กาลครั้งหนึ่ง...เกิดขึ้นอีกครั้ง

เมื่อสามปีที่แล้ว...

เราได้รับรางวัลที่พักฟรีจากเพจหนึ่ง เป็นรางวัลที่พักฟรียกก๊วน7คนเลยทีเดียว

ครุ่นคิดอยู่นานอยากพาแม่เที่ยวไปชมดอกไม้สวยๆ ปกติแม่ไม่ค่อยไปไหนนอกจากไปวัดทำบุญ

เค้ามักจะกลัวว่าลูกจะสิ้นเปลืองไม่อยากเป็นภาระ ด้วยหน้าที่การงานทุกวันนี้เราอยู่กรุงเทพ แม่อยู่กาญจนบุรี

ชีวิตประจำวันแม่ก็จะอยู่กับจักรเย็บผ้า นอกจากงานแล้วก็เข้าวัด

ช่วงหลังๆรู้สึกได้ว่าแกเหงา เวลาโทรไปบางทีเรารู้ว่าแกยุ่ง ติดลูกค้าหรือทำอะไรอยู่แต่ทุกครั้งแกจะทิ้งทุกอย่างเพื่อมาคุยสายกับลูก

เป็นแบบนี้บ่อยจนรู้สึกได้

ทุกครั้งพอเราวางสายแป้บนึงแม่ก็จะโทรกลับมาสั่งเรื่องที่เค้าห่วงเรา เช่น กินข้าวบ้างนะ ดูแลตัวเองด้วย ครั้งนี้ก็เลยตั้งใจชวนแม่ไปเที่ยวด้วยกันทั้งครอบครัวเรา พี่สาว และก็แม่ ในใจก็คิดว่าแม่ต้องไม่มาแน่ๆ แต่ครั้งนี้ผิดคาดแม่ตกลงมาแต่โดยดี......

ทริปครั้งนั้นเราก็ไปแบบง่ายๆไม่ได้หวือหวาเลิศหรูอะไร กินข้าวข้างทาง ขับไปชิวไป แม่ดูตื่นเต้นมีความสุขกับวิวตรงหน้า เห็นผลไม้ลูกใหญ่ก็ให้เราไปถ่ายรูปให้ตรงนั้นตรงนี้ ได้ไปนั่งเล่นคุยกันพร้อมหน้ารับลมเย็นๆ คุยเรื่องโน้นเรื่องนี้ไปเรื่อย ที่เค้าบอกว่าความสุข คือ ระหว่างทางคงเป็นแบบนี้นี่เอง ยืนมองตามหลังแม่แล้วคิดในใจ ปีนี้แม่ดูแก่ขึ้นกว่าเดิมเยอะเลย แต่แม่ก็ยังทำงานเหมือนเดิม เหมือนตอนที่เรายังเด็ก แม่ยังคอยเป็นห่วงพวกเราเหมือนเดิม เหมือนตอนที่เรายังเด็ก

จะเหลือเวลาอีกกี่วันที่เราจะมีโอกาสได้กอดแม่ขอพลังแม่กลับมาต่อสู้กับงานอีกครั้ง

จะเหลือเวลาได้มีโอกาสพาแม่เที่ยวแบบนี้อีกมั้ย

อยากให้แม่ได้พักผ่อนบ้าง เรารู้ว่าตอนนี้ความสุขของแม่ก็คือการได้ใช้ช่วงเวลาอยู่กับลูกๆ แค่นั้นเอง เวลาของแม่กำลังนับถอยหลัง

...อยากพาแม่ไปเที่ยววัดสวยๆ ไปทำบุญแบบที่แม่ชอบ ไปดูดอกไม้ภูเขาสวยๆพร้อมหน้ากันทั้งครอบครัวอีกครั้ง ให้เป็นภาพความทรงจำที่แม่จะอมยิ้มและมีความสุขทุกครั้งที่คิดถึง...แม่เหนื่อยมามากแล้ว

นี่เป็นเรื่องที่เราเขียนและส่งเข้าประกวดที่เพจนึง บังเอิญได้รางวัลชมเชยได้เงินรางวัล 5000 บาท นี่อาจจะเป็นแรงบันดาลใจที่ทำให้มีกำลังใจทำในสิ่งที่ตัวเองรู้สึกชอบและภูมิใจ ก้าวแรกมักสำคัญเสมอ และยากมาก ๆ ด้วย ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรแต่จะพยายามให้มากขึ้น ตั้งใจให้มากขึ้น แม้วันนี้จะยังมองไม่ออกถึงความสำเร็จแต่เราเชื่อว่า...มีวันนั้น