ขอย้อนความก่อนนะคะว่าคุณพ่อเราแต่งงานมา2ครั้ง ครั้งแรกมีเรากับน้องสาวคนรอง(ห่างกัน1ปี) พอแต่งงานครั้งที่สองก็มีน้องคนเล็ก เราอาศัยอยู่กับคุณพ่อค่ะปัจจุบันอายุ18 พ่อแต่งงานใหม่ตอนอายุ7ขวบ มีน้องคนเล็กตอนอายุ8ขวบ เท่ากับว่าเราห่างกับน้อง8ปี เข้าเรื่องเลยนะคะ
เรารู้สึกอิจฉาน้องคนเล็กค่ะ พ่อเลิกกับแม่ตอนเราได้แค่3ขวบ เคว้งมากโตมากับแผ่นหลังของพ่อคนเดียวเวลามีงานโรงเรียนพ่อก็ไม่เคยว่างไปเพราะทำงานตลอด หัดขึ้นรถสองแถวเองตอนป.สามเพราะพ่อต้องลดค่าใช้จ่ายเรื่องรถรับส่ง เรารู้สึกว่ารูในใจมันกว้างมากขึ้นทุกครั้งที่เห็นครอบครัว เหมือนเราเป็นคนนอก เหมือนในบ้านมีแค่พ่อ แม่เลี้ยง น้องคนเล็ก ไม่มีที่ให้เรากับน้องคนกลางเลย แต่เราไม่เคยแสวงหาความรักนอกบ้านอย่างการมีแฟนนะคะ ในความทรงจำเร่จำได้เลยว่าเวลาลืมของไว้ที่บ้านพอถึงรร.จะไม่มีคนเอามาให้แบบคนอื่น เวลาเลิกเรียนถ้ามีของที่ต้องซื้อเพิ่มเพื่อทำการบ้านต้องเดินไปซื้อเองระหว่างกลับบ้าน(เดินเท้าไปกลับบ้านรร.ตอนม.ต้น) แต่น้องคนเล็กตรงข้ามทุกอย่างมีคนเอาของให้ ไม่ต้องเดินไปเอง ทำทุกอย่างมีคนประเคนให้หมด เราต้องทำงานบ้านกัน2คนกับน้องคนรอง(เคยถูกตีเลือดซิบเพราะทำไม่สะอาดด้วย)เวลามีของกิน2ชิ้นเรากับน้องต้องแบ่งครึ่งแต่น้องคนเล็กได้หมด เราหางานพาร์ทไทม์ทำตั้งแต่อายุ15 พยายามหาทุนเรียนทั้งๆที่ตอนนี้พ่อมีฐานะแล้วแต่พ่อไม่เคยอะไรเลย ชม ให้กำลังใจ เหมือนเรามีกัน2คนพี่น้อง คือเรารู้นะคะว่าการคิดแบบนี้มันเอาแต่ใจ มันเห็นแก่ตัว มันเป็นแค่อะไรเล็กๆน้อยๆ แต่สิ่งเล็กๆน้อยๆพวกนนี้มันทับถมในใจเราทุกวัน จนมันกลายเป็นตะกอนฟุ้งขึ้นมาทุกทีที่กลับบ้าน ล่าสุดน้องพูดจาไม่ดีกับเราเอาปมด้อยเรามาพูดต่อหน้าพ่อแม่แต่ไม่จัดการอะไรเลย เราเริ่มรู้สึกไม่ดีกับน้องแล้วก็ครอบครัวเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ควรทำยังไงดีคะ
ควรจัดการความรู้สึกอิจฉาต่อน้องสาวยังไงดีคะ
เรารู้สึกอิจฉาน้องคนเล็กค่ะ พ่อเลิกกับแม่ตอนเราได้แค่3ขวบ เคว้งมากโตมากับแผ่นหลังของพ่อคนเดียวเวลามีงานโรงเรียนพ่อก็ไม่เคยว่างไปเพราะทำงานตลอด หัดขึ้นรถสองแถวเองตอนป.สามเพราะพ่อต้องลดค่าใช้จ่ายเรื่องรถรับส่ง เรารู้สึกว่ารูในใจมันกว้างมากขึ้นทุกครั้งที่เห็นครอบครัว เหมือนเราเป็นคนนอก เหมือนในบ้านมีแค่พ่อ แม่เลี้ยง น้องคนเล็ก ไม่มีที่ให้เรากับน้องคนกลางเลย แต่เราไม่เคยแสวงหาความรักนอกบ้านอย่างการมีแฟนนะคะ ในความทรงจำเร่จำได้เลยว่าเวลาลืมของไว้ที่บ้านพอถึงรร.จะไม่มีคนเอามาให้แบบคนอื่น เวลาเลิกเรียนถ้ามีของที่ต้องซื้อเพิ่มเพื่อทำการบ้านต้องเดินไปซื้อเองระหว่างกลับบ้าน(เดินเท้าไปกลับบ้านรร.ตอนม.ต้น) แต่น้องคนเล็กตรงข้ามทุกอย่างมีคนเอาของให้ ไม่ต้องเดินไปเอง ทำทุกอย่างมีคนประเคนให้หมด เราต้องทำงานบ้านกัน2คนกับน้องคนรอง(เคยถูกตีเลือดซิบเพราะทำไม่สะอาดด้วย)เวลามีของกิน2ชิ้นเรากับน้องต้องแบ่งครึ่งแต่น้องคนเล็กได้หมด เราหางานพาร์ทไทม์ทำตั้งแต่อายุ15 พยายามหาทุนเรียนทั้งๆที่ตอนนี้พ่อมีฐานะแล้วแต่พ่อไม่เคยอะไรเลย ชม ให้กำลังใจ เหมือนเรามีกัน2คนพี่น้อง คือเรารู้นะคะว่าการคิดแบบนี้มันเอาแต่ใจ มันเห็นแก่ตัว มันเป็นแค่อะไรเล็กๆน้อยๆ แต่สิ่งเล็กๆน้อยๆพวกนนี้มันทับถมในใจเราทุกวัน จนมันกลายเป็นตะกอนฟุ้งขึ้นมาทุกทีที่กลับบ้าน ล่าสุดน้องพูดจาไม่ดีกับเราเอาปมด้อยเรามาพูดต่อหน้าพ่อแม่แต่ไม่จัดการอะไรเลย เราเริ่มรู้สึกไม่ดีกับน้องแล้วก็ครอบครัวเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ควรทำยังไงดีคะ