ยิ่งโตยิ่งขึ้นยิ่งเหงา

ผมรู้สึกว่าช่วงหลังๆมานี้ตัวเองอยู่คนเดียวมากกว่า โดยไม่เคยรู้ว่าความเงียบมันคืบคานเข้ามาตังเเต่ตอนไหน เเต่ก่อนเคยมีคนรักมากมาย ตอนนี้กลับเงียบหายไปตามเวลาทั้งๆที่เจอหน้ากันทุกวัน ตามจริงผมเป็นคนเพื่อนน้อย พอเจอเพื่อนดีๆหน่อยก็ต้องจากลาไปด้วยเหตุหลายอย่าง คิดนะว่ามีเเต่ในละคร ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นในชีวิตจริง ทุกวันนี้ครอบครัวสำคัญที่สุด พอเเม่อยู่เคียงข้างผมเสมอ เเต่ก็อดน้อยใจไม่ได้ ชีวิตวัยรุ่นของผมไม่เหมือนคนอื่น ผมเสียดายเวลาของตัวเองนะ ขอคำชี้เเนะจากคนที่ผ่านประสบการณ์มาหน่อยครับ ว่าจะจัดสรรชีวิตเเบบไหน ขอบคุณมากๆเลยนะครับ