุมต่างๆเช่นกัน หลังจากนั้นเราก็นัดเจอกันบ่อยขึ้นค่ะ เค้าเป็นผช.ที่ใจดี อบอุ่น ให้เกียรติเรามาก จนเราแอบคิดว่า นี่แหละว่าที่พ่อของลูก
จนมาในวันนึงก็เกิดปัญหาค่ะ เนื่องจากเวลาที่เราไปหาเค้ามันเป็นช่วงที่เค้าทำงาน WFH (work from home) เพราะสถานการณ์โควิด เราก็ได้ WFH เช่นกันตอนที่เราไปหาเค้า เราทำได้แค่นั่งรอเค้าทำงาน และช่วงเที่ยงก็ไปหาอะไรกินกัน เราทำแบบนี้มาสักระยะนึง ไปหาช่วงเช้า และช่วงเย็นประมาณ 5 โมงก็ต้องกลับบ้าน ใช้เวลาเดินทางจากบ้านของเราถึงคอนโดเค้า ประมาณ 1 ชั่วโมง (ซึ่งเราเดินทางไปหาเค้าเท่ากับว่า ไป-กลับ รวม 2 ชั่วโมง) และวันนึงเค้าก็บอกกับเราว่า
ฝ : "คุณย้ายมาอยู่กับผมได้มั้ย ผมอยากใช้เวลากับคุณให้มากกว่านี้ ผมไม่อยากให้คุณเหนื่อยกับการเดินทางที่จะไปๆมาๆแบบนี้ "
มุก : ฉันทำแบบนั้นไม่ได้หรอก พ่อแม่ฉันต้องว่าแน่ๆเลย
ฝ : ทำไมหล่ะ ทำไมเค้าต้องว่าคุณด้วย คุณอายุตั้ง 24 แล้วนะ แล้วคุณทำงานแล้วด้วย คุณสามารถตัดสินใจอะไรได้แล้ว
ฝ : ผมแค่ไม่อยากให้คุณมารอผมและกลับทั้งๆที่ผมยังไม่ได้ใช้เวลากับคุณเลย ผมแค่อยากจะพาคุณไปกินอะไรอร่อยๆ หลังจากผมเลิกประชุมแค่นั้นเอง (เค้าเลิกประชุมออนไลน์ประมาณ 6 โมงเย็นค่ะ ซึ่งตอนนั้นเราก็กลับบ้านแล้ว)
ม : T-T
ฝ : คุณคิดตามผมนะ ผมมาอยู่ที่นี่คนเดียวได้ 5 เดือนแล้ว และผมรู้จักผู้หญิงที่อยู่ใกล้ๆผมอยู่คนนึง(เค้าหมายถึงผญที่เค้าเคยเดทด้วย) ซึ่งผมก็เลิกคุยกับหล่อนไปแล้ว เพราะผมมาเจอคุณ แต่คุณกลับใช้เวลากับผมแบบนั้นไม่ได้ และสุดท้ายผมก็อยู่โดดเดี่ยวอีกครั้งนึง
ม : งั้นเราเลิกคุยกันมั้ย เพราะฉันเชื่อว่าฉันเป็นแบบนั้นให้คุณไม่ได้หรอก (ในใจคือกัดฟันพูดมาก เสียใจจนจุกในอก คิดว่าเจอคนที่ใช่แล้วแท้ๆ ดันมาเจอปัญหาที่ตัวเรานั้นก็ไม่รู้จะแก้ไขยังไง)
ฝ : แต่ผมชอบคุณมากนะ เรามาลองแก้ปัญหานี้ด้วยกันนะ
ม : เอาก็เอาวะ ลองดูสักตั้ง!!
พอมาถึงตรงนี้ทุกคนเริ่มจะเข้าใจแล้วใช่มั้ยคะว่าปัญหามันอยู่ตรงไหน T^T
ใช่ค่ะ เรื่องวัฒนธรรมที่บ้านเค้ากับบ้านเราไม่เหมือนกัน เค้าเล่าให้เราฟังว่าที่บ้านเค้า เค้าออกมาใช้ชีวิตด้วยตัวเองตั้งแต่อายุ 19 แล้ว แล้วพ่อแม่ก็ไม่ได้มาแคร์อะไรมากขนาดนี้ แต่สำหรับบ้านเราไม่ใช่แบบนั้น เวลาเราออกจากบ้านทีเราต้องหาข้ออ้างเพื่อที่จะไปหาเค้า จนวันนึงเราตัดสินใจเปิดอกคุยกับพ่อแม่ว่า เราคุยกับฝรั่งคนนึงอยู่นะ เค้าก็ดูเป็นคนดีนะ เค้าดูจริงใจกับมุก แต่พ่อแม่เข้าใจวัฒนธรรมของฝรั่งใช่มั้ยว่าเค้าอยู่ก่อนแต่งกัน พอเปิดประเด็นมาอย่างนี้ ที่บ้านคือทำตัวไม่ถูกกันเลยทีเดียว เพราะเค้าไม่ยอมรับวัฒนธรรมแบบนี้แน่ๆ ยิ่งญาติๆเค้าก็กลัวเสียหน้าที่มีลูกหลานรับราชการแต่ไม่ได้แต่งออกหน้าออกตา และถ้าคนอื่นรู้ว่าไปอยู่กับผช.ก่อนแต่งนี่เป็นเรื่องใหญ่มากแน่ๆ
นี่แหละค่ะคือปัญหาของเรา เพราะแฟนเราบอกว่าถ้าคุณชอบคนต่างชาติ "มันเป็นเรื่องปกติที่จะต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันก่อนที่จะแต่งงาน ไม่งั้นจะรู้ได้ยังไงว่าไปด้วยกันได้หรือเปล่า" เค้าไม่เข้าใจตรงนี้ ตอนนี้สมองของเราจะระเบิดมาก เพราะเราไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี เราเห็นด้วยกับเค้านะว่าอยู่ก่อนแต่งมันดีกว่า และไม่ใช่ว่าเราจะหอบเสื้อผ้าไปทั้งหมดนี่น่า เราแค่อยากจะไปค้างบ้างอาทิตย์ละวันหรือสองวัน แค่นั้นเอง จนวันนึงเค้าบอกว่า "ถ้าผมไปบ้านคุณ อะไรๆมันจะดีขึ้นมั้ย? ถ้าไปเจอพ่อแม่คุณ ให้เค้ารู้จักผมมากขึ้น คุณจะได้มาอยู่กับผมได้อย่างสบายใจ " เราก็บอกว่า"ก็ลองดูไม่เสียหาย แต่ฉันไม่รับประกันนะว่ามันจะดีขึ้นจริงหรือเปล่า " ใช่ค่ะ เค้ากล้ามาบ้านเรา กล้ามานอนที่บ้านของมุก แต่เราก็แยกห้องนอนนะคะ เรานอนกับแม่ ส่วนเค้าก็นอนห้องของเรา ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี พ่อแม่ก็ดูจะชอบเค้านะ
แต่สิ่งที่คาดหวังก็เหมือนเดิมค่ะ เราไม่สามารถไปอยู่กับเค้าตอนช่วงที่เค้าต้องการเราได้ เวลาเค้าส่งข้อความมาหาเราว่า "คุณมาหาผมได้มั้ย ผมเลิกงานแล้ว ไปหาอะไรกินกัน". "ผมอยากพาคุณไปดูวัดตอนกลางคืนจัง มันสวยมากนะ". "เราไปย่าง BBQ บนรูฟทอปกันมั้ยที่ผมเคยบอกคุณผมจะซื้อเตาย่างละนะ" ทุกครั้งที่เราอ่านข้อความของเค้ามันทำให้เรารู้สึกสงสารเค้ามาก จนไม่อยากให้เค้ามารอกับอะไรก็ไม่รู้ เราปฏิเสธในสิ่งที่เค้าขอมาหลายรอบ จนเราพยายามถอยออกมาหลายครั้ง พยายามไม่ตอบข้อความเค้า ทั้งๆที่เราอยากจะตอบมาก พยายามถอยห่างออกมา ทั้งๆที่เราก็รู้สึกเสียดายมากที่ทำแบบนี้ เราถามตัวเองทุกครั้งว่าเราจะยอมเสียเค้าไปหรอวะ? เค้าดีกับเรามากเลยนะ จนมีแว๊ปนึงในใจ เราอยากจะลองทำตามใจเราดูสักครั้ง แต่เหมือนกับเรากลายเป็นคนเลวร้ายไปเลย ถ้าไปค้างกับเค้า1คืน เหมือนเราทำที่บ้านอับอาย เราไม่รู้จะแก้ปัญหานี้ยังไง และไม่รู้ว่าเค้าจะทนรอเราไปได้นานแค่ไหน แต่เรารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเลย เพราะเราแคร์ที่บ้าน กลัวที่บ้านเสียหน้า เพราะบรรทัดฐานที่ว่าเราต้องแต่งก่อนค่อยอยู่.
ขอความคิดเห็นจากเพื่อนๆในพันทิปหน่อยนะคะ ทางตันจริงๆค่ะ เราไม่อยากให้เค้าหลุดมือไป เค้าตรงใจเราทุกอย่างเลย ขอบคุณมากค่ะ ถ้าเขียนผิดหรืองงตรงไหนขอโทษด้วยนะคะ เป็นกระทู้แรกของเรา