ย้อนความไปตอนช่วงที่เราเลิกกันมันเป็นช่วงปิดเทอมค่ะ ต่างคนก็ไม่ได้เจอกัน เพราะเขาก็กลับบ้านต่างอำเภอด้วย เราก็เลยคิดว่าต่างคนก็ใช้ชีวิตของตัวเองไปแต่ก็คุยกันบ้าง แต่พอความเป็นจริงมันไม่ใช่เลยค่ะ มันเป็นความผิดของเราเองที่คิดแบบนี้ เราไม่ได้คุยกันเลย ทั้งวันมีแค่ 5 ข้อความ คือแฟนเก่าเราเป็นคนที่มีอะไรก็ไม่ชอบบอกความรู้สึกในใจมาค่ะ เคยคุยเรื่องนี้กันไปแฃ้วครั้งนึง ว่าให้บอกมาตรงๆเลยรู้สึกยังไงบอกอย่างนั้น ไม่ต้องเกรงใจ ซึ่งเขาก็ตอบตกลงค่ะ แล้วก่อนหน้านั้นเราก็ถามเรื่องนี้ไปแล้ว ว่าเราไม่ได้คุยกันน้อยใจบ้างมั้ย เขาก็ตอบมานะคะ ว่าช่วงแรกๆก็น้อยใจ แต่หลังๆก็เข้าใจได้ เพราะต่างคนก็ต่างไม่มีใคร จนมาถึงวันที่เลิกกันหนูกลัวว่าความสัมพันธ์ของหนูกับเขาจะหมดความรู้สึกที่มีให้กัน ต่างคนต่างชะเลยกันจน ไม่เหลือความรู้สึกดีๆให้กันแล้ว เพื่อนเราก็บอกให้เราไปโทรกับเขาชวนเขาคุยค่ะ ขอออกตัวก่อนว่าแฟนเก่าเราไม่ค่อยได้คุยกับใครค่ะ เพราะฉะนั้นเขาก็เลยเป็นคนชวนคุยและเข้าหาไม่เก่ง เราก็โทรไปหาเขา แล้วก็คุยกันเรื่องนี้ ช่วงแรกเราก็ปากไม่ตรงกับใจ เราพูดไปว่าถ้าจะเลิกกันก็ไม่เป็นไรนะ เราเข้าใจ แต่ใจจริงๆเราคืออย่าเลิกนะๆ;-; ตอนแรกเขาก็ถามเรานะคะว่าเราอยากเลิกอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ แต่เราก็รีบปฏิเสธทันทีเลยค่ะ เราบอกว่าไม่ ใครจะอยากไปเลิกล่ะ สุดท้าย เราถามเขาว่า เราจะเลิกกันใช่มั้ย เขาเงียบไปสักพัก แล้วเขาก็ตอบมาว่า "อืม โอเค" มันเศร้ามาค่ะ ฮือออ ตอนนี้เราเอาแต่โทษตัวเองที่ทำแบบนั้นไป แต่เขาก็เหมือนไม่ได้อยากมีเราในชีวิตเขาแล้วค่ะ เราคิดถึงเขาและรู้สึกผิดมากๆ เราควรทักไปขอคืนดีเขาด้วยคำพูดหรือวิธีประมาณไหนดีคะ รบกวนด้วยค่ะ/ขอบคุณค่ะ