ตึกการเงินเก่า

เกริ่นก่อนว่าเป้นเรื่องที่เกิดขึ้นใน มหาลัย ที่เราเรียนอยู่ย่านสวนพลู ซึ่งตึกเรียนเก่าๆนั้นจะเยอะมากๆแล้วตึกใหม่ก็มีมากเช่นกันตึกเก่าๆเล่านี้นั้นจะกลายเป็นที่เก็บของหรือปล่อยให้เอกชลมาเช่าบ้าง เริ่มเรื่องเลยดีกว่า ตึกการเงินเก่านั้นตั้งอยู่หลังตึกคณะอีกทีปัจจุบันชื่อเรียกกันก็คือ ตึก 9 หรือ ตึกออกแบบ นั่นเป็นตึกที่เราใช้เรียนใช้อยู่ทำโทเดลทำโปรเจ็ค ก็เคยได้ยินเรื่องจากเล่าจากอาจารย์และพี่ๆศิษย์เก่ากันมาพอหนาหูอยุ่ ตัวเองกับเพื่อนๆก็ฟังหูไว้หูไม่ได้คิดอะไร ตอนนั้นยังปีหนึ่งอยู่ จนกระทั่งเทอมสองเป็นช่วงที่น่างสารมากที่ตึกคือไฟดับน้ำไม่ไหล อยู่กันแบบกันดารมาก วันนั้นเป็นวันหยุดเลยนัดกันขอให้อาจารยืเปิดห้องเขียนแบบให้หน่อยเพราะงานยังไม่เสร็จกัน อาจารย์บอกว่างั้นขึ้นไปรอกันเลยเดี๋ยวเอากุญแจห้องเขียนแบบไปให้ ก็ถามกันว่าจะอยุ่ในห้องได้หรอมันร้อนเลยคิดวิธีลากโต๊ะเขรยนแบบมาทำหน้าห้องกันลมพัดจะได้เย็นๆ พอถึงตึกก็ขึ้นไปตามที่อาจารย์บอก นั่งรอกัน สักพักมีภารโรงเป็นคุณลงผู้ชายบอกว่า"ห้องไม่ได้ล็อคนะเปิดได้ แต่ห้องมีขยะลุงยังไม่ได้กวาดเลย " เรากับเพื่อนเลยบอกว่าเดี๋ยยวจะทำความสะอาดกันเองเพราะพวกเราใช้ห้องกันจะได้ไม่ลำบากลุงวันหยุดยังมาทำงานอีก ก็พากันลากเอาโต๊ะออกมานั่งกันหน้าห้องนั่งทำไป อาจารย์ก็มา " อ่าว เอากุญแจมาจากไหนกัน ทำไมเอาออกมาได้ " เราก็บอกกันไปว่าลุงภารโรงบอกห้องไม่ได้ล็อคเปิดได้เลย ซึ่งเราก็หันไปเห็นหน้าอาจารย์ที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก เหงื่อตก " วันที่สอนพวกคุณวันสุดท้ายผมเป็นคนล็อคเองกับมือจะมีใครมาเปิดไม่ได้กุญแจอยุ่ที่ผมตลอด" เลยบอกไปว่าอาจจะคิดว่าล็อคแล้วก็ได้อาจจะสอนหนักมีเบลอๆ ก็แซวกันขำๆไปแก้เครียด แต่หน้าอาจารย์ก็คือไม่ไหวเลย แต่แกก็ไม่อะไรตรวจแบบต่อ เรากับเพื่อนก็นั่งทำไปสักพัก เพื่อนเราคนนึงมันก็เห็นคุณลุงคนนั้นที่ขึ้นมาเมื่อตอนเช้า นางก็เรียกเพื่อจะบออกอาจารย์ว่าคนนี้แหละ เป็นคนบอกว่าห้องมันไม่ล็อค "คุณลุงๆๆ" เราก็ได้ยินแค่เสียงพื่อนที่เรียก สักพักมันก็เงียบไปแล้วหันมาคุยกับเรา " กูว่าแปลกๆว่ะ กูเรียกลุงแกตะกี้แล้วเดินนิ่งเลยวะ" "หูแกตึงหรือเปล่า" ก็คุยกันสักพัก ลุงแกเดินออกมาจากห้องเขียนแบบ ทั้งๆที่เพื่อนเรียกแกไกลมากเสียงดังมากคือตรงที่เพื่อนเรียกคืออีกฝั่งซ้ายของตึกซึ่งเราอยู่กันฝั่งขวา เลยงงกัน "เรียกลุงหรอ" คือจังหวะนั้นทุกคนเงียบกันหมดจนเพื่อนอีกคนต้องแกล้งๆปฎิเสธไป " ไม่มีไรครับลุงๆ"  แกก็เดินไปทางเดิมทางที่เพื่อนเราเรียกแล้วลงบันไดไป อาจารย์ก็เลยบอกว่ารีบทำให้เสร็จแล้วรีบกลับกันดีกว่า ก็รีบทำรีบเสร็จรีบกลับกันก็ปิดห้องแล้วต่างคนก็จ้องไปที่ลูกบิดที่อาจารย์ล็อค เป็นพยานกันว่าล็อคแล้วนะ ก็กำลังจะลงบันไดกัน "แกร๊ก " ใช่ค่ะเสียงประตูเสียงลูกบิด แต่ประตูไม่เปิดออกมานะ คือได้ยินแค่เสียงทุกคนก็คือรับจ้ำออกมาเลย " กลับแล้วหรอ " เสียงคุณลุงภารโรงดังมากชั้นสอง หน้าห้องเขียนแบบชะเง้อลงมา พร้อมกับโบกมือบ้ายบาย 
: จังหวะนั้นคือมีคนเห็นไม่กี่คน มีเราเพื่ออีกสามคน คนอื่นก็คือเดินไปหมดแล้ว เราก็มองหน้ากันแล้วก็รีบเดิน
#เรื่องราว ของตึกนี้ยังมีอีกนะเดี๋ยวมาต่อ
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่