สวัสดีครับนี่เป็นกระทู้แรกของผม ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองจะต้องมาตั้งกระทู้ในพันทิป
      ตามหัวข้อเรื่องเลยนะครับ โตมาแล้วความสุขมันหายากจังเลย ตอนนี้ผมอายุ29ปี รู้สึกหมดไฟหมดความท้าท้ายใหม่ๆ ไม่ว่าจะซื้อของที่เคยชอบ เช่น รถยนต์ กีต้าร์ หรือท่องเที่ยวไปในที่ต่างๆ ก็เหมือนว่าเราไม่เห็นจะมีความสุขเท่าที่ควรเลย ไม่เหมือนเมื่อครั้งที่ยังเป็นเด็ก ความสุขผมหาง่ายมากๆ แค่เพียงรู้ว่าพรุ่งนี้คือวันหยุด เสาร์-อาทิตย์ มันก็ทำให้หัวใจผมชื่นบานมาก ในวัยเด็กนั้นไม่ค่อยมีเวลาได้เบื่อหน่ายกับชีวิตเท่าไร เพราะมีเรื่องให้เรารอตลอด เช่น เรานับวันรอที่จะถึงวันปิดเทอม พอปิดเทอมเราก็รอที่จะถึงวันเปิดเทอมจะได้เลื่อนชั้น เราตื่นเต้นมีความสุขเมื่อใกล้ถึงวันเทศกาลต่างๆ ปีใหม่ สงกานต์ ลอยกระทง ทุกเรื่องราวมีแต่ความสุขที่หาง่ายเต็มไปหมด 
      แต่พอเรียนจบมาแล้วเข้าวัยทำงานเป้าหมายต่างๆมันก็ค่อยๆหายไป ต่อให้เราซื้อของที่เคยอยากได้มากๆในวัยเด็กมันก็ไม่ทำให้เรามีความสุขเหมือนที่เราเคยจินตนาการไว้ แล้วยิ่งต้นปีที่ผ่านมาน้าแท้ๆที่เลี้ยงผมมาดันมาเสียจากไปกระทันหัน ยิ่งทำผมจิตตกเข้าไปใหญ่ คิดว่าเราเกิดมากันทำไม ในเมื่เราต้องตายจากกันในตอนสุดท้ายอยู่ดี ไม่ว่าเรื่องราวระหว่างทางจะมีความสุขบ้าง ทุกข์บ้าง แต่ฉากสุดท้ายคือการจากกันอยู่ดี มันยิ่งทำให้ผมจิตตก ไม่มีความสุข ไม่มีเป้าหมายที่จะทำให้ไฟในใจมันลุกขึ้นมา 

     คำถามเลยนะครับ เพื่อนในสังคมพันทิปนี้มีใครตกอยู่ในความรู้สึกแบบผมบ้าง แล้วถ้ามีคนเข้าใจผม พอจะแนะนำวิธีแก้ไขได้มั้ยครับ