รู้สึกเหมือนตัวคนเดียว ไม่เหลือใครเลยสักคน ไม่มีจริงๆ

ผมรู้สึกเหมือนตัวคนเดียว แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
มันเริ่มต้นจาก ผมทำงานประจำในสถานที่ราชการแห่งหนึ่ง มีอาชีพเป็นลูกจ้างชั่วคราว
ผมทำมันออกมาได้ดีมากๆ และพอใจในสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่ เงินเดือนก็เรททั่วไป 15k เด็กจบใหม่
แต่จุดเปลี่ยนมันคือตอนนี้มีการประกาศสอบเข้ารับราชการ ที่บ้านผมให้ผมลาออกมา เพื่ออ่านหนังสือเตรียมสอบ แต่พอสอบแล้ว ผมไม่ผ่านการคัดเลือก
ซึ่งก็โอเค ผมยอมรับ แต่ที่บ้านกลับมองว่าผมเป็นคนล้มเหลว ผมก็เข้าใจได้ แต่เมื่อผมขอออกไปทำงานที่ผมถนัด และทำได้ดี เขาก็ไม่ให้ไป เพราะบอกว่ามันไม่มั่นคง ผมก็ยอมรับอีกเช่นเคย
ผมใช้เวลาอยู่ที่บ้านนานเกือบ 5 เดือน เพื่ออ่านหนังสือสอบในสิ่งที่ผมไม่ค่อยชอบ และอยากเป็นนัก  แต่การสอบก็เลื่อนตลอดเพราะโควิด และผมเริ่มล้ากับการทำแบบนี้ ผมอู้บ้าง บางวันก็ไม่อ่าน และช่วงไหนหากผมเล่นเกมส์ ผมจะกลายเป็นคนผิด แบบผิดมากๆ บ้านแตก
     มาถึงตอนนี้ ทุกอย่างมันพังไปหมด ผมมีเพื่อนคนนึงที่สนิทที่สุดในชีวิต แต่เราก็ทะเลาะกันเพราะ เขาเข้าใจผิด และไม่ฟังที่ผมอธิบายเลย 
ผมมีเพื่อนน้อยมากๆ เพราะผมชอบคุยเรื่องสิ่งที่ผมชอบเพียงอย่างเดียว ผมคุยไม่เก่ง หลังจากจบมหาลัยผมก็ไม่ได้คุยเรื่องแบบนี้กับใครอีก ผมเลยไม่มีเพื่อน และเขาก็เป็นเพื่อนคนเดียวของผมที่คบกันมาตั้งแต่มัธยมยันตอนนี้ และผมเสียเขาไป
     พ่อ ไล่ผมออกจากบ้าน เนื่องจากวันนี้ผมตื่นสาย และไม่ได้ตากผ้า ผมคิดว่าเป็นเพราะฤทธิ์ยา ( ผมเป็นกระเพาะปัสสาวะอักเสบ ) เขาบอกว่า ถ้าไม่ช่วยกัน ก็ไม่ต้องมาอยู่บ้านนี้ ผมเสียใจมาก เขาต่างหากที่ไม่ทำอะไรเลย ให้แม่ทำคนเดียว ไม่ทำอะไรเลยก็คือไม่ทำอะไรเลย วันๆนึง ไปทำงานแค่ 2 ชม. กลับบ้านมาเปิดหนังดู ข้าวก็รอคนมาเสิร์ฟ รอคนเก็บไปล้าง กินเสร็จก็ไปอาบน้ำนอน และได้ยินบ่อยๆ ว่า ใช้ลูกมันดิ ให้ลูกมันทำ เราจะทำทำไม มันต้องตอบแทน
ผมเคยเห็นเขาเป็นไอดอล แต่ตอนนี้เขาไม่ใช่ไอดอลสำหรับผมอีกต่อไป
      ผมป่วย ต้องไปหาหมอ ผมไปบอกเขา เขาไม่สนใจ รดน้ำต้นไม้ต่ออย่างที่เคยทำ ผมต้องไปหาหมอเองตอน 8 โมงเช้า แต่ที่คลีนิคบอกว่าหมอ 10 โมง ผมกลับมาบ้าน เขาก็ถามว่าเป็นไง ผมก็บอกว่าหมอมา 10 โมง และเขาก็บอกว่าให้แม่ไปส่งนะ พ่อจะไปทำงาน ซึ่งจริงๆเขาเป็นหัวหน้า และไม่ค่อยจะไปทำงานเลย ผมเสียใจมากๆ และหลายๆครั้งที่เขาเลือกใช้คำรุนแรงใส่ผม ไร้ความสามารถ โง่ แค่นี้ก็ทำไม่ได้ ผมเลยคิดว่าเขาแสร้งทำเป็นรักผม เพื่อให้ตัวเองดูดี
       แม่ คนที่ทำทุกอย่างในบ้าน ทำให้ทุกคน ทำงาน ทำงานบ้าน ทำกับข้าว ซึ่งเขาจะกลับมาจากที่ทำงานตอนเย็น ทุกวัน ผมกับน้องจะไปช่วยแม่ทำงาน และผมก็โดนบ่นตลอด เขาจู้จี้ผมเหมือนผมเป็นเด็ก ป.1 บอกให้ผมออกกำลังกายวันละเป็น 10 ๆ ครั้ง เวลาไม่พอใจก็จะสบถทั่วบ้าน ไอ ไอสัส เวลาตัวเองทำผิดก็จะแกล้งทำเป็นร้องให้ กรี๊ด ผมไม่รู้ว่าเป็นอาการทางจิตไหม แต่ทุกครั้งผมต้องเป็นคนรับกรรม และล่าสุดที่ผมไม่สบาย แค่ผมเดินไปบอก เขาก็ด่าผม สถบใส่ เหมือนว่าผมเป็นคนผิด พอผมบอกให้เขาพูดดีๆ เหมือนไปกระตุกต่อมอีโก้เขา เขายิ่งโวยวายใส่ผม ปิดประตูใส่แรงๆ สถบดังๆ ไอ ใครจะทำอะไรก็ทำ สัสเอ้ย กูทำอะไรก็ผิด ผมไม่เข้าใจว่าผมผิดตรงไหน ผมพูดดีๆ ตลอด ไม่ขึ้นเสียงอะไรเลย และอีกเรื่องนึงคือ เขาติดเงินผมอยู่จำนวนนึง ซึ่งก็มากอยู่ เป็นเงินเก็บของผมทั้งหมดที่ทำงานมา แต่เวลาผมขอคืน เขาก็ไม่ให้ อ้างว่า เขาดูแลเรามาตลอด เงินแค่นี้ยังไม่ถึงครึ่งที่เขาใช้เลี้ยงเรามา
       น้องสาว คนที่ผมรักที่สุด เเละอยากดูแลเขาโดยไม่เป็นแบบพ่อกับแม่ ผมมีเขาแค่คนเดียว ผมให้เขาได้ทุกอย่าง แต่ล่าสุด ผมเห็นเขาคุยกับแฟนเก่าผม ด้วยท่าทางแบบสนิทใจ ซึ่งผมควรจะใจกว้าง แต่แฟนเก่าผมเขาทำกับผมแสบมากๆ ผมใช้เวลาเยียวยาหัวใจ กับสมองผมนานกว่า 2 ปี ตอนนี้ก็ยังไม่หาย ผมรักเขามาก ตอนเลิกกันผมเป็นบ้าเป็นบอ panic attacks ต้องไปรักษาตัว และใช่ พ่อผมบอกจะพาไป ให้ผมกลับบ้านมา แต่สุดท้ายก็เงียบ และผมต้องไปเอง ผมเกลียดสัญญาที่สุด กลับมาที่น้องสาวผม ผมไม่เข้าใจ หรือผมใจแคบเกินไป ทำไมเขาถึงยังติดต่อสื่อสารกันแบบนั้น ทั้งๆที่แฟนเก่าผมเขาทำร้ายผมขนาดนั้น ผมเจ็บปวดเหลือเกินครับ และมีความไม่เข้าใจที่เกินจะบรรยาย ผมไม่โกรธน้อง แต่ผิดหวังมากๆ
      ผมไม่เหลือใคร และอยากหนีไปให้ใกลที่สุด แต่มันทำไม่ได้ ผมไม่เหลือเงินเพราะโดนแม่เอาไปหมด ผมเหนื่อย ไม่รู้จะพูดคุยกับใคร ผมไม่ได้อยากจะฆ่าตัวตายอะไรแบบนั้น แต่ผมเป็น panic attack ผมเหมือนจะตายโดยอัตโนมัติอยู่แล้ว แค่ผมกดดันเกินไป 
ผมควรทำยังไง ผมไม่รู้ว่าผมเป็นใครในบ้านหลังนี้ ผมไม่รู้ว่าอยู่ในฐานะอะไร ผมเหนื่อยมากๆ อยากให้เพื่อนๆ แสดงความคิดเห็นบอกผมที ขอบคุณมากๆครับ