ครอบครัวห้ามไม่ให้ออกไปไหนตั้งแต่เด็ก มันทำให้เรากลายเป็นคนเก็บตัวชอบอยู่คนเดียวใช่ไหม

เรื่องมันเกิดจากว่าเราถูกเลี้ยงมาโดยตากับยายเพราะแม่เราเค้าท้องตั้งแต่มอ.ปลาย แล้วเลิกกับพ่อเราเค้าต้องไปทำงานเลยทิ้งเราไว้ให้ตายายเลี้ยง เรื่องมันเกิดคือเราตอนมัธยมพอมีกลุ่มเพื่อน ก็อยากไปเที่ยวกับเพื่อนบ้างแต่พอจะขอเค้าออกไปไหนมันก็ยากเย็นยิ่งตอนนั้นยายเราเสียแล้วเราอยู่กับตาสองคนเค้าก็จะชอบด่าชอบว่าเรา จนมันทำให้เรารำคาญจนแบบคิดว่าโอเคถ้าห้ามมากนักใช่ไหมก็ไม่ไปก็ได้ จะได้ไม่ฟังเค้าบ่นเรา พอเรียนจบมาความที่ไม่ค่อยมีเพื่อนไม่ค่อยได้ไปไหน อยู่แต่บ้านมันทำให้เราไม่มีใครเลย สิ่งที่เป็นเพื่อนเรามาตลอดก็คือโทรศัพท์อยู่บ้านฟังเพลง อ่านนิยาย ดูหนังทั่งวันอยู่อย่างนั่นวนลูปไปเรื่อยๆ มีออกไปทำงานรับจ้างบ้าง ซึ่งเราก็ออกบ้านได้ก็ตอนไปทำงานรับจ้างกับตาเท่านั่นแหละ เวลามีงานหรือเค้าจะออกไปไหนกันเค้าก็มาถามมาเรียกเรานะว่าไปไหม แต่นี้เรารู้สึกได้เลยว่าการที่เราอยู่บ้านคนเดียวเล่นโทรศัพท์ ไม่มีเสียงใครพูดใครบ่นอะไรมันทำให้เรามีความสุขรู้สึกสบายกว่าการออกไปไหนข้างนอกอีก จนมันทำให้เราถามตัวเองว่าเป็นโรคอะไรไหม เวลาออกไปไหนใจเรามันคิดแต่อยากจะกับบ้านนะเพราะรุ้สึกว่าการออกไปข้างนอกมันน่าเบื่อ เบื่อการรอการมีคนเยอะๆยิ่งทำให้อยากกลับบ้านมาก จนตอนนี้โตตาเค้าก็จะชอบบ่นชอบว่าเราประจำเกี่ยวกับชีวิตประจำวันซึ่งบ้างครั้งมันก็ดูไม่ใช่เรื่องเลย ญาติเค้าก็จะถามเราว่าทำไมไม่ไปทำงานในเมืองอยู่กับแม่ละซึ่งมันอาจเพราะความขี้เกียจ รวมถึงการกลัวอะไรที่แปลกใหม่มันทำให้เราตัดสินใจไม่ได้ซักที เพราะรู้สึกว่าอยู่แบบนี้มันดีอยู่แล้วถึงแต่มันก็จะมีบ้างบางครั้งที่ตาเค้าด่าเค้าว่าเรามันก็ทำให้เราคิดอยากออกไปอยู่กับแม่บ้างเบื่อเค้า แต่พอความรุ้สึกโกรธมันหายไปเราก็จะรุ้สึกว่าอยู่แบบนี้แหละ วนลูปไปเรื่อยๆสิ่งที่เราทำอยู่รู้สึกกับที่อยู่คนเดียวไม่มีเสียงใครอยู่อย่างเงียบๆของเราคนเดียวอย่างนี้มันปกติใช่ไหม โลกออนไลน์เราก็ไม่ใครคุยเลยนะ สิ่งที่เราอยู่มันก็มีแต่จินตนาการของเราเนี่ยแหละ ดูหนังฟังเพลงอ่านนิยายอยู่อย่างเนี้ยไปเรื่อยเรารู้สึกอยู่กับมันได้จนตายเลยถ้ามีเงินอ่ะ