ข้างบ้านกินเหล้า เปิดเพลงเสียงดัง ทะเลาะกันจนไม่อยากอยู่บ้าน

ผมอยูบ้านจัดสรร ราคากลางๆ 2 ล้านต้นๆ ผมอยู่ตั้งแต่สร้างหมู่บ้านใหม่ๆ และผ่านมาสักพักก็มีคนมาซื้อจนเกือบหมด เหลือบ้านหลังนึงเป็นทางสามแพรง ไม่มีใครมาซื้อนานมาก อยู่มาวันนึงก็มีคนมาซื้อหลังนั้น และนี่คือจุดเริ่มต้นของปัญหา หลังนี้มีผู้ชายขี้เมาอาศัยอยู่ มีลูกน้อยและเมียแล้วแต่ลูกเมียก็ไม่ค่อยมาอยู่ด้วยนานๆจะมาที (มันทำงานส่งของส่วนแฟนเห็นเขาว่าเป็นราชการซึ่งบ้านน่าจะเป็นของแฟน) มันกินเหล้าบ่อยและเสียงดังมากๆ เพลงเปิดจากลำโพงรถกระบะ ซึ่งดังและสั่นมาก น้ำเสียงที่คุยคือดัง(ด้วยความที่มันพูดเสียงดังมากเป็นปกติยุแล้ว) จนครั้งนึงผมต้องเข้าไปบอกให้เบาเสียงหน่อยมันดังเกินไป(ซึ่งปกติผมไม่คุยกับมันยุแล้วรวมทั้งหลายๆบ้านเพราะท่าทางมันเหมือนนักเลงขี้เหล้า) มันก็เบาลงได้แค่ไม่กี่วัน ด้วยความเป็นเครื่องเสียงรถยนต์ เปิดปกติมันก็แรงยุแล้วและเบสมันหนักมาก บวกกับพอมันเปิดเพลงบ้านมันเสร็จแล้ว มันก็จะมานั่งกินเหล้าคุยกับเจ๊ข้างบ้านมันซึ่งเป็นบ้านปล่อยเช่า และเป็นหลังเดียวที่คุยกับมัน เพราะกินเหล้าด้วยกันและเสียงดังทั้งคู่ เวลาคุยกันคือดังมากได้ยินหมดเลย ดึกดื่นไม่นอน และมีอยู่วันนึงทำให้ผมโมโหมากทั้งๆที่ผมคิดว่าจะพยายามไม่สนใจ อดทนให้ได้ วันนั้นมันเอารถมาจอดเปิดยุข้างบ้านผมเลย ด้วยความที่บ้านผมยุหัวมุม และบ้านมันเป็นทางสามแพรง ซึ่งมีถนนกั้น แต่มันมาเปิดยุข้างบ้านผมเลย บ้านนิสั่นเลย ผมเลยไปบอกมันให้เบาเสียงหน่อยเกรงใจบ้านข้างๆหน่อย มันเถียงผมทุกอย่างทำไมบ้านอื่นเขาไม่เห็นมีปัญหานู่นนี่ (ผมเลยบอกมันเพราะบ้านอื่นเขาไม่กล้าบอกไงเขามีครอบครัวหมดแล้ว และข้างบ้านมันโดยตรงก็เป็นคนแก่แกทำงานที่วัดจีน ไม่สงสารแกหรอ) มันเถียงผมสารพัด แฟนผมเลยมาบอกให้ผมกลับ สุดท้ายผมรู้ว่าคงบอกดีๆไม่ได้ละ ผมเลยจะเดินกลับบ้าน ปรากฎว่ามันวิ่งไปหยิบมีดในบ้านมาไล่ผมกับแฟน เลยวิ่งเข้าไปในบ้านแล้วเรียกตำรวจมารวมถึงผู้ใหญ่บ้านด้วย มันเถียงตำรวจสารพัด มันไม่รุ้ด้วยซ้ำว่ามันผิดอะไร ตำรวจก็บอกมันว่าเปิดแบบนี้ไม่ได้ เครื่องเสียงมันไม่ถูกต้อง ก็ได้แค่เตือนและก็แยกย้าย ผมเลยไปลงบันทึกไว้ที่ สน. เป็นหลักฐาน
...หลังจากวันนั้นทุกอย่างดีขึ้น มันไม่ค่อยเปิด หรือเปิดก็เบาลง แต่เสียงพูดคุยดึกๆก็ยังดังยุ ผมก็พยายามปรับตัวไม่คิดอะไร พยายามอย่าสนใจ ผ่านมาได้สักพักอาทิตย์แล้วอาทิตย์เล่า ผมก็เหมือนจะทำใจได้เวลามันทำงานกลับมาและเปิดเพลงฟัง หรือการคุยกันดึกๆของมัน แต่เหมือนผมหลอกตัวเอง ผมไม่ได้รู้สึกทำใจได้จริงๆ เวลาผมได้ยินเสียงเพลงหรือเสียงพูดของมัน มันทำให้ผมหงุดหงิดและปวดหัวมาก ผมพยายามทำให้มันปกติ แต่ผมทำไม่ได้เลย ออกจากบ้านไปผมก็เห็นหน้ามันละ รดน้ำต้นไม้หน้าบ้านพาหมาไปวิ่ง ทุกอย่างที่ผมเคยทำมันไม่ปกติเลย มันรู้สึกแย่ๆเซ็งๆทั้งๆที่มันก็ไม่ได้มาทำอะไรให้ผม ผมอ่านหนังสือทุกวันแบบไม่ค่อยมีสมาธิ (ช่วงนี้ผมเตรียมสอบราชการด้วย) ผมพยายามเปิดเพลงฟังในบ้านเพื่อให้มันกลบเสียงมัน มันก็ไม่เหมือนเดิมเลย ผมรู้สึกแย่สุดๆ จนผมอยากหนีไปไกลๆเลย ผมเหนื่อยมาก ใครมีอะไรแนะนำผมมัย หรือผมพลาดอะไรตรงไหน หรือใครอยากแชร์ประสบการณ์ได้เลยครับ