เลิกทั้งที่ยังรักกันมันเจ็บเจียนตายแบบนี้เอง

ผมกับแฟนเจอกันที่จังหวัดบ้านเกิดผมครับ  เขาเป็นคนจังหวัดอื่นเเต่เข้ามาทำงานที่จังหวัดผม ตลอดเวลาที่คบกันมาสามปี เรารักกันดีมากครับ แทบไม่เคยทะเลาะกันเลย พ่อเเม่ผมก็รักและเอ็นดูเขามาก เราผ่านอะไรมาด้วยกันมากมายตั้งเเต่สมัยที่เขายังมีเเต่มอเตอร์ไซค์ต้องขับรถตากฝนกันกลับบ้านด้วยกันจนวันที่เขามีรถยนต์ก็ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย แม้กระทั่งก่อนวันที่เลิกกัน(เมื่อวานซืน)เรายังไปที่ยวกันอยู่เลย เเต่เมื่อวานทางบ้านเขาโทรมาให้เขากลับไปทำงานที่บ้านเขาและเพื่อดูแลพ่อกับแม่เขาด้วยเนื่องจากท่านมีโรคประจำตัว (ซึ่งห่างจากจังหวัดบ้านผมประมาณ 500 ก.ม.) และเขาคงไม่ได้กลับมาอีกแล้ว  เราเลยตัดสินใจเลิกกันเลยครับ เขาให้เหตุผลว่ารักทางไกลกรณีนี้อย่างไรวันนึงเราก็ต้องเลิกกัน เราไม่มีทางโคจรมาเจอกันอีกแล้ว ผมก็ต้องอยู่ที่บ้านเกิดผมเพื่อดูแลครอบครัวผมและเขาก็ต้องกลับไปดูแลครอบครัวเขาเช่นกัน

มันเหมือนฟ้าผ่าเลยครับ ตั้งตัวไม่ทัน ไม่นึกว่าจะมีวันนี้ ไม่นึกว่านี่คือเรื่องจริง เหมือนรถที่ขับมาดีดีเเล้วอยู่ๆมีกำแพงพุ่งขึ้นมาจากถนน 

เจ็บมากเลยครับ มันจุกที่อก มันจะอ้วก นึกถึงสิ่งต่างๆที่ผ่านมาด้วยกัน นึกถึงวันที่ชีวิตผมไม่มีเขาเเล้วต่อจากนี้มันรับไม่ได้จริงๆ  ผมกลัวจะรับมันไม่ไหวจังเลยครับ ช่วงนี้กำลังอยู่ในช่วงที่ผมต้องอ่านหนังสือสอบปลัดพอดี หมดกำลังใจเลยครับ เขาบอกผมนะครับถึงเเม้ตัวจะไม่ได้อยู่ด้วยกันเเล้วไม่ได้เป็นแฟนกันแล้วเเต่ความรู้สึกดีดีเขาจะเก็บมันไว้ เขาให้ของเตือนใจผมมาชิ้นนึง บอกว่าวันที่ผมเป็นปลัดอำเภอแล้วขอให้ถ่ายรูปชุดปลัดอำเภอพร้อมกับสิ่งเตือนใจนี้ส่งมาให้เขาดูด้วย เขาจะได้สบายใจว่าผมสำเร็จตามที่หมายเเล้ว 

ผมจะผ่านมันไปยังดีครับพี่ๆ ช่วยเเนะนำผมหน่อย ผมไม่ไหวแล้วจริงๆครับ ช่วยให้ผมผ่านมันไปซะที มันทรมานเหลือเกิน