ผมต้องกลายเป็นคนตกงาน ไม่มีงานทำเลี้ยงลูก 5 เดือน
เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า เมื่อก่อนนั้น ผมรับจ้างกรีดยาง ซึ่งยางแก่ใกล้โค่นแล้ว ซึ่งผมก็ได้นำยางไปขายที่ลานรับซื้อเศษยาง เจ้าของลานก็ถามผมขึ้นมาว่าขับรถยนต์เป็นมั้ย ผมก็ตอบว่าขับเป็น เจ้าของลานรับซื้อเศษยางก็ชวนผมมาทำงานด้วย เนื่องด้วยว่าผมขับรถยนต์เป็น เพราะว่าเขาต้องออกไปรับซื้อยางในสวนด้วย ซึ่งเขามีรถยนต์สองคัน เขาก็มีลูกน้องอยู่คนนึง แต่ขับรถยนต์ไม่เป็น เขาก็บอกว่าพรุ่งนี้ให้มาทำงานกับเขานะ 07.00 น. ก็มาได้เลย เขาพูดอย่างนี้ เช้าวันรุ่งขึ้น ผมก็ไปทำงานที่ลานรับซื้อเศษยาง ประจวบกับพอดีว่าสวนยางแก่ที่ผมรับจ้างกรีดอยู่ เขาจะเข้าโค่นภายในวันสองวันนี้ ซึ่งผมโชคดีมากที่ได้มาทำงานที่ลานรับซื้อเศษยางแห่งนี้ ผมมาทำงานทุกวันไม่หยุดเลย ซึ่งลูกน้องคนโน้นซึ่งเป็นคนอ้วน เขาจะหยุดวันอาทิตย์ แต่ผมไม่หยุด เพราะต้องหาเงินเลี้ยงลูกทุกวัน ผมทำงานกับลานรับซื้อเศษยางมาได้สักระยะก็เกิดมีปัญหากับที่บ้านอีก พี่ชายของผมไม่ชอบแฟนของผม ผมก็มาเล่าให้เจ้าของลานรับซื้อเศษยางที่ผมทำอยู่ว่าผมเดือดร้อน ไม่รู้จะไปอยู่ไหน เงินก็ไม่มีตอนนั้น เจ้าของลานรับซื้อเศษยางเขาก็บอกว่าเดี๋ยวพี่หาให้ เขาก็หาให้ ได้ห้องเดือนละ 1,200 บาท หลังจากนั้นเป็นต้นมา ผมก็ทำงานกับเขาเรื่อยมา ก็ยังโอเคดี ไม่มีปัญหาอะไร จนถึงช่วงเวลาที่ชาวสวนปิดหน้ายาง ยางเริ่มน้อยลง ทั้งในสวนและหน้าลาน เขาก็ให้ลูกน้องคนอ้วนหยุดก่อน เขาบอกว่าไม่เกินเดือนนึง ชาวสวนก็เปิดกรีดยาง เดี๋ยวมียางเข้าเยอะ ก็จะโทรตามมาทำงานเหมือนเดิม หลังจากที่ลูกน้องคนอ้วนหยุดไปได้สักสองอาทิตย์ เขาก็บอกกับผมเช่นเดียวกันกับที่บอกกับคนอ้วนไป ผมก็ไม่มีปัญหาอะไร เพราะว่าเห็นอยู่ว่ายางไม่ค่อยมี ก็หยุดงานอยู่ห้องเช่า ชวนแฟนทำลาบหมู ผมขับมอเตอร์ไซค์เร่ขาย รอเวลาที่ชาวสวนเปิดกรีดยาง จนเวลาล่วงไป ถึงเวลาที่ชาวสวนเปิดกรีดยางแล้ว แฟนก็ถามผมว่าทำไมเขาไม่โทรมาตามไปทำงานสักที ผมก็พูดกับแฟนว่า ยางอาจจะยังมีไม่เยอะมั้ง เพราะว่าผมขับมอเตอร์ไซค์ผ่านหน้าลาน เห็นลูกน้องคนอ้วนไปทำงานแล้ว ผมก็ไม่ได้แวะเข้าไป กลับมาก็พูดกับแฟนว่าสงสัยยางยังเข้าน้อยอยู่เลยให้ลูกน้องคนอ้วนไปทำก่อน ผ่านไปอาทิตย์นึงก็แล้ว ก็ยังเงียบ ไม่มีใครโทรตามเลย คือผมเป็นคนขี้เกรงใจคนด้วย เลยไม่กล้าลงไปถามที่ลานว่าเมื่อไหร่จะได้ทำงาน เพราะตอนนี้ผมกับแฟนก็ไม่มีเงินที่จะซื้อข้าวสาร กับข้าวกินกันแล้ว ผมก็บอกแฟน ใจเย็นๆ น่าจะอีกสักสองสามวัน เขาน่าจะโทรตาม เพราะเห็นยางเริ่มเข้ามาเยอะแล้ว ช่วงระหว่างรอสองสามวันนี้ ผมก็ขับรถเที่ยวหาเศษเหล็ก หาขวดขาย พอได้ 5 บาท 10 บาท ไว้ซื้อไข่ กับ ปลากระป๋อง วันนั้นผมกลับมาจากขายเศษเหล็ก อาที่เป็นเจ้าของลาน ที่เขามาเช่าลานรับซื้อเศษยาง อาถามผมว่า ไม่ทำงานที่ลานรับซื้อยางแล้วเหรอ ผมก็บอกว่ายังทำอยู่ ช่วงนี้ยางไม่ค่อยมี เดี๋ยวเขาโทรตาม เขาบอก ผมก็บอกอาไปอย่างนี้ แกก็เลยบอกผมว่า เขาบอกกับแกว่า เขาโทรมาตามผมแล้ว แต่ผมไม่รับ ผมก็เลยบอกอาไปว่าไม่มีใครโทรเข้ามาเลย อาก็เลยบอกว่าเข้าไปทำได้แล้ว ยางมีเยอะแล้ว ตกเย็นวันนั้น ผมก็รีบขับรถมอเตอร์ไซค์เข้าไปที่ลาน แต่ลูกสาวเขาอยู่ เขาออกไปซื้ออะไหล่รถทั้งสองคน ผมก็กลับออกมา ผมก็มานอนคุยกับแฟน ดีใจ จะได้มีเงินซื้ออย่างอื่นกินบ้าง เพราะตลอดที่หยุดรอ ส้มตํา ลาบ ขายได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ของเก่าก็ไม่ค่อยมี หายากแล้ว เช้าวันรุ่งขึ้น ผมตื่นแต่เช้า 06.00 น. ผมรีบไปที่ลานรับซื้อเศษยาง ตั้งใจไปทำงาน ผมไปถึง ก็ทำตัวปกติ แต่ดูท่าทางเจ้าของลานที่รับซื้อเศษยางผู้ชายดูผิดแปลกไป จากเมื่อก่อนพอผมไปถึงก็จะทักทาย ชวนผมกินกาแฟนก่อนทุกครั้ง มาวันนี้เงียบ ไม่พูด รีบขับรถออกไปข้างนอก ผมก็นั่งรอ รอชาวสวนเขาเอายางมาขาย นั่งรอไปสักพัก ก็มีคนเอายางมาขาย ผมก็เอายางลงเข่ง แล้วก็ยกขึ้นตาชั่งกับแฟนของเขา แฟนของเขาก็พูดดีกับผม แต่ผู้ชายคือไม่พูดเลย จนผู้ชายกลับมา เขารีบยกเข่งขึ้นรถกระบะ ผมก็รีบเดินไป เพื่อที่จะช่วยยกเหมือนทุกครั้ง เขายกขึ้นเรียบร้อยก่อนที่ผมจะเดินไปถึง เขาก็เดินผ่านหน้าผมไป สักพักลูกน้องคนอ้วนก็เข้ามา ผู้ชายเขาก็เรียกคนอ้วนไปเอายางในสวนของชาวสวนกับเขา ผมก็ได้แต่คิดในใจ เกิดอะไรขึ้น ยัง งง อยู่ดีๆ ทำไมพี่ผู้ชายถึงไม่คุยกับผม ผมก็เลยเดินกลับมานั่งรออยู่ที่โต๊ะ จนเวลา 11.00 น. ผมเห็นว่าไม่มีลูกค้าแล้ว ก็เลยบอกกับพี่ผู้หญิงไปว่าผมขอตัวก่อนนะ ไปหาข้าวหาปลาให้แฟนกับลูกก่อน พี่ผู้หญิงเขาก็บอกว่าเดี๋ยวเอาเงินก่อน เขาก็ให้ผมมาร้อยนึง เขาเอ่ยปากมาว่า อุตส่าห์มาช่วย พี่ผู้หญิงเขาใช้คำว่าอุตส่าห์มาช่วย ทั้งที่ผมตั้งใจมาทำงาน ผมกลับมาห้อง มาเล่าเหตุการณ์ให้แฟนฟังในสิ่งที่ผมเจอ ถ้าเขาโทรมาไม่ติดจริงๆ ทำไมเขาไม่ส่งไลน์มา ทั้งเฟสบุ๊ค เขากับผมก็เป็นเพื่อนกันอยู่ หรือถ้าไม่มีอะไรจริงๆ ผมเช่าห้องอยู่ตรงนี้ เขาขับรถผ่านไปผ่านมา เขาแวะบอกหรือถามผมสักคำว่าทำไมโทรไม่ติด ว่าโทรมาตามไปทำงาน ผมพูดกับแฟน ผมกอดกันร้องไห้กับแฟน ซึ่งลูกชายของผม 5 เดือนกำลังหลับอยู่ ผมท้อใจมากเลย ทุกวันนี้ ไม่รู้จะเอาเงินทองไหนเลี้ยงลูก แพมเพิสก็ต้องใช้ทุกวัน ลูกก็เริ่มกินข้าวแล้ว ยังโชคดีมากที่ลูกกินนมแม่ ไม่งั้น ผมคงแย่ไปกว่านี้ สงสารก็แต่ลูกกับแฟน ผมเสียความรู้สึกมากครับ ทำไมเขาทำกับผมแบบนี้ ทั้งที่เขารู้ทุกอย่างว่าผมลำบาก เสียความรู้สึกตรงที่นึกย้อนไปตั้งแต่วันเริ่มแรกเข้าไปทำงาน เขาดีกับผมทุกอย่าง ผมก็ทำงานดีกับเขาตลอด จนเขาชม จนเขาไว้ใจ จนเขาเอ่ยปากว่าแดดร้อน ให้พักบ้าง เขาไว้ใจผมขนาดแบบว่าทิ้งเงินไว้ให้ผมเป็นหมื่นๆ ให้ผมเศษยางแทนเขา ตอนที่เขาพาลูกๆเขาไปเที่ยวต่างจังหวัด ผมก็ทำหน้าที่ตรงนี้ไม่เคยขาดตกบกพร่อง และอีกหลายๆ อย่าง ทั้งที่ผมมาทำงานหลังลูกน้องคนอ้วนของเขา เขายังบอกกับผมว่าเขาไม่ไว้ใจ เขาไว้ใจผม แต่พอมาตอนนี้ทำไมเขาถึงเปลี่ยนไป คือถ้าไม่อยากให้ผมทำงานด้วยแล้วก็บอกผมสักคำ นี่ไม่พูดอะไรเลย ทำมองไม่เห็นผมเลย มันทำให้ผมเจ็บใจมาก ที่ทิ้งผมในวันที่ผมลำบาก ผมลำบากมากจริงๆ ผมคิดเสมอว่ายังไงเขาก็ไม่ทิ้งผมแน่ ที่ผ่านมา ผมก็เที่ยวหายางชาวสวนที่ผมรู้จัก ชักชวนให้มาขายกับเขา โน่น นี่ นั่น ผมก็คุยไปสารพัด หายางมาขายกับเขา สุดท้ายเขาทำกับผมแบบนี้ เขาไม่เห็นค่าผมเลย ผมอัดอั้นใจมาก เลยเข้ามาเขียนระบายในนี้ ทุกวันนี้กับข้าวของผมกับแฟนคือ มาม่า ปลากระป๋อง ไข่ เป็นอย่างนี้มาตลอด ทางบ้านผมก็จน ยากจนที่สุดแล้วในหมู่บ้าน ไปหาสวนว่างเพื่อรับจ้างกรีดยางเหมือนเดิมก็หายาก ช่วงโควิดด้วย ไม่รู้จะหันไปไหนแล้ว มีที่ดิน ที่เขาแบ่งให้ก็ไม่มีปัญญาหาเงินไปทำโฉนดออกมา ผมพูดปลอบใจแฟนทุกวัน ถ้าหาเงินได้ไปแยกเอาโฉนดจากที่ดินออกมา ผมจะไปเข้าธนาคาร เอาทุนตรงนั้นมารับซื้อเศษยางกัน สักวันต้องเป็นวันของเรา ขอบคุณสำหรับพื้นที่ตรงนี้ ที่ให้ผมได้ระบายออกเป็นข้อความ ขอบคุณครับ
ผมผิดอะไร
เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า เมื่อก่อนนั้น ผมรับจ้างกรีดยาง ซึ่งยางแก่ใกล้โค่นแล้ว ซึ่งผมก็ได้นำยางไปขายที่ลานรับซื้อเศษยาง เจ้าของลานก็ถามผมขึ้นมาว่าขับรถยนต์เป็นมั้ย ผมก็ตอบว่าขับเป็น เจ้าของลานรับซื้อเศษยางก็ชวนผมมาทำงานด้วย เนื่องด้วยว่าผมขับรถยนต์เป็น เพราะว่าเขาต้องออกไปรับซื้อยางในสวนด้วย ซึ่งเขามีรถยนต์สองคัน เขาก็มีลูกน้องอยู่คนนึง แต่ขับรถยนต์ไม่เป็น เขาก็บอกว่าพรุ่งนี้ให้มาทำงานกับเขานะ 07.00 น. ก็มาได้เลย เขาพูดอย่างนี้ เช้าวันรุ่งขึ้น ผมก็ไปทำงานที่ลานรับซื้อเศษยาง ประจวบกับพอดีว่าสวนยางแก่ที่ผมรับจ้างกรีดอยู่ เขาจะเข้าโค่นภายในวันสองวันนี้ ซึ่งผมโชคดีมากที่ได้มาทำงานที่ลานรับซื้อเศษยางแห่งนี้ ผมมาทำงานทุกวันไม่หยุดเลย ซึ่งลูกน้องคนโน้นซึ่งเป็นคนอ้วน เขาจะหยุดวันอาทิตย์ แต่ผมไม่หยุด เพราะต้องหาเงินเลี้ยงลูกทุกวัน ผมทำงานกับลานรับซื้อเศษยางมาได้สักระยะก็เกิดมีปัญหากับที่บ้านอีก พี่ชายของผมไม่ชอบแฟนของผม ผมก็มาเล่าให้เจ้าของลานรับซื้อเศษยางที่ผมทำอยู่ว่าผมเดือดร้อน ไม่รู้จะไปอยู่ไหน เงินก็ไม่มีตอนนั้น เจ้าของลานรับซื้อเศษยางเขาก็บอกว่าเดี๋ยวพี่หาให้ เขาก็หาให้ ได้ห้องเดือนละ 1,200 บาท หลังจากนั้นเป็นต้นมา ผมก็ทำงานกับเขาเรื่อยมา ก็ยังโอเคดี ไม่มีปัญหาอะไร จนถึงช่วงเวลาที่ชาวสวนปิดหน้ายาง ยางเริ่มน้อยลง ทั้งในสวนและหน้าลาน เขาก็ให้ลูกน้องคนอ้วนหยุดก่อน เขาบอกว่าไม่เกินเดือนนึง ชาวสวนก็เปิดกรีดยาง เดี๋ยวมียางเข้าเยอะ ก็จะโทรตามมาทำงานเหมือนเดิม หลังจากที่ลูกน้องคนอ้วนหยุดไปได้สักสองอาทิตย์ เขาก็บอกกับผมเช่นเดียวกันกับที่บอกกับคนอ้วนไป ผมก็ไม่มีปัญหาอะไร เพราะว่าเห็นอยู่ว่ายางไม่ค่อยมี ก็หยุดงานอยู่ห้องเช่า ชวนแฟนทำลาบหมู ผมขับมอเตอร์ไซค์เร่ขาย รอเวลาที่ชาวสวนเปิดกรีดยาง จนเวลาล่วงไป ถึงเวลาที่ชาวสวนเปิดกรีดยางแล้ว แฟนก็ถามผมว่าทำไมเขาไม่โทรมาตามไปทำงานสักที ผมก็พูดกับแฟนว่า ยางอาจจะยังมีไม่เยอะมั้ง เพราะว่าผมขับมอเตอร์ไซค์ผ่านหน้าลาน เห็นลูกน้องคนอ้วนไปทำงานแล้ว ผมก็ไม่ได้แวะเข้าไป กลับมาก็พูดกับแฟนว่าสงสัยยางยังเข้าน้อยอยู่เลยให้ลูกน้องคนอ้วนไปทำก่อน ผ่านไปอาทิตย์นึงก็แล้ว ก็ยังเงียบ ไม่มีใครโทรตามเลย คือผมเป็นคนขี้เกรงใจคนด้วย เลยไม่กล้าลงไปถามที่ลานว่าเมื่อไหร่จะได้ทำงาน เพราะตอนนี้ผมกับแฟนก็ไม่มีเงินที่จะซื้อข้าวสาร กับข้าวกินกันแล้ว ผมก็บอกแฟน ใจเย็นๆ น่าจะอีกสักสองสามวัน เขาน่าจะโทรตาม เพราะเห็นยางเริ่มเข้ามาเยอะแล้ว ช่วงระหว่างรอสองสามวันนี้ ผมก็ขับรถเที่ยวหาเศษเหล็ก หาขวดขาย พอได้ 5 บาท 10 บาท ไว้ซื้อไข่ กับ ปลากระป๋อง วันนั้นผมกลับมาจากขายเศษเหล็ก อาที่เป็นเจ้าของลาน ที่เขามาเช่าลานรับซื้อเศษยาง อาถามผมว่า ไม่ทำงานที่ลานรับซื้อยางแล้วเหรอ ผมก็บอกว่ายังทำอยู่ ช่วงนี้ยางไม่ค่อยมี เดี๋ยวเขาโทรตาม เขาบอก ผมก็บอกอาไปอย่างนี้ แกก็เลยบอกผมว่า เขาบอกกับแกว่า เขาโทรมาตามผมแล้ว แต่ผมไม่รับ ผมก็เลยบอกอาไปว่าไม่มีใครโทรเข้ามาเลย อาก็เลยบอกว่าเข้าไปทำได้แล้ว ยางมีเยอะแล้ว ตกเย็นวันนั้น ผมก็รีบขับรถมอเตอร์ไซค์เข้าไปที่ลาน แต่ลูกสาวเขาอยู่ เขาออกไปซื้ออะไหล่รถทั้งสองคน ผมก็กลับออกมา ผมก็มานอนคุยกับแฟน ดีใจ จะได้มีเงินซื้ออย่างอื่นกินบ้าง เพราะตลอดที่หยุดรอ ส้มตํา ลาบ ขายได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ของเก่าก็ไม่ค่อยมี หายากแล้ว เช้าวันรุ่งขึ้น ผมตื่นแต่เช้า 06.00 น. ผมรีบไปที่ลานรับซื้อเศษยาง ตั้งใจไปทำงาน ผมไปถึง ก็ทำตัวปกติ แต่ดูท่าทางเจ้าของลานที่รับซื้อเศษยางผู้ชายดูผิดแปลกไป จากเมื่อก่อนพอผมไปถึงก็จะทักทาย ชวนผมกินกาแฟนก่อนทุกครั้ง มาวันนี้เงียบ ไม่พูด รีบขับรถออกไปข้างนอก ผมก็นั่งรอ รอชาวสวนเขาเอายางมาขาย นั่งรอไปสักพัก ก็มีคนเอายางมาขาย ผมก็เอายางลงเข่ง แล้วก็ยกขึ้นตาชั่งกับแฟนของเขา แฟนของเขาก็พูดดีกับผม แต่ผู้ชายคือไม่พูดเลย จนผู้ชายกลับมา เขารีบยกเข่งขึ้นรถกระบะ ผมก็รีบเดินไป เพื่อที่จะช่วยยกเหมือนทุกครั้ง เขายกขึ้นเรียบร้อยก่อนที่ผมจะเดินไปถึง เขาก็เดินผ่านหน้าผมไป สักพักลูกน้องคนอ้วนก็เข้ามา ผู้ชายเขาก็เรียกคนอ้วนไปเอายางในสวนของชาวสวนกับเขา ผมก็ได้แต่คิดในใจ เกิดอะไรขึ้น ยัง งง อยู่ดีๆ ทำไมพี่ผู้ชายถึงไม่คุยกับผม ผมก็เลยเดินกลับมานั่งรออยู่ที่โต๊ะ จนเวลา 11.00 น. ผมเห็นว่าไม่มีลูกค้าแล้ว ก็เลยบอกกับพี่ผู้หญิงไปว่าผมขอตัวก่อนนะ ไปหาข้าวหาปลาให้แฟนกับลูกก่อน พี่ผู้หญิงเขาก็บอกว่าเดี๋ยวเอาเงินก่อน เขาก็ให้ผมมาร้อยนึง เขาเอ่ยปากมาว่า อุตส่าห์มาช่วย พี่ผู้หญิงเขาใช้คำว่าอุตส่าห์มาช่วย ทั้งที่ผมตั้งใจมาทำงาน ผมกลับมาห้อง มาเล่าเหตุการณ์ให้แฟนฟังในสิ่งที่ผมเจอ ถ้าเขาโทรมาไม่ติดจริงๆ ทำไมเขาไม่ส่งไลน์มา ทั้งเฟสบุ๊ค เขากับผมก็เป็นเพื่อนกันอยู่ หรือถ้าไม่มีอะไรจริงๆ ผมเช่าห้องอยู่ตรงนี้ เขาขับรถผ่านไปผ่านมา เขาแวะบอกหรือถามผมสักคำว่าทำไมโทรไม่ติด ว่าโทรมาตามไปทำงาน ผมพูดกับแฟน ผมกอดกันร้องไห้กับแฟน ซึ่งลูกชายของผม 5 เดือนกำลังหลับอยู่ ผมท้อใจมากเลย ทุกวันนี้ ไม่รู้จะเอาเงินทองไหนเลี้ยงลูก แพมเพิสก็ต้องใช้ทุกวัน ลูกก็เริ่มกินข้าวแล้ว ยังโชคดีมากที่ลูกกินนมแม่ ไม่งั้น ผมคงแย่ไปกว่านี้ สงสารก็แต่ลูกกับแฟน ผมเสียความรู้สึกมากครับ ทำไมเขาทำกับผมแบบนี้ ทั้งที่เขารู้ทุกอย่างว่าผมลำบาก เสียความรู้สึกตรงที่นึกย้อนไปตั้งแต่วันเริ่มแรกเข้าไปทำงาน เขาดีกับผมทุกอย่าง ผมก็ทำงานดีกับเขาตลอด จนเขาชม จนเขาไว้ใจ จนเขาเอ่ยปากว่าแดดร้อน ให้พักบ้าง เขาไว้ใจผมขนาดแบบว่าทิ้งเงินไว้ให้ผมเป็นหมื่นๆ ให้ผมเศษยางแทนเขา ตอนที่เขาพาลูกๆเขาไปเที่ยวต่างจังหวัด ผมก็ทำหน้าที่ตรงนี้ไม่เคยขาดตกบกพร่อง และอีกหลายๆ อย่าง ทั้งที่ผมมาทำงานหลังลูกน้องคนอ้วนของเขา เขายังบอกกับผมว่าเขาไม่ไว้ใจ เขาไว้ใจผม แต่พอมาตอนนี้ทำไมเขาถึงเปลี่ยนไป คือถ้าไม่อยากให้ผมทำงานด้วยแล้วก็บอกผมสักคำ นี่ไม่พูดอะไรเลย ทำมองไม่เห็นผมเลย มันทำให้ผมเจ็บใจมาก ที่ทิ้งผมในวันที่ผมลำบาก ผมลำบากมากจริงๆ ผมคิดเสมอว่ายังไงเขาก็ไม่ทิ้งผมแน่ ที่ผ่านมา ผมก็เที่ยวหายางชาวสวนที่ผมรู้จัก ชักชวนให้มาขายกับเขา โน่น นี่ นั่น ผมก็คุยไปสารพัด หายางมาขายกับเขา สุดท้ายเขาทำกับผมแบบนี้ เขาไม่เห็นค่าผมเลย ผมอัดอั้นใจมาก เลยเข้ามาเขียนระบายในนี้ ทุกวันนี้กับข้าวของผมกับแฟนคือ มาม่า ปลากระป๋อง ไข่ เป็นอย่างนี้มาตลอด ทางบ้านผมก็จน ยากจนที่สุดแล้วในหมู่บ้าน ไปหาสวนว่างเพื่อรับจ้างกรีดยางเหมือนเดิมก็หายาก ช่วงโควิดด้วย ไม่รู้จะหันไปไหนแล้ว มีที่ดิน ที่เขาแบ่งให้ก็ไม่มีปัญญาหาเงินไปทำโฉนดออกมา ผมพูดปลอบใจแฟนทุกวัน ถ้าหาเงินได้ไปแยกเอาโฉนดจากที่ดินออกมา ผมจะไปเข้าธนาคาร เอาทุนตรงนั้นมารับซื้อเศษยางกัน สักวันต้องเป็นวันของเรา ขอบคุณสำหรับพื้นที่ตรงนี้ ที่ให้ผมได้ระบายออกเป็นข้อความ ขอบคุณครับ