กระทู้นี้อยากจะมาระบายความในใจค่ะถ้ามีอะไรผิดพลาดก็ขอโทษขออภัยก่อนนะคะ
เราเป็นนร.ที่จบม.6ปีนี้หรือdek64เรามีเรื่องที่ทำให้เครียดหลายเรื่อง
เริ่มก่อนเลยคือเรื่องเพื่อนในห้องตอนม.4-5เทอม1เข้ากันได้ดีกับเพื่อนในห้องอาจจะมีปัญหากันบ้างแต่พอเริ่มม.5เทอม2เริ่มไม่สนิทกันแล้วคือเรารู้มาตลอดว่าพวกนางมีกลุ่มไลน์แต่ไม่ได้เอาเราเข้าเราก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแต่คือเจ็บปวดใจค่ะเรารู้สึกไม่เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มมาตลอดจนม.6เราก็ไม่สนิทกันเลยเพื่อนในห้องทุกคนค่ะแต่คุยกันได้แต่เรามีความรู้สึกว่าเขาไม่ชอบเราเราเก็บมาคิดตลอดทำไมเราทำอะไรไม่ถูกใจถึงไม่บอกไม่อะไรเลยมายืนด่าเราก็ไม่ว่าอย่างน้อยได้รู้ว่าเราทำไรให้ไม่พอใจแต่กลับเอาไปพูดด่ากันลับหลังเราเลยไม่อยากเข้าแถวเพราะต้องเดินคนเดียวเข้าห้อง(รร.เราเดินเรียน)เราเลยโดดเเถวตลอดและเข้าห้องสายเวลาเปลี่ยนคาบเรียนก็เดินคนเดียวค่ะคือเหงามากไม่มีใครอยากเป็นเพื่อนหรือคุยกับเราเลยเวลาอยู่ในห้องก็จะนั่งคนเดียวค่ะพอมีงานกลุ่มเราจะเป็นเศษตลอดเพราะทั้งห้องมี21คนแต่ถึงจะให้จับ3-4คนก็ไม่มีใครอยากเอาเราเข้ากลุ่มตอนเรียนออนไลน์เรามีความสุขที่ไม่ต้องไปรร.เพราะแบบเหงามากอ่ะละจะมีอีเพื่อนที่อีกห้องนึงเวลาเราเดินคนเดียวมันชอบพูดว่าเพื่อนในห้องอ่ะเพื่อนไม่คบไอเพื่อนไม่คบคือตอนนั้นเฟลมากยอมรับคะจริงๆว่าคงทำไรผิดเเหละเลยไม่มีใครอยากจะคบเราอยากจะเอาเราเข้ากลุ่มทำงานผ่านไปจนจบม.6รู้สึกดีมากที่จะไม่ต้องเจออะไรแบบนี้อีกแล้วเรารู้สึกทรมานกับการอยู่ในห้องไม่อยากไปโรงเรียนมากๆเหนื่อยมากเราจะแอบมาร้องไห้คนเดียวในห้องนำ้ตลอดเวลาที่เลือกจับคู่งานกลุ่มละคือไม่อยากได้เราพยายามที่จะเข็มแข็งทำเป็นไม่รู้สึกอะไรเอาเป้นว่าเฟียสใส่ไปก่อนว่าฉันไม่สนใจหรอกแต่คือกลับมาร้องไห้เอง
เราจบม.6แล้วก็แน่นอนว่าต้องสอบเพื่อใช้คะแนนยื่นมหาลัยซึ่งในช่วงโควิดไปไหนไม่ได้เลยที่เรียนพิเศษแถวบ้านเราไม่ค่อยมีแบบสอบพิเศษgat/patแทบไม่มีหรือเราไม่รู้555เลยพยายามอ่านเองทำความเข้าใจเองแต่ช่วงเวลาที่ต้องอ่านหนังสืองานเยอะมากค่ะงานในแต่ละวิชาคือล้นมากรู้สึกว่าจะเยอะกว่าตอนเรียนปกติเลยไม่ได้อ่านนสในช่วงเทอม2เพราะปั่นงานกับสอบปลายภาคพอคะแนนออกมาเราว่าเราทำได้แย่มากเกรดออกมาก็ไม่ดีเพราะแค่ไปรรเราก็ไม่อยากไปแล้วเราจะไม่ดทษว่าเป็นเพราะเรื่องข้างบนแต่โทษได้แต่ตัวเองค่ะที่ไม่อ่านให้หนังกว่านี้
เรารู้สึกตัวเองโง่มาตลอดที่เกรดไม่ดีสอบคะแนนออกมาก็ห่วยมากคือสิ้นหวังมากค่ะ
สมัครมหาลัยรอบที่2เราก็ไม่ติดค่ะยิ่งตอกย้ำว่าเรามันโง่เราถนัดการทำบนมการวาดภาพแต่เราไม่ชอบวิชาการเลยยิ่งคณิตไม่รอดค่ะ
เราเคยวาดฝันว่าอยากเป็นเซฟในตปทหรือเปิดเบเกอรี่คาเฟ่เล็กๆแต่พังค่ะแม่ไม่อยากให้เรียนในตอนนั้นคือความฝันวัยเด็กที่ตั้งใจมาตลอดว่าเอาแน่พังทลายค่ะแม่ถามว่าจะทำไรได้เราเองศึกษามาพอสมควรเพราะเดี๋ยวนี้วงการอาหารเป็นที่นิยมพอสมควรเราไม่อยากเถียงแม่แล้วก็คิดแม่คงเลือกสิ่งที่ดีที่สุดเราเลยมองหาคระที่เราอยากเข้าแต่ก็ไม่รู้จะทำอะไรอยู่ดี55555ค่อนข้างมีปัญหากับแม่บ่อยค่ะเพราแม่ไม่เข้าใจสิ่งที่เราเลือกค่ะเราติดคณะออกแบบแต่แม่ไม่อนุญาตอีกเช่นเคยแกอยากให้เราเรียนนิติเราก็ไม่มีปัญหาค่ะแต่เราคิดว่าเราไม่โอเคกับการรับราชการค่ะแกอยากให้เราเรียนที่บ้านหรือไม่ก็เรียนมหาลัยใกล้บ้านจริงๆมีเรื่องเงินด้วยส่วนหนึ่งที่เราเปลี่ยนใจได้ไม่เอาเซฟเรารู้ว่าที่บ้านคงไม่ไหวแน่ถ้าต้องส่งเราเรียนพร้อมกับพี่สาวพี่สาวเราเรียนม.ดังย่านรังสิตซึ่งราคาที่พักค่ากินค่าใช้ค่อนข้างสูงมากเราเลยเรียนบ้าน็ได้ไม่มีปัญหาแต่ก้นะแอบน้อยใจนั้นแหละว่าทีเราอ่ะเราเรียนในที่ที่เราอยากเรียนไม่ได้เลยค่อนข้างดาวน์มากตอนนี้มีเรื่องให้คิดตลอดเรานอนไม่หลับมาเดือนนึงแล้วค่ะหลายๆเรื่องพอมารวมกันยิ่งยำความรู้สึกเราให้แย่ลงแย่ลงทุกวันอยากพบจิตแพทย์เพื่อจะรักษาอาการเครียดแต่เราไม่เคยไปมาก่อนว่าที่โรงพยาบาลต้องเริ่มจากตรงไหนเราอยากรู้วิธีปรับความเข้าใจกับครอบครัวด้วยค่ะพี่ชายเราตอนที่เราทะเลาะกับแม่พี่เราพูดมาวันๆดูแต่การ์ตูนเครียดไรมีไรให้เครียดเราอยากรู้จริงๆว่าไม่เข้าใจเราทำไมต้องมีแต่คำพูดที่ทำให้เสียใจเราเครียดแต่เราทำให้ทุกอย่างปกติเราไม่ค่อยระบายกับใครค่ะเคยระบายแล้วรู้สึกว่าคนที่ฟังไม่ได้ฟังเราจริงๆเราเลยเก็บไว้คนเดียวและเรามีเพื่อนนะคะแต่ไม่มีเพื่อนที่สนิทใจด้วยเลยเราเครียดทุกอย่างหมดความหวังจริงๆค่ะ
ถ้าเราเล่าไม่เข้าใจรือทำให้งงต้องขอโทษด้วยนะคะมันหลายเรื่องจริงๆและมารายละเอียดเยอะกว่านี้มากแต่เราไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไงให้ทุกคนเข้าใจค่ะขอบคุณทุกคนมากๆที่อ่านมาจนจบนะคะสำหรับเราแค่มีคนผ่านมาอ่านก็ดีใจแล้วค่ะ
หมดความหวเงกับการมีชีวิตต่อ
เราเป็นนร.ที่จบม.6ปีนี้หรือdek64เรามีเรื่องที่ทำให้เครียดหลายเรื่อง
เริ่มก่อนเลยคือเรื่องเพื่อนในห้องตอนม.4-5เทอม1เข้ากันได้ดีกับเพื่อนในห้องอาจจะมีปัญหากันบ้างแต่พอเริ่มม.5เทอม2เริ่มไม่สนิทกันแล้วคือเรารู้มาตลอดว่าพวกนางมีกลุ่มไลน์แต่ไม่ได้เอาเราเข้าเราก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแต่คือเจ็บปวดใจค่ะเรารู้สึกไม่เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มมาตลอดจนม.6เราก็ไม่สนิทกันเลยเพื่อนในห้องทุกคนค่ะแต่คุยกันได้แต่เรามีความรู้สึกว่าเขาไม่ชอบเราเราเก็บมาคิดตลอดทำไมเราทำอะไรไม่ถูกใจถึงไม่บอกไม่อะไรเลยมายืนด่าเราก็ไม่ว่าอย่างน้อยได้รู้ว่าเราทำไรให้ไม่พอใจแต่กลับเอาไปพูดด่ากันลับหลังเราเลยไม่อยากเข้าแถวเพราะต้องเดินคนเดียวเข้าห้อง(รร.เราเดินเรียน)เราเลยโดดเเถวตลอดและเข้าห้องสายเวลาเปลี่ยนคาบเรียนก็เดินคนเดียวค่ะคือเหงามากไม่มีใครอยากเป็นเพื่อนหรือคุยกับเราเลยเวลาอยู่ในห้องก็จะนั่งคนเดียวค่ะพอมีงานกลุ่มเราจะเป็นเศษตลอดเพราะทั้งห้องมี21คนแต่ถึงจะให้จับ3-4คนก็ไม่มีใครอยากเอาเราเข้ากลุ่มตอนเรียนออนไลน์เรามีความสุขที่ไม่ต้องไปรร.เพราะแบบเหงามากอ่ะละจะมีอีเพื่อนที่อีกห้องนึงเวลาเราเดินคนเดียวมันชอบพูดว่าเพื่อนในห้องอ่ะเพื่อนไม่คบไอเพื่อนไม่คบคือตอนนั้นเฟลมากยอมรับคะจริงๆว่าคงทำไรผิดเเหละเลยไม่มีใครอยากจะคบเราอยากจะเอาเราเข้ากลุ่มทำงานผ่านไปจนจบม.6รู้สึกดีมากที่จะไม่ต้องเจออะไรแบบนี้อีกแล้วเรารู้สึกทรมานกับการอยู่ในห้องไม่อยากไปโรงเรียนมากๆเหนื่อยมากเราจะแอบมาร้องไห้คนเดียวในห้องนำ้ตลอดเวลาที่เลือกจับคู่งานกลุ่มละคือไม่อยากได้เราพยายามที่จะเข็มแข็งทำเป็นไม่รู้สึกอะไรเอาเป้นว่าเฟียสใส่ไปก่อนว่าฉันไม่สนใจหรอกแต่คือกลับมาร้องไห้เอง
เราจบม.6แล้วก็แน่นอนว่าต้องสอบเพื่อใช้คะแนนยื่นมหาลัยซึ่งในช่วงโควิดไปไหนไม่ได้เลยที่เรียนพิเศษแถวบ้านเราไม่ค่อยมีแบบสอบพิเศษgat/patแทบไม่มีหรือเราไม่รู้555เลยพยายามอ่านเองทำความเข้าใจเองแต่ช่วงเวลาที่ต้องอ่านหนังสืองานเยอะมากค่ะงานในแต่ละวิชาคือล้นมากรู้สึกว่าจะเยอะกว่าตอนเรียนปกติเลยไม่ได้อ่านนสในช่วงเทอม2เพราะปั่นงานกับสอบปลายภาคพอคะแนนออกมาเราว่าเราทำได้แย่มากเกรดออกมาก็ไม่ดีเพราะแค่ไปรรเราก็ไม่อยากไปแล้วเราจะไม่ดทษว่าเป็นเพราะเรื่องข้างบนแต่โทษได้แต่ตัวเองค่ะที่ไม่อ่านให้หนังกว่านี้
เรารู้สึกตัวเองโง่มาตลอดที่เกรดไม่ดีสอบคะแนนออกมาก็ห่วยมากคือสิ้นหวังมากค่ะ
สมัครมหาลัยรอบที่2เราก็ไม่ติดค่ะยิ่งตอกย้ำว่าเรามันโง่เราถนัดการทำบนมการวาดภาพแต่เราไม่ชอบวิชาการเลยยิ่งคณิตไม่รอดค่ะ
เราเคยวาดฝันว่าอยากเป็นเซฟในตปทหรือเปิดเบเกอรี่คาเฟ่เล็กๆแต่พังค่ะแม่ไม่อยากให้เรียนในตอนนั้นคือความฝันวัยเด็กที่ตั้งใจมาตลอดว่าเอาแน่พังทลายค่ะแม่ถามว่าจะทำไรได้เราเองศึกษามาพอสมควรเพราะเดี๋ยวนี้วงการอาหารเป็นที่นิยมพอสมควรเราไม่อยากเถียงแม่แล้วก็คิดแม่คงเลือกสิ่งที่ดีที่สุดเราเลยมองหาคระที่เราอยากเข้าแต่ก็ไม่รู้จะทำอะไรอยู่ดี55555ค่อนข้างมีปัญหากับแม่บ่อยค่ะเพราแม่ไม่เข้าใจสิ่งที่เราเลือกค่ะเราติดคณะออกแบบแต่แม่ไม่อนุญาตอีกเช่นเคยแกอยากให้เราเรียนนิติเราก็ไม่มีปัญหาค่ะแต่เราคิดว่าเราไม่โอเคกับการรับราชการค่ะแกอยากให้เราเรียนที่บ้านหรือไม่ก็เรียนมหาลัยใกล้บ้านจริงๆมีเรื่องเงินด้วยส่วนหนึ่งที่เราเปลี่ยนใจได้ไม่เอาเซฟเรารู้ว่าที่บ้านคงไม่ไหวแน่ถ้าต้องส่งเราเรียนพร้อมกับพี่สาวพี่สาวเราเรียนม.ดังย่านรังสิตซึ่งราคาที่พักค่ากินค่าใช้ค่อนข้างสูงมากเราเลยเรียนบ้าน็ได้ไม่มีปัญหาแต่ก้นะแอบน้อยใจนั้นแหละว่าทีเราอ่ะเราเรียนในที่ที่เราอยากเรียนไม่ได้เลยค่อนข้างดาวน์มากตอนนี้มีเรื่องให้คิดตลอดเรานอนไม่หลับมาเดือนนึงแล้วค่ะหลายๆเรื่องพอมารวมกันยิ่งยำความรู้สึกเราให้แย่ลงแย่ลงทุกวันอยากพบจิตแพทย์เพื่อจะรักษาอาการเครียดแต่เราไม่เคยไปมาก่อนว่าที่โรงพยาบาลต้องเริ่มจากตรงไหนเราอยากรู้วิธีปรับความเข้าใจกับครอบครัวด้วยค่ะพี่ชายเราตอนที่เราทะเลาะกับแม่พี่เราพูดมาวันๆดูแต่การ์ตูนเครียดไรมีไรให้เครียดเราอยากรู้จริงๆว่าไม่เข้าใจเราทำไมต้องมีแต่คำพูดที่ทำให้เสียใจเราเครียดแต่เราทำให้ทุกอย่างปกติเราไม่ค่อยระบายกับใครค่ะเคยระบายแล้วรู้สึกว่าคนที่ฟังไม่ได้ฟังเราจริงๆเราเลยเก็บไว้คนเดียวและเรามีเพื่อนนะคะแต่ไม่มีเพื่อนที่สนิทใจด้วยเลยเราเครียดทุกอย่างหมดความหวังจริงๆค่ะ
ถ้าเราเล่าไม่เข้าใจรือทำให้งงต้องขอโทษด้วยนะคะมันหลายเรื่องจริงๆและมารายละเอียดเยอะกว่านี้มากแต่เราไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไงให้ทุกคนเข้าใจค่ะขอบคุณทุกคนมากๆที่อ่านมาจนจบนะคะสำหรับเราแค่มีคนผ่านมาอ่านก็ดีใจแล้วค่ะ