ความรู้สึกที่ไม่ชัดเจน

สวัสดีค่ะ เราจะไม่ขอบอกว่าเราชื่ออะไรนะคะแต่วันนี้เรามีคำถามที่ตัวเราหาคำตอบไม่ได้ เราทำงานที่หนึ่งค่ะอยู่ในจังหวัดเล็กๆเราได้รู้จักพี่คนนึงเค้าเป็นหัวหน้างานแล้วค่ะเค้าเป็นคนสอนงานเราสอนให้เรารู้ร่วมงานถึงเรื่องความรักเราเป็นนักศึกษาจบใหม่ค่ะอายุ 23 ปีเราเจอพี่เขา ครั้งแรกเรารู้สึกว่าพี่เค้าเป็นคนหยิ่งทะนงมีครั้งนึงเค้ามอบหมายงานให้เราทำเราเริ่มทำงานชิ้นนั้นตั้งแต่สามโมงจนประมาณทุ่มกว่ากว่าเรายังทำงานไม่เสร็จและฟุบหลับคาโต๊ะพอเช้าตื่นมาแล้วพบว่าตัวเอง ไม่ได้อยู่ที่ทำงาน แต่อยู่ที่ห้องพี่เขาค่ะเราตกใจมากเรามองดูรอบๆไม่เห็นมีใครอยู่เราราว 20 ของเราวิ่งออกมาค่ะตอนนั้นเราคิดอะไรไม่ออกแล้วอยากไปแจ้งความแต่ตอนนั้นเราไม่รู้สึกว่าต้องการของเราเปลี่ยนไปเราเลยคิดว่าพี่เค้าไม่ได้ทำอะไรเราเราเลยกลับไปทำงานตอนเช้าเจอพี่เขาอีกครั้งแต่เหมือนคนไม่รู้จักกันเราหลบหน้าพี่เขาพี่เขาก็ทำเมินเราเราอยากจะถามพี่เขาตรงตรงว่าเมื่อคืนเกิด ไรขึ้น แต่เราก็โทษอีกว่าเราเป็นคนหนีออกมาเค้าอาจจะเป็นคนไม่ดีเราฝึกงานโดยที่พี่เค้าไม่ได้สนใจเรามาเดือนกว่ากว่าจนเพื่อนร่วมงานถามว่าถ้าเป็นแบบนี้เราจะฝึกงานไม่ผ่านเราจึงจำใจเดินเข้าไปคุยกับพี่เขาเรื่องฝึกงานของเรา พี่เค้านั่งเงียบแล้วก็พูดว่าเค้ามีนัดคุยกับลูกค้าให้เราออกไปด้วยแล้วก็นัดเวลาคนเราเค้าขับรถพาเราเข้าไปในตัวเมืองไปพบลูกค้าถ้าหลังจากนั้นเค้าไม่ได้พาเรากับเขาพาเราขับออกนอกตัวเมือง ตอนนั้นเรากลัวมากเราถามอะไรพี่เขาก็ไม่ตอบจน ร้องไห้ที่เค้าจึงจอดรถทั้งหมดเงียบไปหมด อยู่ดีดีที่เขาก็เข้ามากอดเราพยายามลวนลามเราเราพยายามจะเปิดหลบหนีขอความช่วยเหลือแต่ว่าตรงนั้นบ้าน สักหลังยังไม่มีเราปลดล็อคสายเบลแล้วเปิดประตูหมอวิ่งสุดชีวิตเราไม่รู้ว่าเราวิ่งไกลแค่ไหนจนเราเจอมอไซวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งเกือบชนเราเราขอความช่วยเหลือน้องน้องเค้าช่วยเรา มีน้องผู้ชายคนหนึ่งอาสาจะพาเราไปโรงพักส่วนน้องคนอื่นๆก็ขับตามรถของพี่ฝึกงานเราไปเรากลัวมากเราไม่รู้ว่าน้องเป็นใครแต่ตอนนั้นหนูกอดน้องคนนั้นมากแล้วเหมือนน้องเค้าจะรู้ว่าเรากลัวเค้าเลยพยายามที่จะขับไปที่ที่มีคนเยอะที่สุดเพื่อให้เราสบายใจน้องชวนเรากินข้าวบอกว่าถ้าเพื่อนโทรมาก็จับได้แล้วค่อยไปโรงพักเรารู้สึกสบายใจขึ้นหลังจากนั้นเพื่อนเพื่อนน้องก็โทรมาบอกว่าจับตัวได้แล้วเราไปชี้ตัวผู้ก่อเหตุ บทสรุปของพี่ฝึกงานของเรา ถูกจับดำเนินคดีข้อหาลักพาตัวกระทำชำเรา เราถามเค้าว่าครั้งแรกที่เค้าพาเราไปบ้านเค้าได้ทำอะไรเราหรือเปล่าเค้าบอกว่าเปล่าเค้าชอบเราอยากอยู่ใกล้ใกล้พี่เค้าเหมือนโรคจิต น้องผู้ชายที่ได้ยินอย่างนั้นเค้าจับมือเราไว้เราพาเราออกมาจากที่นั่นนั่งอยู่กับเราทั้งคืน จนกระทั่งญาติเรามารับกลับ
เราบอกตามตรงเลยนะเรารู้สึกดีกับน้องคนนี้มาก เราภาวนาทุกครั้งและขอให้ได้เจอน้องเขาอีก.  
จนเวลาผ่านไป 2-3ปีได้ ก็ได้เจอกันอีกครั้ง น้องโตขึ้นมากน้องเป็นเด็กฝึกการที่บริษัทเราเราก็โชคดีมากที่เราจะเป็นพี่ฝึกงานน้องเขาครั้งแรกที่เจอกันเหมือนน้องจะจำเราไม่ได้เรากับน้องก็ฝึกงานกันมาตลอดเราไม่รู้ว่าน้องจำเราได้ไหมแต่น้องทำดีกับเรามารถเราน้ำมันหมดตอนเที่ยงคืนหลังกลับจากที่ สังสรรค์กับเพื่อนเราไม่รู้จะโทรหาใครเราก็โทรหาน้องเราทำงานจนไม่มีเวลากินข้าวน้องก็ซื้อขึ้นมาให้บางวันน้องก็ขับรถมารับหน้าบ้านไปเที่ยวด้วยกันไปคุยกับลูกค้าด้วยกันเราสนิทกันมากจึงครั้งหนึ่งเราจัดปาร์ตี้ที่บ้านน้องก็มาแต่น้องเมาจนกลับไม่ไหว แล้วก็มีเพื่อนเพื่อนร่วมงานค่าหกคนทุกคนนอนหน้าโซฟาเรานั่งบนโซฟาลองนั่งอยู่บนโซฟาเหมือนกันทุกคนหลับแล้วอยู่ดีดีน้องก็มานอนตักเราจับมือเราดมมือเราหอมมือเราแล้วก็หลับไปแต่เค้าไม่ได้พูดอะไรเราเลยไม่รู้ว่าสิ่งที่น้องทำมันสื่อถึงอะไรพอเช้าทุกคนก็กลับไปพอถึงวันทำงานน้องก็ทำเหมือนปกติทุกวัน ทำดีกับเราเหมือนเดิมทุกวันเราก็ไม่รู้ว่าน้องรู้สึกอะไรกับเราส่วนตัวเราเรารู้อยู่แก่ใจว่าเราชอบน้องชอบการที่น้องมาทำดีกับเราเราเลยถามน้องไปตรงตรงว่าทำแบบนี้คิดอะไรกับเราหรือเปล่าน้อเงียบแล้วก็เปลี่ยนเรื่องคุย. พออีกวันเราได้ข่าวว่ามีผู้หญิงขับรถมาส่งน้องที่ทำงานเพื่อนเพื่อนร่วมงานก็คุยกันว่าน่าจะเป็นแฟนน้องแล้วสิ่งที่น้องทำกับเราคืออะไรทุกคนมองที่เราแล้วถามว่าตกลงเรากับน้องไม่ได้เป็นอะไรกันหรอ เรายิ้มแล้วก็เดินออกมาสรุปกูร้องไห้ เค้าไม่ได้เป็นอะไรกับเราซะหน่อยเค้าไม่เคยบอกด้วยซ้ำว่าเค้าชอบที่เขามาทำดีเค้าอาจจะประจบเราก็ได้แต่การที่มาหอมมือเรานอนตักเราคืออะไรใครรู้บอกทีนะคะ