สวัสดีค่ะ เราเพิ่งอายุ12ปี เราสร้างกระทู้นี้เพราะอยากระบายถ้าตรงไหนงงๆต้องขออภัย
เรากำลังสงสัยว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้ารึเปล่า
ตอนนี้เหนื่อยกับชีวิต เราอยู่กับครอบครัวที่ฐานะนะดับกลางมีหนี้สินหลังแสน ครอบครัวเราพ่อแม่แยกทางกันตอนเราอยู่ป.1 เรากับพี่ชายอยู่กับแม่ ความสัมพันของเรากับพี่ไม่ค่อยจะดีนักทะเลาะกันทุกวัน โดนทำร้ายร่างกายเตะ ทีบ ตบ จนมาวันหนึ่งเราอยู่บนรถกับพี่แม่ลงไปซื้อของ เราจำไม่ได้ว่าทะเลาะอะไรกับพี่แต่พี่พยายามจะฆ่าเราด้วยการบีบคอเราเกือบจะตายแล้วแต่แม่มาเราร้องไห้ไม่หยุด แม่ก็ด่าพี่นะ แต่ก็หันมามองเราที่ร้องไห้แล้วบอกว่า"อินี่ก ก็ร้องไม่หยุด" ตอนนั้นคือพยายามหยุดร้องแต่มันร้องหนักกว่าเดิม แม่จะชอบด่าเราว่า"โง่" ต้องยอกก่อนว่าแม่เราทำเกษตกนเป็นงานที่ใช้แรงเยอะ เราก็ช่วยแม่ทำงานตั้งแต่ขึ้นประถม พอทำอะไรไม่ได้ก็บอกโง่ เราสอบได้ที่หนึ่งทุกปีไม่เคยชม ไม่มีใครชมเราเลยสักคน เราแค่ต้องการคำชมจากแม่ จากคนในบ้าน แต่เราไม่ได้รับมัน
เราเลยเรียนๆไปไม่ตั้งใจเรียน วาดรูประหว่างเรียนแต่ผลการเรียนก็ไม่ตก เราเคยมีความฝันที่จะเป็นไอดอลเราบอกแม่แต่แม่ไม่เห็นด้วยเราพยายามทำตามความฝันต่อไปถึงแม่จะไม่เห็นด้วยแต่คำดูถูกจากคนรอบข้าง ก็ทำให้เราดาวแล้วตัดฝันไป และเป็นอย่างนั้นกับความฝันอื่นๆ
สังคมที่โรงเรียนเราไม่ค่อยแน่ใจว่ามันปกติไหม ตอนป.1 เราตบเพื่อนสลบ เพื่อนมันเอาเหล็กมาตีเราก่อนเราเลยสวน
ป.2-4เรามีเรื่องชกต่อยกับเพื่อนผู้ชายจนทำให้ผู้ชายในห้องกลัวเรา
ป.5มีเรื่องก็พี่ประธานที่อยู่ม.2
มาต่อกันที่เรื่องเพื่อนเราไม่มีเพื่อนจริงๆสักคน มีแค่คนที่เห็นแค่ผลประโยชน์จากที่เราเรียนดีเลยมาคบเรา ทุกคนที่อยู่แกล้งเราจะติดTop5ทุกคน เรารู้ว่าพวกมันนินทาเราลับหลัง เรารู้ว่ามันคิดอะไรตอนที่หันไปมองเพื่อนอีกตอนเราพูด เรารู้ว่าทุกครั้งที่เราอับอายมันจะแอบหัวเราะ เรารู้ว่ามันแอบแซะเราตอนที่มันพูด มันคงคิดว่าเราไม่รู้แต่ทุกอย่างเรารู้หมด ขึ้นป.6เราโดนตัดเพื่อนทั้งที่รู้ว่าทุกอย่างที่มันทำคือสิ่งก็โกหกแต่เราก็แอบร้องไห้ เราพยายามไม่ร้องไห้ให้ใครเห็นเพราะถ้าร้องให้คนในครอบครัวบอกว่า"ร้องทำไหมเดี๋ยวตีเลย" เราเลยแอบไปร้องในห้องคนเดียวเราต้องการแค่คนค่อยให้กำลังใจแต่เราไม่มี เราไม่มีใครเลย
ไม่มีคนที่ค่อยปลอบเวลาร้องไห้ ไม่มีคนที่ค่อยปลอบตอนที่บอกว่าอยากตาย ไม่คนห้ามตอนที่ทำร้ายตัว(เราไม่ได้กรีดแขนแค่ทุบตีตัวเอง) แม่ไม่เคยรู้สงสัยเราแสดงเก่งไปมั้ง
ปี2019เราร้องไห้ทุกวัน ทุกวันจริงๆ ปี2020ช่วงธันว่า เราเจอกับผู้ชายคนนึงในเกมเขาห่สงจากเรา8ปี เขาเป็นทำไห้เรามีความสุข เราร้องไห้น้อนลง แต่3เดือนก็เลิกกันเพราะเวลาไม่ตรงกัน
ตอนนี้ก็กลับสู้สิ่งเดิม วันนี้เราบอกแม่ว่าอยากหาหมอแต่แม่บอกให้เข้าวัดนั้งสมาธิสัก7วัน เราไม่รู้จะระบายที่ไหนเลยมาที่นี่
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ
ไม่อยากอยู่แล้ว
เรากำลังสงสัยว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้ารึเปล่า
ตอนนี้เหนื่อยกับชีวิต เราอยู่กับครอบครัวที่ฐานะนะดับกลางมีหนี้สินหลังแสน ครอบครัวเราพ่อแม่แยกทางกันตอนเราอยู่ป.1 เรากับพี่ชายอยู่กับแม่ ความสัมพันของเรากับพี่ไม่ค่อยจะดีนักทะเลาะกันทุกวัน โดนทำร้ายร่างกายเตะ ทีบ ตบ จนมาวันหนึ่งเราอยู่บนรถกับพี่แม่ลงไปซื้อของ เราจำไม่ได้ว่าทะเลาะอะไรกับพี่แต่พี่พยายามจะฆ่าเราด้วยการบีบคอเราเกือบจะตายแล้วแต่แม่มาเราร้องไห้ไม่หยุด แม่ก็ด่าพี่นะ แต่ก็หันมามองเราที่ร้องไห้แล้วบอกว่า"อินี่ก ก็ร้องไม่หยุด" ตอนนั้นคือพยายามหยุดร้องแต่มันร้องหนักกว่าเดิม แม่จะชอบด่าเราว่า"โง่" ต้องยอกก่อนว่าแม่เราทำเกษตกนเป็นงานที่ใช้แรงเยอะ เราก็ช่วยแม่ทำงานตั้งแต่ขึ้นประถม พอทำอะไรไม่ได้ก็บอกโง่ เราสอบได้ที่หนึ่งทุกปีไม่เคยชม ไม่มีใครชมเราเลยสักคน เราแค่ต้องการคำชมจากแม่ จากคนในบ้าน แต่เราไม่ได้รับมัน
เราเลยเรียนๆไปไม่ตั้งใจเรียน วาดรูประหว่างเรียนแต่ผลการเรียนก็ไม่ตก เราเคยมีความฝันที่จะเป็นไอดอลเราบอกแม่แต่แม่ไม่เห็นด้วยเราพยายามทำตามความฝันต่อไปถึงแม่จะไม่เห็นด้วยแต่คำดูถูกจากคนรอบข้าง ก็ทำให้เราดาวแล้วตัดฝันไป และเป็นอย่างนั้นกับความฝันอื่นๆ
สังคมที่โรงเรียนเราไม่ค่อยแน่ใจว่ามันปกติไหม ตอนป.1 เราตบเพื่อนสลบ เพื่อนมันเอาเหล็กมาตีเราก่อนเราเลยสวน
ป.2-4เรามีเรื่องชกต่อยกับเพื่อนผู้ชายจนทำให้ผู้ชายในห้องกลัวเรา
ป.5มีเรื่องก็พี่ประธานที่อยู่ม.2
มาต่อกันที่เรื่องเพื่อนเราไม่มีเพื่อนจริงๆสักคน มีแค่คนที่เห็นแค่ผลประโยชน์จากที่เราเรียนดีเลยมาคบเรา ทุกคนที่อยู่แกล้งเราจะติดTop5ทุกคน เรารู้ว่าพวกมันนินทาเราลับหลัง เรารู้ว่ามันคิดอะไรตอนที่หันไปมองเพื่อนอีกตอนเราพูด เรารู้ว่าทุกครั้งที่เราอับอายมันจะแอบหัวเราะ เรารู้ว่ามันแอบแซะเราตอนที่มันพูด มันคงคิดว่าเราไม่รู้แต่ทุกอย่างเรารู้หมด ขึ้นป.6เราโดนตัดเพื่อนทั้งที่รู้ว่าทุกอย่างที่มันทำคือสิ่งก็โกหกแต่เราก็แอบร้องไห้ เราพยายามไม่ร้องไห้ให้ใครเห็นเพราะถ้าร้องให้คนในครอบครัวบอกว่า"ร้องทำไหมเดี๋ยวตีเลย" เราเลยแอบไปร้องในห้องคนเดียวเราต้องการแค่คนค่อยให้กำลังใจแต่เราไม่มี เราไม่มีใครเลย
ไม่มีคนที่ค่อยปลอบเวลาร้องไห้ ไม่มีคนที่ค่อยปลอบตอนที่บอกว่าอยากตาย ไม่คนห้ามตอนที่ทำร้ายตัว(เราไม่ได้กรีดแขนแค่ทุบตีตัวเอง) แม่ไม่เคยรู้สงสัยเราแสดงเก่งไปมั้ง
ปี2019เราร้องไห้ทุกวัน ทุกวันจริงๆ ปี2020ช่วงธันว่า เราเจอกับผู้ชายคนนึงในเกมเขาห่สงจากเรา8ปี เขาเป็นทำไห้เรามีความสุข เราร้องไห้น้อนลง แต่3เดือนก็เลิกกันเพราะเวลาไม่ตรงกัน
ตอนนี้ก็กลับสู้สิ่งเดิม วันนี้เราบอกแม่ว่าอยากหาหมอแต่แม่บอกให้เข้าวัดนั้งสมาธิสัก7วัน เราไม่รู้จะระบายที่ไหนเลยมาที่นี่
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ