พ่อแม่คาดหวังมากเกินไป ไม่เห็นความพยายาม

       ต้องบอกก่อนเรามีน้องชาย1คน เราเป็นพี่สาว ตั้งแต่เด็กพ่อแม่จะสอนให้เราต้องเสียสละให้น้องทุกอย่าง แม่เราบอกให้เราตั้งตั้งใจเรียนเราก็ตั้งใจเรียน เราเริ่มเรียนพิเศษตั้งแต่ป.1 วิชาคณิต วันเสาร์ต้องเรียนวิชาอังกฤษตอนเช้า เลิกเรียนปุ๊บแม่จะนั่งรอข้างล่างตึกเรียนแล้วเอาข้างมาให้กินต้องรีบกินเพราะต้องรีบไปเรียนต่อพอเรียนเสร็จก็ประมาณ 2 ทุ่มแม่มารับดึกบางทีได้กลับบ้าน 3 ทุ่ม ทำแบบนี้จนเราป.4 แม่เราให้ย้ายโรงเรียนเราไปเรียนโรงเรียนประจำไม่เชิงประจำเพราะมีเด็กนอก มีเด็กประจำอยู่ไม่ถึง100คน ขอนอกเรื่องนะคะสามารถข้ามได้นะคะอึดอัดโรงเรียนส่วนตัว

      ทุกอาทิตย์แม่จะมารับกลับบ้านวันศุกร์กลับถึงบ้านก็ทุ่มนึง เราก็เพลียไม่อยากทำอะไรแต่ก็ต้องมานั่งทำการบ้านวันนั้นเลย เพราะวันเสาร์ก็ต้องไปเรียนพิเศษทั้งวันตั้งแต่ 8 โมงถึง 5 โมง อาทิตย์ก็เรียนพิเศษอีก 2 ชมล้วต้องรีบเตรียมตัวไปโรงเรียน เราเคยบอกว่าเหนื่อยแม่ก็บอกว่าทนๆไปเถอะ ตอนโตมาก็ไม่ต้องเรียนแล้วก็ร็ว่าเป็นห่วงแต่วัยนี้มันต้องขนาดนี้หรอ วัยเรียนมันควรจะสนุกกับชีวิตมีความสุขมากๆ เพราะวัยทำงานก็ต้องมาดิ้นรนทำงานจะไปเที่ยวกับเพื่อนจะทำนู้นทำนี่มันก็ไม่ใช่แล้ว คือเกรดเราไม่เคยแย่เลยป1-4 เรา4ตลอดป.5-6 เราได้3.6 อัพ ม.1-2เราได้3.5 อัพ แต่พ่อแม่ไม่เคยพอใจ เราอ่านหนังสือตลอดแม่แค่ไม่เห็นเราตั้งใจมาตลอด เราแค่ไม่ได้อ่านที่บ้านเราก็ต้องการพักบ้างเดี๋ยวก็ต้องไปโรงเรียนอีกแล้ว เราวางแผนชีวิตวางแผนที่เรียนเข้าม.4ต่อไหน มหาลัยต่อไหน เองเราตั้งใจเข้าที่นึงเข้าม.4 เราเริ่มอ่านหนังสือติวตั้งแต่ม.1 แค่ไม่ได้บอกแม่ แต่สรุปแม่บังคับให้เช้าโรงเรียนนู้นโรงเรียนนี้ บอกให้เข้าให้ได้ แล้วไอที่แม่บอกคือเตรียมอุดมนะจะบ้าหรอการแข่งขันสูงจะตาย สตรีวิทธงี้ถ้าเข้าเตรียมไม่ได้ ชอบเอาเราไปเปรียบเทียบกับเพื่อนเก่าไปเปรียบเทียบกับลูกเพื่อน ทั้งที่เราเคยบอกว่าไม่ชอบการโดนเปรียบเทียบ พอเราอยากเข้าพวกดิจิตอลอาร์ตก็บังคับให้เราวาดรูปทุกวันทั้งที่เราก็วาดอยู่แล้วแต่ไม่ใช่ทุกวันมันก็ต้องแล้วแต่อารมณ์เราด้วยมั้ย พอวาดไม่สวยหรือไม่ถูกใจไม่เคยให้กำลังใจเลย อย่างพ่อเราเป็นต้น ถึงเราเรียนเก่งหรือได้ดีไรสักอย่งไม่เคยชมมีแต่พูดเชิงลบ มีอะไรไม่เคยให้กำลังใจ มีแต่ซ้ำเติมแต่มันก็เป็นนิสัยเค้าอยู่แล้วแหละก็เช้าใจ แต่ตัดภาพมาที่น้องเราน้องเราติดเกมมากแล้วเวลาเล่นก็จะดิสคอร์ด(ใช้พูดใช้สื่อสารคล้ายๆคอลกัน)กับเพื่อน แล้วน้องเราเป็นคนเสียงดังบอกก่อนว่าเราไม่มีห้องส่วนตัวเพราะพ่อแม่บอกว่าไม่จำเป็นทั้งที่บ้านก็มีฐานะพอสมควร แล้วบังคับให้ทุกคนต้องมานั่งห้องนั่งเล่นน้องก็เล่นเกมเสียงดังพ่อก็เปิดเพลงแม่ก็ดูทีวี แต่เราโดนบังคับให้อ่านหนังสือวาดรูปในห้องนั้น เสียงจากทุกคนมันก็ตีกันไปมาในหูเรา ใครมันจะมีสมาธิแต่ก็ต้องมานั้งอ่านหนังสือเพราะแม่บังคับโทรศัพท์ก็โดนยึด แต่ที่แม่บังคับเราทุกอย่างนี้พ่อเราไม่รู้เรื่องนะคะเค้าจะเห็นแค่ตอนที่เรานั่งเล่นไอแพดพ่อเราไม่เคยรู้อะไรเลย มีอยู่ครั้งหนึ่งเราพึ่งเรียนเสร็จเราเหนื่อยมากเลยจะไปนั่งเล่นไอแพด เรา พึ่ง จะ เดิน ไป นั่ง! เค้าถามเราว่าเอาแต่เล่นทั้งวันดูลูกคนอื่นบ้างเค้าสอบเข้าโรงเรียนนู้นโรงเรียนนี้ อันนี้คือเราน้ำตาไหลเลยค่ะ ต้องไปแอบร้องไห้ในห้องน้ำเราถึงกับปล่อยโฮทั้งที่เราไม่เคยเสียใจถึงกับปล่อยโฮเลย คือแล้วที่เราพยายามมาทั้งหมดคืออะไรยอมทำทุกอย่างคือไม่เคยเห็นไม่เคยรู้ เราก็ไม่รู้จะพยายามไปทำไมอ่ะถ้าพยายามแล้วเป็นงี้ เรายอมทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อแม่ภูมิใจแต่เค้าไม่เคยเห็นเลย ถ้าจะพูดอะไรแล้วแต่ละคำที่ออกจากปากมันไม่ได้ทำให้ดีขึ้นก็ไม่ต้องพูดก็ได้เราไม่โกรธ ป1-4 เราได้เกรด 4 อย่างที่พ่อแม่อยากได้ ป.5-2 เราก็เข้าดรงเรียนที่พ่อแม่อยากให้เข้า ม.1-2 ก็เตรียมตัวเข้าม 4 อย่างที่พ่อแม่ให้ทำ แต่ไม่เคยถามเราเลยว่าเราอยากได้มั้ยอยากเข้าโรงเรียนไหน ทำได้มั้ย เหนื่อยมั้ย สู้ๆ พ่อแม่เป็นกำลังใจให้ เราทำได้อยู๋แล้ว เอาแต่สั่งๆเราต้องทำอย่างนี้นะ เราต้องเข้าที่ดีๆ โตมาได้ทำงานดีๆแล้วเลี้ยงพ่อแม่ สรุปบังคับเราขนาดนี้ก็คือเพราะตอนโตเราจะได้มีตังเลี้ยงพ่อแม่เอาจริงๆเลยนะถ้าไม่ได้บังคับคาดหวังกดดันเราขนาดนี้อ่ะ โตมาคิดหรอว่าเราจะทิ้งเค้าจะไม่เลี้ยงเค้าจะปล่อยให้เค้าไม่สบาย คือเรารักพ่อแม่จะตายถึงเค้าจะเป็นไง แต่เค้าก็หวังให้แค่ตอนโตทำงานแล้วก็เลี้ยงเค้าแค่นั้น 

     เราควรจะอธิบายยังไงดีคะให้ไม่ดูเป็นข้ออ้างไม่อยากเรียน เราแค่เหนื่อยเราอ่านหนังสือเองตลอดอยู่แล้ว แล้วพ่อแม่กดดันให้เข้าโรงเรียนที่ไม่อยากเข้า ไม่ชอบการโดนเปรียบเทียบ ขอคำปรึกษาหน่อยค่ะ (อาจจะยาวแล้วพิมพ์เล่างงๆแต่หลักๆก็แค่นี้แหละค่ะㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ)