"คนเราเลือกที่เกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะเป็นได้อย่างใจ" ประโยคขายฝันเนี้ยใครคิดคนแรกกัน ไม่เห็นมันตะแอพพลายใช้ได้กับชีวิตของผมเลย ไม่ว่าจะพยายามวิ่งเร็วแค่ไหนสุดท้ายก็จะมีคนจำนวนมากที่เราวิ่งไม่ทันเขาหรือต้องปล่อยให้แซงไปได้อยู่ดี ตอนนี้ง่วงมากเลยครับ คิดวนไปวนมาหลายเรื่องแต่ก็ไม่หลับ เหนื่อยที่จะใช้ชีวิตแบบที่ต้องขับเคลื่อนไปทั้งๆที่เชื้อเพลิงแทบจะไม่มีเหลือแล้ว เพิ่งได้เคยดู 18 again บทพระเอกลูซเซอร์นี่คล้ายๆกับผมหลายอย่างเลยครับ ชีวิตของผมถ้ามันจะเริ่มคงต้องเริ่มจากติดลบไม่ใช่เริ่มจาก 0 แต่ในวัยที่ผ่านช่วงวัยของความฝัน(ตอนนี้อายุ 23 ปี เรียนไม่รอด/งานการไม่มีทำ) แม้กระทั่งประสบการณ์และความสามารถที่จะยอมรับและเผชิญกับความเป็นจริง ไม่มีอันไหนเลยที่ผมทำได้ดี ผมไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย ชีวิตผมมันจะเน่าเฟะแค่ไหน ผมก็ยังยึดติดกับความ Perfectionist บ้าๆของตัวเองอยู่ดี มีใครพอที่จะเข้าใจคนแบบนี้บ้างไหมครับ
ทั้งโง่เง่าและต่ำต้อย? บนโลกนี้จะมีพื้นที่ยืนเหลือสำหรับคนระดับกลางๆลงมาแถมยังไม่เข้าเกณฑ์ Beauty Standard หรือเปล่าครับ