งูพิษบ้าง เถรใบลานเปล่าบ้าง ไม่รู้จักโลก

อนึ่ง 
เราบัญญัติโลก ๑.
 ความเกิดแห่งโลก ๒
. ความดับแห่งโลก ๓.
 และข้อปฏิบัติให้ถึงความดับแห่งโลก ๔.
 ในร่างกายที่มีประมาณวาหนึ่ง มีสัญญา มีใจนี้เอง”
เชิงอรรถ :
๑ โลก ในที่นี้หมายถึงทุกขสัจ (องฺ.จตุกฺก.อ. ๒/๔๕/๓๔๕)
๒. ความเกิดแห่งโลก หมายถึงสมุทัยสัจ (องฺ.จตุกฺก.อ. ๒/๔๕/๓๔๕)
๓. ความดับแห่งโลก หมายถึงนิโรธสัจ (องฺ.จตุกฺก.อ. ๒/๔๕/๓๔๕)
๔. ข้อปฏิบัติให้ถึงความดับแห่งโลก หมายถึงมัคคสัจ (องฺ.จตุกฺก.อ. ๒/๔๕/๓๔๕)
โดยสรุป 
ที่พระพุทธเจ้าตรัสกับ โรหิตัสสะเทพบุตรก็คือ
 ที่สุดแห่งโลก ก็คือ เกิดที่ใจ ดับที่ใจ
 (ดับที่ใจ ก็คือ ดับกิเลสตัณหาที่เกาะกุมใจ)
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
Preview
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  พระไตรปิฎก มหาสติปัฏฐาน 4 ปฏิบัติธรรม ศาสนาพุทธ พระธรรม
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่