สถานะตอนนี้คือโสดสนิท ในใจก็ยังแอบคิดถึงแฟนเก่าคนนึงอยู่ลึกๆ คิดว่ายังรัก ทุกอย่างต้องเดินต่อไป มันจบไปแล้ว เค้ารักคนอื่นแล้วไปต่อไม่ได้แล้ว ไม่เคยอยากได้เค้ามา..
__ขอเล่าประสบการณ์ความรักนะคะ ความรักครั้งแรกเกิดขึ้นตอนปวชคบกันเรื่อยๆเหมือนๆคู่อื่นๆเลิกกันช่วงปี1จะขึ้นปี2 ถึงขั้นหมั้นเอาไว้ก่อน เลิกกันเพราะเราน่าจะงี่เง่ายังเด็กมั้งอาจจะนิสัยไม่ดี เค้าไปมีผญอื่นและเค้าใช้วิธีคือหายไปจากชีวิตเราเลยด้วยความที่เค้าเป็นผชคนแรกเราเลยเสียใจหนักมากน้ำหนักลดไป10กว่าโลเวลาเดือนกว่าๆ  ตอนนั้นคือเข็ดมากและคิดว่าคงรักใครไม่ได้อีกแล้วในใจคิดแต่ว่ายังไงก็ไม่มีใครอีกแล้วแน่ๆจะรอเค้ากี่ปีก็จะรอ...เราใช้เวลาทำใจไปอยู่กับเพื่อนนอนกับเพื่อนคืออยู่คนเดียวไม่ได้ อยู่5เดือน
__แล้ววันนึงเราก็มาเจอรักแรกพบ..มาเจอกับแฟนคนที่2 เราต่างศาสนากันคะ เราตัดสินใจเปิดใจมากขึ้นเค้ามาเข้ามาเป็นความสุขทุกๆอย่างให้กับเรา เป็นคนเดียวที่ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ไม่ลืม เราผ่านทุกข์ผ่านสุขผ่านทุกๆช่วงเวลา เราดูใจอยู่5เดือนแล้วเราก็คบกัน คบกันตั้งแต่ปี2 เราเรียนจบเค้าเกณฑ์ทหาร2ปี เราก็รอ..หลังเรียนจบเราก็ไปทำงานที่จังหวัดใกล้บ้านเกิดเค้าอยู่3ปี ซึ่งเราเกิดปัญหามากมายที้เราต้องเจอเหมือนไปใช้ชีวิตอยู่คนเดียวแต่ก็ดีที่ทำให้เรามีประสบการณ์ในหลายๆอย่างมากขึ้น  เค้าก็เปลี่ยนไปเลย ตอนใช้ชีวิตด้วยกันตอนสมัยเรียนกับตอนทำงานมันช่างต่างกันนักหน้ามือเป็นหลังมือ_การใช้ชีวิตคู่ การแต่งงานเข้าใกล้ขึ้นทุกทีปัญหาและภาพต่างๆมันยิ่งชัด ครอบครัวเราไม่เข้ากันเลย กลืนไม่เข้าคาไม่ออกรักครั้งนี้ถ้าจะมีปัญหาปรึกษาใครไม่ได้เลย เพราะไม่มีใครเห็นด้วยนัก จนวันที่เรารอคอยมาถึง เรากำลังจะได้แต่งงานกันพ่อเค้าทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับเราว่าจะมาสู่ขอเรา วันนี้มาถึงคือวันที่เป็นที่มาของการจบความสัมพันธ์ครั้งนี้ แม่เค้าแสดงให้รู้โดยการพูดแรงๆกับเราว่าเราไม่สามารถจะอยู่ด้วยกับกับครอบครัวเค้าได้และพูดตัดความสัมพันธ์ว่ายังไงก็ไม่มีวันได้แต่งถึงไปสู่ขอก็ไม่มีงานแต่งเกิดขึ้นแน่นอนถึงแต่งก็ต้องหย่า..เค้าบอกให้เราหยุดทุกๆอย่าง เราคิดมากและเสียใจแต่ทุกอย่างแต่ตอนนั้นมันไม่ใช่การตัดสินใจของเราคนเดียวพ่อแม่ครอบครัวเราก็รับรู้แล้วว่าจะแต่งงานเพราะพ่อเค้าเป็นคนคุยเอง จนมีการมาสู่ขอเกิดขึ้น แฟนเราไม่ดีใจไม่มีความสุขเลย เค้าน่าจะทะเลาะกับแม่หรือมีอะไรในใจเค้า หลังจากที่เราคุยเรื่องแต่งงานกันเค้าหายๆไปเลย และเมาด้วย เจอกันอีกทีวันสู่ขอเรา ก่อนวันที่จะสู่วันนึงพ่อแม่เค้าได้โทรมาคุยกับครอบครัวเราในเชิงลูกเค้าไม่ดีสารพัดให้เรายกเลิกได้มั้ยแต่ทางครอบครัวเราพูดเเต่เพียงว่า ถ้าจะยกเลิกคุณก็ยกเลิกทุกอย่างเองเพราะครอบครัวเราไม่อยากทำลายความหวังลูก. สุดท้ายวันสู่ขอบรรยากาศก็เศร้าๆ เราทั้งคู่เหมือนเก็บน้ำตาเอาไว้ ตกลงกันไว้แค่เลื่อนงานแต่งออกไปก่อนก็ได้ยังพอมีเวลาอีกนิดแต่ก็แต่งภายในปีนี้แหละ แต่สุดท้ายจบคือเรา แม่เค้าบอกเค้าให้บอกเลิกเราและบอกเค้าว่าเราปฏิเสธเค้าญาติๆไม่ปลื้ม บอกหน้าตาเราไม่มีความสุขไม่มีรอยยิ้ม ถามว่าถ้าเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นใครจะนั่งยิ้มได้ เราผู้รอคอยที่จะได้ใช้ชีวิตคู่กับเค้ามาตลอด7ปี มีหรือจะไม่อยากมีบรรยากาศที่มีความสุขแต่ตอนนี้คือ ยิ่งกว่างานศพอยากตายๆไปเลยทำไมต้องอยู่กับอะไรอึดอัดไม่มีความสุขแบบนี้ สุดท้ายก็เลิกกันในที่สุดแบบจำใจต้องเลิกต้องยอมรับกับสิ่งที่เกิดความต่างทุกๆอย่างกลับมาเป็นเพื่อนกันทั้งๆที่เราก็รักกันมาก. จนถึงตอนนี้จะ2ปีแล้วเราโอเคทำใจได้แต่ลึกๆก็ยังรู้สึกอยู่และก็ยินดีมากๆกับความรักครั้งใหม่ของเค้า..เป็นความเหมาะสมกันจริงๆ
__ได้แต่หวังว่าสักวันนึงจะเป็นวันที่เราสมหวังบ้างแต่จะอีกนานแค่ไหนทำไมรู้สึกยังไม่เข้าใกล้มันเลย เหงาอะอยากมีโม้เม้นคนมีแฟนบ้าง อยากมีลูก อยากมีครอบครัวที่อบอุ่น รู้สึกว่ารักทุกครั้งก็ตั้งใจและซื่อสัตย์ตลอดแต่ที่ผ่านมาไม่สมหวังเลย