หวัดดี. ตอนนี้เราอายุ17ปี ก่อนอื่นคือเรื่องของเรามันค่อนข้างจะยาวนะคะ แต่อยากจะขอคำแนะนำหรือคำปลอบใจสำหรับคนที่ว่างอ่านนะคะ😔 คือเรารู้สึกไม่มีความสุขกับชีวิตเลยแม้แต่นิด ทั้งครอบครัว โรงเรียน รวมถึงความรัก ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหนก็มีแต่ความทุกข์ไปหมด คือุราเป็นนักเรียนคนนึงที่ค่อนข้างจะเป็นเด็กเรียน เราเป็นนักเรียนพระราชทานเรามีความฝันอยากเป็นผู้พิพากษา ครอบครัวของเราเลยตั้งหวังกับเรามาก เรามีน้องสาวอายุ14กับน้องชายอายุ9ขวบ เริ่มจากปัญหาที่บ้านก่อนนะคะ คือเราถูกตั้งหวังให้เรียนได้เกรดดีๆมาตั้งแต่เด็ก แต่เรารู้สึกว่าเราไม่เคยได้รับการซับพอร์ตที่ดีเลย ตอนเด็กๆครอบครัวไปเที่ยวจะเหลือเรากับลูกพี่ลูกน้องคนนึงที่อยู่เฝ้าบ้านตลอด ครอบครัวไม่เคยซื้อเสื้อผ้าอะไรให้ (ความเป็นเด็กก็อยากจะมีเสื้อผ้าสวยๆอะเนอะ) แต่ครอบครัวซื้อให้น้อง ข้าวของที่จำเป็นอย่างโทรศัพท์ที่ต้องใช้ในการสื่อสาร เราเก็บเงินจากการทำงานของเราซื้อโทรศัพท์เครื่องแรกตอน ม.3 ในขณะที่ครอบครัวซื้อให้น้อง (งานที่เราทำเป็นงานแพ็คของง่ายๆคนแถวบ้านเราจ้างนะ คือเราเป็นคนค่อนข้างที่จะตัวเล็ก เล็กมากๆเหมือนเด็กประถมเลยไม่ได้ทำงานอะไรหนักๆหรอก) เราท้อมากเวลาที่อยู่บ้านจะได้ยินเสียงแม่ตะโกนด่าว่าต่างๆนาๆด้วยคำหยาบคาย เราได้ยินเสียงพวกนี้แล้วเครียดมากๆ ในหัวคิดแต่ว่าทำไมต้องมาเกิดในสังคมแบบนี้ กว่าเราจะเรียนจบ ม.ต้นมาลำบากมาก มีช่วงที่เราต้องทำงานในคอมพิวเตอร์ที่ รร.แล้วกลับบ้านเย็นก็โดนแม่ด่าว่าจะอยู่หา ผช.หรืออะไร คนอื่นไม่เห็นอยู่ คือ รร.ที่เราเรียน ม.ต้นเป็นรร.ขยายโอกาศ เด็กแทบจะไม่สนใจเรียน มีเรากับเพื่อนแค่2-3คนที่อยู่ทำงาน ถึงได้เกรด4.00มา คือเข้าใจมั้ยอะว่าเราเกิดคำถามในใจว่า แม่อยากให้เราเรียนได้เกรดดีๆ แต่ทำไมถึงไม่ซัพพอร์ตเราเลย อย่างเรื่องฝีมือการวาดรูป เราพอจะมีความสามารถในการวาดรูปแล้วเราก็ชอบ เราเก็บเงินซื้อสีซื้อกระดาษเราก็โดนแม่ว่า ทั้งที่มันเป็นสิ่งที่สร้างสรรค์ (เราขับรถไม่เป็นนะ จะไปไหนทีก็ให้แม่พาไปเลยโดนบ่นบ่อยๆ) มาถึงเรื่องปัญหาใน รร.นะ คือหลังจากเราเปลี่ยน รร.มาเรียน ม.ปลายที่ รร.หนึ่ง เราเข้ากับเพื่อนไม่ค่อยจะได้ อาจจะเป็นเพราะเราเป็นนักเรียนพระราชทานหรือป่าว
คือมันก็เกี่ยวเนื่องกับเรื่องสถาบันพระมหากษัตริย์อะ กระแสตอนนี้แรงมาก เราเข้าใจความคิดของทุกคน ไม่เคยไปด่าว่าใครอะไรเลย เราอยู่เงียบๆตลอด แต่ก็เหมือนจะโดนไม่ชอบหน้า บวกกับเรื่องเรียนด้วย เราเป็นคนที่มั่นใจในตัวเอง ตอนเรียนก็จะตอบคำถามนั่นนี่บ่อยๆ (เทอมนี้ได้ท็อปห้องโดนเกลียดหน้าเข้าไปใหญ่แน่ๆ) เรามีเพื่อนที่ไปเรียนต่อด้วยจาก รร.เก่าแค่2-3คน นี่เป็นสิ่งที่ทำให้เด็กเรียนแบบเราไม่อยากไป รร.เลย มาถึงเรื่องความรัก อย่างที่บอกว่าเราค่อยข้างจะเป็นเด็กเรียนไม่ค่อยสนใจใครหรอก เรามีแฟนครั้งแรกตอน
ม.3เทอม2 มันอาจจะดูเร็วไปสำหรับความคิดของผู้ใหญ่บางคนนะคะ แต่อยากให้เข้าใจว่าเราไม่มีที่ยึดเหนี่ยวใจเลยจริงๆ เราคบกับแฟนได้ปีกว่า พึ่งเลิกไปไม่นานนี้ คือนี่เป็นปัญหาสำหรับเราตอนนี้มาก เพราะเขาคือคนที่ยึดเหนี่ยวเรามาตลอดระยะเวลาที่คบกัน เขาเป็นคนดีจริงๆ ขนาดที่ว่าแม่เราห้ามไม่ให้มีแฟนแต่พอรู้จักเขาแม่เรากับพูดว่าถ้าได้เป็นลูกเขยคงดี (แต่เราแนะนำให้แม่รู้จักในฐานะเพื่อน เราไม่ได้บอกแม่ว่าคบกัน) เขาเป็นคนเงียบๆ เป็นผู้ชายที่ทำให้เราที่ไม่คิดจะมีความรักกับมีความรักขึ้นมา ตลอดเวลาที่มีปัญหาเราอยากตายมาก เขาก็คือคนที่ทำให้เราอยากมีอนาคตอยู่ ทำให้เราอยู่แบบมีความสุขมากในตอนที่คบกัน แต่มาวันนี้เราเลิกกันแบบงงๆ เพราะเราขอขึ้นสถานะในเฟส แล้วก็ขอให้คบกันแบบเปิดเผย แต่เขาไม่โอเคร (ลืมบอกว่าเขาค่อยข้างจะหน้าตาดี มีคนชอบเยอะ ส่วนเราอะหรอ555)หรือเราคิดไปเองว่าเขาดี แต่ก่อนหน้านี้เขาทักมาพูดจาทางด้านลบใส่เรา แต่เราดูออกว่าสิ่งที่เขาคือเขาพยายามทำให้เราเกลียดเพื่อที่จะลืมได้ แล้วมันก็จริงอย่างที่คิด พอเขาเห็นเราไม่โกรธเขาก็ปลอบใจแล้วบอกว่าอยากให้เราเกลียดให้เราลืม แต่เราลืมไม่ได้จริงๆ ถึงลืมได้ก็ไม่อยากลืม เพราะเขาคือความสุขสิ่งเดียวในชีวิตเราจริงๆ เรากับเขาเรียนคนละ รร.นะ ตั้งแต่ ม.ต้นแล้ว พอจบ ม.ต้นก็ต่อ ม.ปลายคนละที่ (เราบังเอิญเจอกันตอนทำกิจกรรมต่าง รร.) ขอโทษสำหรับคนที่รู้สึกว่าเราเยอะไปนะ แต่ถ้ามาอยู่จุดนี้จริงๆน่าจะเข้าใจความรู้สึก ตลอดเวลาปีกว่าเรามีสุขมากๆ มากแบบไม่เคยมีมาก่อน อ้อที่รู้สึกว่าเขาเป็นคนดี คือเขาปกป้องเรา ตอนที่เพื่อนเขาพูดถึงเราให้กลุ่มทางด้านเพศ เขาเข้าไปว่าเพื่อนประมาณว่าไม่ควรพูดถึงเราแบบนี้ จนเขาทะเลาะกับเพื่อน แต่เขาก็เลือกที่จะปกป้องเรา แทนที่จะเอาเราไปพูดแบบ make fun แล้วก็อีกหลายอย่าง ทั้งญาติของเขาที่อายุไล่ๆกัน เหมือนเขาจะพึ่งรุ้จักญาติคนนี้ตอนโต เลยเหมือนจะมีความรู้สึกดีๆให้กัน ญาติเขาสั่งให้เขาเลิกกับเรา ที่ผ่านมาเขาเลิกกับ ผญ.คนอื่นเพื่อญาติคนนี้ แต่พอเป็นเรา เขากับเลือกที่จะไม่คุยกับญาติคนนั้นแล้วคบกับเรา (ญาติเขาห่างๆ เป็นคนสวยมากๆ เราอายตัวเองมาก เทียบไม่ติดเลย) ญาติเขาคนนี้คือคนที่เราอคติมากๆ เรียกว่าเกลียดเลยก็ได้ อยู่ๆมาสั่งให้คนอื่นเลิกกัน แล้วก็เรื่องที่รู้สึกชอบกัน เรารับไม่ได้จริงๆ แต่ด้วยความที่เรารักแฟนเรา+กับมันเป็นอดีตที่แฟนเราตัดทิ้งแล้ว เราเลยไม่ได้อ่ะไร เห้ออออ~ท้อเนอะ ยาวอะ555อ่านมาถึงกันมั้ยเนี่ย เราแค่อยากมีเพื่อนคุย คนที่รับฟังเราได้บ้าง เราท้อ เราเหนื่อยกับชีวิต ตอนนี้ปิดเทอมเราทำแค่นอนเปิดเพลงปล่อยให้น้ำตาไหลทั้งวัน เราท้อแบบสุดๆ ชีวิตตอนนี้มีแค่หวังให้แฟนกลับมา เพราะเขาก็ยังมีเป็นห่วงเราบ้าง.ฟังดูอาจจะไร้สาระความรักเด็กๆ สำหรับเรามันไม่เด็กนะ เพราะเราไม่ได้รับความรักจากที่อื่นแล้วอะ พอได้จากแฟน ก็อยากได้จากเขาตลอด เราไม่คิดจะเปิดใจกับใครทั้งนั้น เพราะเราคิดว่าแฟนเราดีขนาดนี้สุดท้ายยังเลิกกัน กับคนอื่นเราก็ไม่แน่ใจแล้ว.
เหนื่อย😔
คือมันก็เกี่ยวเนื่องกับเรื่องสถาบันพระมหากษัตริย์อะ กระแสตอนนี้แรงมาก เราเข้าใจความคิดของทุกคน ไม่เคยไปด่าว่าใครอะไรเลย เราอยู่เงียบๆตลอด แต่ก็เหมือนจะโดนไม่ชอบหน้า บวกกับเรื่องเรียนด้วย เราเป็นคนที่มั่นใจในตัวเอง ตอนเรียนก็จะตอบคำถามนั่นนี่บ่อยๆ (เทอมนี้ได้ท็อปห้องโดนเกลียดหน้าเข้าไปใหญ่แน่ๆ) เรามีเพื่อนที่ไปเรียนต่อด้วยจาก รร.เก่าแค่2-3คน นี่เป็นสิ่งที่ทำให้เด็กเรียนแบบเราไม่อยากไป รร.เลย มาถึงเรื่องความรัก อย่างที่บอกว่าเราค่อยข้างจะเป็นเด็กเรียนไม่ค่อยสนใจใครหรอก เรามีแฟนครั้งแรกตอน
ม.3เทอม2 มันอาจจะดูเร็วไปสำหรับความคิดของผู้ใหญ่บางคนนะคะ แต่อยากให้เข้าใจว่าเราไม่มีที่ยึดเหนี่ยวใจเลยจริงๆ เราคบกับแฟนได้ปีกว่า พึ่งเลิกไปไม่นานนี้ คือนี่เป็นปัญหาสำหรับเราตอนนี้มาก เพราะเขาคือคนที่ยึดเหนี่ยวเรามาตลอดระยะเวลาที่คบกัน เขาเป็นคนดีจริงๆ ขนาดที่ว่าแม่เราห้ามไม่ให้มีแฟนแต่พอรู้จักเขาแม่เรากับพูดว่าถ้าได้เป็นลูกเขยคงดี (แต่เราแนะนำให้แม่รู้จักในฐานะเพื่อน เราไม่ได้บอกแม่ว่าคบกัน) เขาเป็นคนเงียบๆ เป็นผู้ชายที่ทำให้เราที่ไม่คิดจะมีความรักกับมีความรักขึ้นมา ตลอดเวลาที่มีปัญหาเราอยากตายมาก เขาก็คือคนที่ทำให้เราอยากมีอนาคตอยู่ ทำให้เราอยู่แบบมีความสุขมากในตอนที่คบกัน แต่มาวันนี้เราเลิกกันแบบงงๆ เพราะเราขอขึ้นสถานะในเฟส แล้วก็ขอให้คบกันแบบเปิดเผย แต่เขาไม่โอเคร (ลืมบอกว่าเขาค่อยข้างจะหน้าตาดี มีคนชอบเยอะ ส่วนเราอะหรอ555)หรือเราคิดไปเองว่าเขาดี แต่ก่อนหน้านี้เขาทักมาพูดจาทางด้านลบใส่เรา แต่เราดูออกว่าสิ่งที่เขาคือเขาพยายามทำให้เราเกลียดเพื่อที่จะลืมได้ แล้วมันก็จริงอย่างที่คิด พอเขาเห็นเราไม่โกรธเขาก็ปลอบใจแล้วบอกว่าอยากให้เราเกลียดให้เราลืม แต่เราลืมไม่ได้จริงๆ ถึงลืมได้ก็ไม่อยากลืม เพราะเขาคือความสุขสิ่งเดียวในชีวิตเราจริงๆ เรากับเขาเรียนคนละ รร.นะ ตั้งแต่ ม.ต้นแล้ว พอจบ ม.ต้นก็ต่อ ม.ปลายคนละที่ (เราบังเอิญเจอกันตอนทำกิจกรรมต่าง รร.) ขอโทษสำหรับคนที่รู้สึกว่าเราเยอะไปนะ แต่ถ้ามาอยู่จุดนี้จริงๆน่าจะเข้าใจความรู้สึก ตลอดเวลาปีกว่าเรามีสุขมากๆ มากแบบไม่เคยมีมาก่อน อ้อที่รู้สึกว่าเขาเป็นคนดี คือเขาปกป้องเรา ตอนที่เพื่อนเขาพูดถึงเราให้กลุ่มทางด้านเพศ เขาเข้าไปว่าเพื่อนประมาณว่าไม่ควรพูดถึงเราแบบนี้ จนเขาทะเลาะกับเพื่อน แต่เขาก็เลือกที่จะปกป้องเรา แทนที่จะเอาเราไปพูดแบบ make fun แล้วก็อีกหลายอย่าง ทั้งญาติของเขาที่อายุไล่ๆกัน เหมือนเขาจะพึ่งรุ้จักญาติคนนี้ตอนโต เลยเหมือนจะมีความรู้สึกดีๆให้กัน ญาติเขาสั่งให้เขาเลิกกับเรา ที่ผ่านมาเขาเลิกกับ ผญ.คนอื่นเพื่อญาติคนนี้ แต่พอเป็นเรา เขากับเลือกที่จะไม่คุยกับญาติคนนั้นแล้วคบกับเรา (ญาติเขาห่างๆ เป็นคนสวยมากๆ เราอายตัวเองมาก เทียบไม่ติดเลย) ญาติเขาคนนี้คือคนที่เราอคติมากๆ เรียกว่าเกลียดเลยก็ได้ อยู่ๆมาสั่งให้คนอื่นเลิกกัน แล้วก็เรื่องที่รู้สึกชอบกัน เรารับไม่ได้จริงๆ แต่ด้วยความที่เรารักแฟนเรา+กับมันเป็นอดีตที่แฟนเราตัดทิ้งแล้ว เราเลยไม่ได้อ่ะไร เห้ออออ~ท้อเนอะ ยาวอะ555อ่านมาถึงกันมั้ยเนี่ย เราแค่อยากมีเพื่อนคุย คนที่รับฟังเราได้บ้าง เราท้อ เราเหนื่อยกับชีวิต ตอนนี้ปิดเทอมเราทำแค่นอนเปิดเพลงปล่อยให้น้ำตาไหลทั้งวัน เราท้อแบบสุดๆ ชีวิตตอนนี้มีแค่หวังให้แฟนกลับมา เพราะเขาก็ยังมีเป็นห่วงเราบ้าง.ฟังดูอาจจะไร้สาระความรักเด็กๆ สำหรับเรามันไม่เด็กนะ เพราะเราไม่ได้รับความรักจากที่อื่นแล้วอะ พอได้จากแฟน ก็อยากได้จากเขาตลอด เราไม่คิดจะเปิดใจกับใครทั้งนั้น เพราะเราคิดว่าแฟนเราดีขนาดนี้สุดท้ายยังเลิกกัน กับคนอื่นเราก็ไม่แน่ใจแล้ว.