เราเป็นคนที่คิดมากรึปล่าว

ปกติแล้วตอนแรกเราไม่คิดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้แต่พอเราได้ยินหลายๆคนบอก เราก็เลยลองคิดดูว่าเราเป็นแบบนั้นจริงหรือไม่ซึ่งก็เป็นความจริง เราเป็นคนที่เงียบๆเวลาใครถามก็ไม่ตอบคนส่วนใหญ่มองว่าเราเป็นคนหยิ่ง บางคนก็มองว่าเราเป็นคนเอ๋อ แต่จริงๆที่เราไม่ตอบก็เพราะเราไม่มั่นใจว่าจะตอบยังไงดี ซึ่งเป็นเพราะว่าเราเป็นคนที่ความจำดีในเรื่องแปลกๆ คือ เราจำประโยคที่แม่ พ่อ หรือเพื่อนและคนอื่นๆไม่ว่าจะเป็นการด่าหรือตักเตือน ทำให้เวลาเราจะพูดหรือตอบ ในหัวเราจะมีคำตอบเป็น10ๆข้อ แต่คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าตอบแบบนั้นคนอื่นๆจะไม่พอใจหรือปล่าว จะโกรธหรือไม่สุดท้ายก็ไม่ตอบอะไรเลย อย่างเช่นคำถามง่ายๆอย่างข้าวเย็นอยากกินอะไร ในหัวเราก็จะมีคำพูดต่างๆในกรณีนี้คือ กินอะไรก็ไม่ได้กินทีก็กินแต่ของแพง แม่เราพูดไว้เนื่องจากวันนั้นเรารู้สึกที่อยากจะกินไก่ทอดเกาหลีของร้านพิซซ่า แต่ราคาก็ถือว่าไม่ถูก แต่นั้นเป็นครั้งแรกในไม่กี่สัปดาห์ที่เราจะขอว่าเราอยากกินอะไรเป็นพิเศษ หรืออีกครั้งหนึ่งที่ไปโลตัส ก็เลยขอแม่ว่าอยากกินชาบูเพราะไม่ได้กินมานานแล้ว ซึ่งแม่ก็พาไปแต่พ่อดูไม่ค่อยเห็นด้วยสุดท้ายตอนนั่งกินพ่อก็ทำสีหน้าแบบจะกินทำไมมันแพงอะไรแบบนี้ทำให้เรารู้สึกว่าทำไมเวลาพี่อยากกินอะไรซื้อไปให้และไม่ได้ว่าอะไรเลย แต่ทำไมพอเป็นเราเค้าถึงพูดแบบนั้นและทำสีหน้าแบบนั้น หรือเพราะพี่สาวเราไม่คิดมากและไม่สนใจว่าใครจะพูดอะไรและทำสีหน้ายังไง ทำให้พอถูกแม่ถามแบบนั้นในหัวก็จะคิดไปเลยว่า ไม่อยากกินข้าวในห้าง เพราะราคาอาจแพง สุดท้ายก็จบที่หมูปิ้งถึงอยากกินอะไรก็จะตอบแบบนั้นตลอดเพราะไม่อยากจะถูกว่าด้วยคำเดิมเป็นครั้งที่สอง ทำให้บางครั้งก็กินหมูปิ้งตลอดสัปดาห์ พอไม่ตอบก็จะโดยว่าเช่นแม่ก็เหนื่อยนะที่ถามอะไรก็ไม่ตอบต้องคิดให้ตลอดอะไรแบบนี้ แล้วเราก็ยังมีเรื่องต่างๆอีกเยอะแต่อันนี้แค่ระบายเฉยๆอาจนอกเรื ่องไปบ้างแต่ก็อยากให้ช่วยบอกหน่อยว่าคนแบบเราเป็นคนที่คิดมากรึปล่าว