ความในใจของใครคนหนึ่ง

บางครั้งเหนื่อยมากๆ เลย บางครั้งคิดว่า เราอยู่มานานเกินไปแล้วหรือป่าวนะ  เราควรหยุดแค่นี้ดีกว่าไหม อยากทำ แต่ทำไม่ได้ เพราะยังมีแม่ที่ต้องดูแลอยู่ หลายครั้งคิดแบบนั้น ก็ได้แค่คิดว่า พัก เดียวก็หาย ก็หายได้เพียงชั่วขณะ สุดท้ายกลับมาจุดเดิม อยากหาใครสักคนค่อยรับฟัง มีเรื่องในใจหลายอย่างมากๆ ที่อยากจะพูดออกไป พูดกับแม่ ก็มีแต่เรื่องอื่นเท่านั้น ไม่อยากให้ท่านมากังวลกับเรา พยายามหาอะไรใหม่ๆ ทำ ก็ยังช่วยไปวันๆ เท่านั้นเอง หันมองกลับไปเห็นคนในครอบครัว ก็กลับมาจุดเดิมอีกแล้ว  ตอนนี้กำลังจะเรียนจบแล้ว เหลืออีก 6 เดือนเท่านั้น งานก็ติดต่อมาให้ไปทำแล้ว ยังมองว่าตัวเองยังโชคดีกว่าใครหลายๆ คน แต่ระยะเวลา 6 เดือนนี้แหละ  แม่ต้องมาแบกภาระทั้งหมดในบ้าน เราไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะยังเรียนไม่จบ ก็ได้แค่เพียงหุงข้าว ทำกับข้าวรอท่าน ล้างจานรอท่าน กลับมาจากงาน ท่านจะได้ไปอาบน้ำ มากินข้าว  แต่กว่าจะผ่านไปได้คือ ไม่อยากให้ท่านต้องมาเหนื่อยอะไรกับเราแล้ว ที่สำคัญคือป่วย ไม่สบายเป็นไข้บ้าง ปวดหัวบ้าง เคลียดบ้าง หรือแม้แต่โรคกระเพาะ อ่อนแอไหมละ ป่วยตั้งแต่เด็กจนโต จนตอนนี้จะจบมหาลัย อ่อนแอชิปหายเลย