ชอบเขา ทั้งที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้แล้ว

ก่อนอื่นเลยคือ..เราเคยเรียนประถมด้วยกัน

แต่คนละห้อง พอเข้ามัธยมม.6 อาจารย์ก็ได้ซักถามว่าใครจะเรียนด้านอะไรเพราะปีหน้าเราก็จะเข้ามหาลัยแล้วไง เขามาตอบ'นิเทศ' ซึ่งมันทำให้เราสะดุดกับคำตอบนั้นมากทีเดียว เพราะเราเองก็อยากเรียนด้านนี้เหมือนกัน เลยคิดว่ามีเพื่อนแล้ววุ้ย>•<

หลังจากนั้นก็มองๆบ้างจะได้รู้จักกันมากขึ้น ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นเราแค่รู้จักแค่ผ่านๆ พอโตเป็นหนุ่มเป็นสาว บางคนก็มีเปลี่ยนไปบ้างแหละ 

ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นเมื่อไร อะไรบรรดาลให้เราไปชอบเขา ไอ้ด้วยการวางตัวเฉยชากับผู้คน พูดน้อย ขี้เก๊กมากด้วย ก.ไก่ล้านตัวววววว~ แต่กับเพื่อนๆเขาจะเป็นอีกมุม ก็คือกวนตีนมาก ไม่ว่าจะคำพูดคือแบบ..ปากเสียระดับหนึ่งเลยค่ะ งงเหมือนกันว่าทำไมถึงชอบเขา ตอนแรกคิดว่าชอบเล่นๆเอง เห็นว่าหล่อดีกว่าเก่า

นีสนึง😂 

เหมือนใจมันกระวนกระวายที่ไม่บอกชอบเขา รู้สึกอึดอัดด้วย ลองเข้าไปทักคุยดู เขาตอบมาสั้นๆเหมือนคนที่ไม่อยากสนทนาด้วย ไอ้เราก็รู้ค่ะ รู้แต่แรกว่านกแต่ด้านยังไม่สุดเลยลุยต่อ555555555

พอมาวันหนึ่งเราได้พูดออกไปค่ะ ว่าชอบ เขาบอกว่ารู้แล้ว รู้ตั้งนานแล้ว เราเชื่อน่ะเพราะอาการเราแสดงออกชัดเจนว่าชอบเขามาก 

นึกว่าจะโดนเมินซะอีกค่ะ แต่เขากลับบอกให้เรารู้ว่าเขาโดยสารภาพมาเยอะมากตอนนั้น และพึ่งรู้ว่าเราเป็นคนที่แปด555555 วันนั้นขำแห้งมากก

ไม่ใช่แค่นั้นนะคะ เขายังงัดหลักฐานที่มีคนมาสารภาพในไลน์ แต่เขาปิดโปรไฟล์ทำให้เรารู้ว่าเป็นใคร ซึ่งมันเยอะมาก แล้วก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงให้เราดูด้วย???

และแล้วคำสารภาพในวันนั้น มันกระจ่างชัดเจนด้วยคำพูดของเขาที่บอกว่าแม่ไม่ให้ ให้รอเข้ามหาลัย

ก่อนงี้ ไอ้เราก็รู้ค่ะว่าเป็นข้ออ้างเต็มๆ เขาอยากปฏิเสธแต่ก็ไม่รู้จะบอกยังไงมั้งคะ 

และในวันนั้นเราแค้นใจบล็อกเฟสเขาทันที ทั้งที่ในไอจียังฟอลโล่กันอยู่เลยได้รู้ความเป็นไปของเขาจนถึงทุกวันนี้

ไม่ถึงเดือนเราก็มีแฟนค่ะ มีคนเข้ามาจีบ เราก็เลยเปิดใจเผื่อจะลืมเขาได้ เราก็คบกับแฟนเราเรื่อยๆ พยายามไม่รู้สึกกับเขาแล้วตราบใดที่ดูสตอรี่ คือไอ้เราก็จะลอกตัวเองไม่ได้ไง เรารู้สึกว่าตัวเองยังยึดติดกับเขา ไม่รู้สิคะ เหมือนจะตัดขาดแต่ก็ไม่ คือตอนนี้เราอยู่คนละมหาลัยเลยไม่ได้เจอกัน ปกติอยู่โรงเรียนเดียวกันยังหาตัวยากเลย 

เราเองก็รักษาความสัมพันธ์กับแฟน พอรู้ใจไปอยู่กับคนอื่นอีกครึ่งคือเหมือนความรู้สึกมันทรยศคนรักเราไงไม่รู้ แต่ใจเราก็รู้ดีไงว่ายังไม่ลืมเขา

งงกับตัวเองมากค่ะ ว่าทำไมถึงเป็นหนักขนาดนี้ แค่ชอบทำไมถึงมูฟออนไม่ได้สักที เจอหน้าเขาทีไรก็อยากจะร้องไห้ อยากหนีไปไกลๆ แต่อีกใจอยากเข้าไปคุยด้วย ทุกทีที่เจอไม่เคยยิ้มให้กันเลยค่ะ เขาอ่ะยิ้มให้ แต่เรากลับหน้าบึ้งใส่ ทั้งๆที่ใจอยากยิ้มให้ งงกับตัวเองมากกกกก 

แต่ปัจจุบันเลิกกับแฟนแล้วนะคะ ไม่เกี่ยวกับคนทีชอบค่ะ แต่เป็นเรื่องของเวลา และความคิดเราไม่ค่อยจะลงรอยกันสักเท่าไร ก็เลยแยกทางกันก่อนดีกว่าค่ะ 

เรื่องที่เล่าบอกไป คือเราอยากรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ คือตอนนี้ตัวเราเองรู้สึกทรมานมากเลย ที่เอาแต่คิดถึงเขา นี่ก็ผ่านไปแล้วปีกว่า เราเองก็อยากรู้ว่าเราควรทำไงให้มันรู้แล้วรู้รอดไปสักที