แฟนบอกอยู่กับเราแล้วเหงา

คือผมมีแฟนอยู่คนนึง เราเริ่มต้นมาไม่ดีนักเราทะเลาะกันทุกวันเรื่องเล็กๆน้อยๆ ผมอายุ18 แฟนอายุ 29 เราสองคนอยู่ไกลกันมาก เวลาไม่ตรงกัน ผมต้องเรียน แฟนผมเธอต้องทำงานเวลามันต่างกัน 5ช.ม เธอทำงานคนเดียว บางวันเธอเหงา ผมก็ไม่มีเวลา ทุกวันเราจะมาเจอกันสองทุ่มแรกๆ เราไม่ได้คุยกันอยู่เลย มีอะไรกันทางโทรศัพท์ตลอด พอเธอจะเริ่มเล่าอะไร ผมก็จะนัวเนียเธอตลอด พอนานๆเข้าคู่เราก็ไม่มีไรทำ เธอก็ปิดใจไม่เล่าอะไรให้ฟังเลยว่าเธอต้องเจออะไรมาบ้างแต่ล่ะวัน พอเธอไม่เล่า ผมก็เป็นคนเงียบๆมันก็เลยทำให้บรรยากาศมันเงียบไปเลย มันก็จะวนมาเรื่องเดิม บางวันเราก็ทะเลาะกัน ผมก็เริ่มปรับตัวเข้าหาเธอ อยู่ในเวลาเธอต้องการ ค่อยรับฟังปัญหาต่างๆ ค่อยเอาใจ ค่อยถามว่าเป็นไงบ้าง เป็นห่วง แต่เวลาได้คุยกันเธอก็ไม่เปิดใจเลย เธอบ่นเหงา เธอบ่นไม่มีใครอยู่ข้างๆ เธอบอกมีผมก็เหมือนไม่มี บอกอะไรก็ไม่ได้ (ลืมบอกพักหลังๆ ไม่ค่อยได้นัวเนียเหมือนเมื่อก่อนนะ) เมื่อก่อนผมก็จะบอกว่า ทำไมอะ เค้าล่ะเค้าอยู่ที่ไหน เค้าก็อยู่ข้างๆตัวเสมอ ล่ะมันก็จะเริ่มทะเลาะกัน จะเป็นแบบนี้ตลอด พักหลังๆ ผมก็ไม่โวยวาย ก็เก็บมันไว้ในใจแทน ไม่อยากทะเลาะไม่อยากให้เธอร้องไห้ หลังจากนั้น เธอก็เริ่มหาคนอื่นคุยแทนผม แต่ละคนก็เข้ามาจีบ แต่เธอก็บอกว่าไม่ได้คิดอะไรด้วย แต่เธอก็แอบไปคุย แรกๆก็ทะเลาะกัน หลังๆผมก็ยอมรับ ล่ะไม่ค่อยว่าอะไรเธอ ไม่ใช่ผมไม่ถามอะไรน่ะคับ ผมก็ถามเป็นไงบ้าง วันนี้เหนื่อยไหม ลูกค้าเยอะ กินข้าวยังคะ ฯลฯ พยายามรับฟัง พยายามเข้าใจ เอาใจเธอ วันไหนเธอเหงาผมก็หยุดเรียนมาหาเธอ พยายามปิดข้อเสียหรือปรับตัว ตามใจเธอทุกอย่าง อยากได้ไรผมซื้อให้อยากให้ผมทำไรผมทำ ผมรักเธอมาก แรกๆผมแย่มาก ผมอยากจะปรับตัว แต่ดูเหมือนเธอก็ยังปิดเหมือนเดิม เธอยังบ่นเหงา ไม่มีใครอยู่เลย ผมต้องทำไงครับ เธอบอกก็ยังรักผมเหมือนเดิม ผมก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ ผมต้องทำไงให้เธอไม่เหงาและอยากให้มามองผมบ้างเวลามีปัญหา และไม่ไปหาคนอื่น