หัวข้อกระทู้มาจากปัญหาส่วนตัว ที่เราสร้างมันขึ้นมาเองเราก็ต้องหาทางแก้ปัญหาเอง[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้คือ
1. เราติดหนี้บัตรเครดิต ที่เรามีทยอยส่งไปบ้างให้ดอกลดลง แต่ขอบคุณที่ทางเขาก็เข้าใจว่าเราตกงานอยู่ และเราไม่ได้นิ่งเฉย เราก็พยายามหางานเพื่อจะทนอยส่งเขาได้เหมือนเดิม  คอนนี้ก็คงให้ดอกงอกไปก่อนหรือรอขึ้นศาลทีเดียว
2. หนี้กยศ. เราทยอยส่งเหมือนกันค่ะ แต่ไม่บ่อยเท่าบัตรเครดิต เพราะเราคิดว่าดอกมันถูกกว่า แม้จะทยอยส่งแต่บางทีก็ปล่อยเวลามานาน จนได้รับจดหมายให้ชำระ หากไม่ชำระก็ต้องเป็นคดี คนที่ค้ำให้เราก็จะต้องเดือดร้อนไปด้วย เรารู้สึกผิดกับเขา เราก็ต้องขึ้นศาล จะทำไงได้ ทำตัวเองนี่ สมน้ำหน้าตัวเราเอง
3. เงินกู้จากช้อปปี้ เรื่องมันมีที่มาค่ะ คือ
เราได้สมัครงาน กับบ.อส้งหาฯแห่งนึง ทุกคนรู้จักดีถ้าเอ่ยไป แต่เรื่องมีอยู่ว่า...HR. ทำงานข้ามขั้นตอนโดยมิได้รายงานประวัติเราต่อผู้บริหารก่อนไปขั้นตอนอื่น  HR.รายงานแค่ผจก. แล้วเราก็ได้สัมฯกับผจก.แล้วก็ผ่านสัมฯ HR.โทรมาว่าเราได้งานแล้ว พูดคุยกันเรื่องสัญญาที่จะส่งให้เซ็นต์ เอกสารที่ต้องใช้ วันเวลางานกันเรียบร้อย ให้เริ่มงานอีก 3 วันถัดไปเลยเพราะเขารีบ  (โดยก่อนหน้านี้เขาประเมินแล้วว่าผู้สมัครที่ไม่ได้ภาษาอังกฤษจะให้ไปโครงการอีกที่นึง), แต่พอวันถัดมา HR. คนเดิมโทรมาว่า เนื่องจากประวัติเพิ่งส่งไปให้ผู้บริหาร แล้วผู้บริหารไม่ให้ผ่าน ดังนั้นไม่ต้องมาทำแล้วนะคะ แค่นั้นค่ะ ทั้งที่เราสัมฯผ่านกับผจก.ไปแล้วพร้อมเริ่มงาน
เรื่องเกี่ยวกับช้อปปี้ยังไงน่ะเหรอคะ พอเรารํว่าเราจะได้ทำงาน แต่เราไม่มีเงินไปทำงาน เราไม่อยากไปยุ่งกับคนในครอบครัวเพราะเขาก็ไม่มีเหมือนกัน เราเลยตัดสินใจกู้ช้อปปี้มา 6,000 (ไปใช้หนี้คนอื่น จ่ายอย่างอื่น คำนวณไว้เหลือพอไปทำงาน) แต่ก็ไม่ได้งาน โดยยกเลิก และเงินที่เหลือก็ไม่พอจ่ายงวดแรกของที่จะต้องคืนช้อปปี้อีก
เราประมาทเองค่ะ ที่รีบกู้มาทั้งที่ยังไม่ได้เซ็นต์สัญญาต้างงานก่อน ตามหละกมันต้องเซ็นต์ก่อนเริ่มงาน
เนื่องจากเขาบอกว่าทำงานก่อน แล้วเอกสารจะส่งไปให้เซ็นต์ที่โครงการที่เราตะได้ไปประจำ เรามันโง่เองค่ะ ดีใจ ตื่นเต้นที่ได้งานจนสร้างหายนะให้ตัวเอง ซึ่งถ้าทำงารก่อนแบบรีบเริ่มงาน เราก็ไม่มีเงินไปทำอยู่ดี เราก็จำเป็นต้องกู้เพราะคิดว่าได้งานแล้ว จะมีมาชำระคืน
และพอหลังจากกลับมาจากห้องแฟนเก่า ได้กลับมาอยู่กับตัวเอง ได้คิด ได้ตกผลึกถึงเรื่องที่เราทุ่มเทลงไปกับคนๆนึง ว่าที่ผ่านมามันคงไม่มีค่าอะไรสำหรับเขาคนนั้นเลย ทั้งที่เราก็นึกถึงเขา นึกถึงสิ่งดีๆที่เขาทำให้เรามาตลอด
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้หลายวันที่เราไปอยู่กับเขาในหลายครั้ง ทุกครั้งเราก็พยายามทำตัวให้มีประโยชน์ ซื้อของไปให้แม้ไม่เยอะไม่ทุกครั้ง แต่เขาไม่เคยเห็นค่า มองเราเป็นภาระ ใช่เราเป็นภาระจริงๆน่ะแหล่ะรู้แก่ใจดี แต่เราไม่มีความดีเลยเหรอตลอดเวลาที่ผ่านมาที่ทำให้ เราไปหาเขาก็เพื่ออยากสบายใจจากปัญหาส่วนตัว หวังให้เขาเข้าใจที่เราเคยบอกไปแต่เขาก็ไม่เข้าใจอยู่ดี น้อยใจที่เขาไม่พยายามเข้าใจเรา เวลาเรามีปัญหาเราต้องอยู่คนเดียวทุกครั้งนึกถึงความผิดพลาด ล้มเหลว ไม่เอาไหนของตัวเอง ซึ่งมันอาจจะดีที่เลิกกัน เราไม่ได้ต้องการเงินเขา ถึงแม้เขาจะตั้งใจให้แต่เราคืนเขาตลอดเพราะเราน้อยใจเขา

ที่เราอยากได้จากเขามันคือ ความเข้าใจค่ะ ความที่จะมีใครสักคนเป็นที่พักใจให้เรา อยู่คียงข้างเรา สิ่งที่เขาเตือนที่เขาหวังดี เรารู้ เราก็คิดแบบนั้นแต่จะให้เราทำไง ในเมื่อมันไม่ได้ เราก็พยายามอยู่ เหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจหรอก
ปัญหาก็มีแค่นี้ค่ะ เราเครียดมาก ไหนจะต้องอาจไปขึ้นศาลเรื่องกยศ. ไหนต้องหาเงินมาคืนงวดแรกให้ช้อปปี้ เราลงขายของ แต่ก็ไม่มีใครซื้อ ก็เข้าใจว่าตอนนี้ทุกคนแย่ไปหมด สัมฯงานหลายที่ก็ไม่ได้  นอนร้องไห้ในห้องแทบทุกวันถึงปัญหาจะทำไงดี ไม่มีอะไรจะขายแล้ว  ลดเงินเดือนก็แล้ว  คิดวนไปวนมากับ 3 ปัญหานี้ ทำไงดี อยู่บ้านก็ไม่ได้คุยกับครอบครัวเพราะความสัมพันธ์ภายในไม่ดีเท่าไหร่ เก็บตัวอยู่แต่บนห้องส่วนใหญ่
หลายครั้งก็คิดเล่นๆว่า กินยาตายดีมั้ยไม่ต้องฟื้นมาเลย😢 หรือเอาตัวเองไปติดโควิดแล้วป้องกันไม่ให้ครอบครัวมาติดด้วย  แต่ก็เห็นแก่ตัวเพราะถ้าเราตาย ปัญหาก็ตกไปถึงครอบครัว  เราจึงต้องทนอยู่ นอนคิดถึงปัญหาและทางแก้ แต่มันไม่ได้ มีแฟนก็ไม่เข้าใจว่าเราพยายามแค่ไหน เราต้องผิดหวังมากี่ครั้ง จนเลิกกัน  เรานอนร้องไห้ นอนไม่หลับต้อวกินยาพาราฯก็ไม่หลับ ปวดหัวอยู่คนเดียว